Konni B.(ullari)

2007-05-17T15:54:00.000Z

"Rigninginn skellur á malbikið, það er haust."

Uppstigningadagur er í dag. Það er dagurinn sem Kristur steig aftur upp til himna, ef marka má hina einu sönnu "The Worlds Number One Best Seller" Biblíuna. Að vísu var það ekki á nákvæmlega þessum degi, því hann er reiknaður út miðað við hvenær páskarnir eru og þeirra staðsetning í dagatalinu miðast við einhverja reglu sem ég kann ekki skil á. Í Skandinavíu heitir þessi dagur "Kristis Himmelfartsdag" (með fyrirvara um stafsetningu, sem er án efa ekki kórrétt) eða Himnaferðadagur Krists. Ákaflega skemmtileg og ekta skandinavísk nafngift. Að sama skapi er Uppstigningardagur ákaflega íslensk nafngift, yfir nafninu er ákveðin virðing og upphefð í bland við temmilegan helgiblæ. Að sama skapi er "Himnaferðadagur" eitthvað sem í mín eyru hljómar eins og Færeyska, s.s. blanda af dönsku og íslensku.

Fyrir mér er dagurinn einn af þessum "óhentugu" fimmtudagsfrídögum. Af hverju í ósköpunum eru þeir (2 eða 3 á ári?) ekki færðir á föstudaga. Ég held að "helgi" þessara daga sé ekki slík að menn kippi sér mikið upp við það þó þeir væru færðir á föstudaga. Enda er ekki um fasta dagsetningar að ræða, heldur einhverja reiknireglu sem segir að xti fimmtudagur sé þessi tiltekni helgidagur. Einhverjir hafa líka viljað færa daga eins og 1. maí og jafnvel 17. júní á föstudag eða mánudag. Það er ákaflega heimskulegt. Því þessir dagar eru á fastri dagsetningu. Hins vegar má alveg færa fyrir því rök að "Baráttudagur verkalíðsins", sem nú er 1. maí, geti alveg átt heima sem t.d. fyrsti föstudagur eða mánudagur í maí, en ekki endilega sá 1.

Allavega þá hef ég eitt þessum frídegi mínum, hingað til, í að bregða mér í Smáralindina þar sem ég nýtti 10.000 króna gjafabréf sem mér áskotnaðist á árhsátíð Ormsson í mars sl. Keypti mér nýjan online leik, sem heitir Lord of the Rings - Shadows of Angmar. Hann er að hlaðast inn hjá mér í þessum skrifuðu orðum. Ég hlakka til að prufa. Ég keypti mér líka 3 diska. Íslensk tónlist í hæsta gæðaflokki. Mugimama is this monkeymusic með Mugison, Please don't hate me með Lay Low og Hver er sinnar kæfu smiður sem er safnplata bestu laga Þórhalls Sigurðssonar, Ladda. Allt saman gæða efni. En Hringadróttinn bíður...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-05-13T23:21:00.000Z

"...stuð að eilífu..."

Jæja þá er sveitavistinni lokið í bili og ég kominn heim. Fór í ágætt afmælis-, Eurovision og kostningapartý hjá Kára og Gunni á laugardag. Og gleymdi að kíkja á elskulega systur mína, Margréti, þar sem hún söng, lista vel er ég viss um, í Hallgrímskirkju. Fyrirgefðu Margrét mín! Aftur að partýinu. Þar var margt góðra manna, meira að segja Guðni lét sjá sig, sem gerist nú ekki nema einu sinni á bláu tungli. Fólk drakk mis mikið og menn voru mis hressir. Þó héldust nú flestir að fram eftir nóttu. Sjálfur var ég kominn heim um 3, ef minnið svíkur ekki og sat yfir kostningasjónvarpinu til að verða 8, þegar svefnin sigraði mig. Ákaflega spennandi allt saman. Þótti það miður að Ómar komst ekki að og líka að ríkisstjórnin hélt velli. En það er nú ekki öll nótt úti enn.

Fór í kvöld og hitti Hjalla, Jónsa og Sibba. Það var í einu orði sagt, ógnar stuð! Við Hjalli og Sibbi fengum okkur snæðing á Shalimar. Get mælt með matnum, ógnar góður, sterkur en soldið dýr. Allavega fannst mér það, en ég er svo sem ekki dómbær á það. Svo hittum við Jónsa á Q-bar, sem hét áður Ari í Ögri. Settum niður yfir kaffibolla (þeir, ekki ég, er gikkur á kaffi eins og allir vita) og kjöftuðum og hlógum eins og vitlausir menn. Mesta snildin var nú samt þegar við uppgötvuðum að staðurinn er gay-bar. Þá fór um suma, okkur hinum til mikillar gleði. Langt síðan ég hef hlegið svona mikið. Vinna hefst aftur á morgun, hlakka til að hitta liðið aftur.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-05-09T19:52:00.000Z

"Ég bý í sveit, á sauðfé á beit og sællegar kýr út' á túni..."

Einhverntíman var sagt að fátt væri ungum börnum hollara en að missa föður sinn, nema ef til vill að missa móður sína. Veit ekki alveg, en hitt veit ég þó að það er ungum börnum meinholt að vera í sveit. Ég dvaldi í nokkur sumur í sveit, á þrem bæjum alls og bý ég að því vel og lengi. Þó einna mest að hafa kynnst langömmu minni heitinni, Dóru á Brúarlandi og Gústa frænda mínum heitnum, en hjá þeim mæðginum dvaldi ég í samtals um 3 sumur. Ég stóð mig nefnilega að því þegar ég mætti á Ferjubakka og tók til við bústörfin, að hugsa með mér: "Hvernig hefði Gústi frændi haft þetta?" Það hlýtur að tákna að hann hafi skilið eftir varanleg spor hjá mér, allavega hvað varðar sveitastörf. En aftur að börnunum. Fyrir þá sem ekki vita, þá eiga systir mín og hennar ekta Sveinn 3 börn, 7, 3 og 1 1/2 árs. Þau eru býsna dugleg við að vera úti, sérstaklega þó sá elsti, hann Binni. Hann er mikill bóndi og kemur mér stöðugt á óvart með vitneskju sinni á flest öllu sem snertir búið. Hann þekkir rollurnar og markið, þekkir flest öll örnefni, veit hvar flest er, eða hvar það á að vera amk. (En þar sem hann er bara 7 þá man hann ekki alltaf hvar hann skildi við hlutina síðast, þó hann viti vel hvar þeir eiga að vera). Í dag var vinur hans í heimsókn. Kom með honum úr skólanum og þeir voru úti frá rúmlega tvö til rúmlega 6. Vildu ólmir hjálpa mér við að rífa niður girðingu, en þegar það hentaði ekki, þá fundu þeir sér bara annað við að vera. Enda fór svo að um leið og kvöldmat lauk, vinurinn farinn heim, þá lagðist minn maður inn í hol og var sofnaður á 2 mínútum sléttum. Nýtt persónlegt met!

Þó ég hafi átt mjög góða æsku í mínu Borgarnesi, þá hef ég oft velt því fyrir mér hvort ekki hafi verið gaman að alast upp í sveit. Ég er af sveitafólki kominn í báðar ætti langt aftur í rassgat, allt aftur til Brund-Bjálfa, föður Kveldúlfs þess sem rak að landi í líkkistu sinni í Borgarvogi. Ég náði reyndar að búa í sveit í heil 2 ár, frá því að foreldrar mínir keyptu Borgir og þar til ég flutti á mölina, en þar sem þar var lítill búskapur (mest hobbymenska föður míns) og ég í fullri vinnu í Borgarnesi, þá var það ekki eins. Enda ég náttúrulega orðinn 20 ára þegar þangað var flutt. Svo hafði ég kannski ekki þá eins mikin áhuga á sveit og áður. Veit ekki alveg hvort sá áhugi er kominn aftur, ég hlakka allavega til að komast heim til mín í höfuðborgina, en hef átt 2 góðar vikur hér og hlakka til að eiga aðrar tvær í júní.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-05-07T12:07:00.000Z

"Hann sagði: Ú, Í, Ú, A, A, tíng, teng, valla valla bing bang"

Vika liðin af sveitarómans og þótt veðurguðirnir hafi ekki verið að sýna allar sínar bestu hliðar (sem hefur m.a. leitt af sér nýjan skammt af kvefi hjá undirrituðum) þá heldur lífið áfram að kvikna. Báru tvær á föstudaginn, önnur tvílembd og hin einlembd, og ein í gær, einlembd. Þegar þetta er ritað þá er ein mætt á fæðingardeildina og á hún von á sér hvað úr hverju. Á laugardaginn hygg ég á heimferð og ætlar familíjan á Bakka að skella sér í höfuðborgina á sama tíma og skutla mér heim. Þá geri ég ráð fyrir að vístera vin minn Kára og hans spúsu Gunni um kvöldið og fagna Eurovision og kostningum (já eða drekkja sorgum mínum, eftir því hvernig keppnirnar fara). Svo ætla ég náttúrulega að nota mikilvægasta rétt manna í líðræðisríki og kjósa.

Er búinn að komast að því að ég bý í Reykjavíkurkjördæmi Suður og er meira að segja búinn að finna út úr því hvar ég á að kjósa. Þá er einungis eftir að merkja við á seðilinn, sem er oft mjög erfið ákvörðun en ég er fyrir margt löngu búinn að gera upp hug minn. Ég er þannig þenkjandi (og hef alltaf verið) að mitt atkvæði ræðst einna helst af því hverjir skipa listana í mínu kjördæmi. Þar er um marga ágæta einstaklinga að ræða.

Hjá Framsókn er Jónína Bjartmarz í fararbroddi, kona sem ég hef hingað til borið töluverða virðingu fyrir og mér þykir hún hafa sýnt staðfestu í að fylgja sannfæringu sinni án þess þó að mála sig út í horn í sínum flokki. Góður diplómat þar á ferð. Fjaðrafokið um ríkisborgararétt tilvonandi tengdadóttur hennar hefur þó sett smá blett á. Aðra á listanum þekki ég lítið sem ekkert og ekki eru miklar líkur á því að þeir komist að svo þeirra vægi er lítið hjá mér.

Lista Sjálfstæðistmanna leiðir formaðurinn Geir Haarde. Þó mér hafi hugnast lítt margt af því sem þeir hafa gert og ýmsar þeirra skoðannir, þá get ég ekki mælt á móti því að Geir býður af sér gríðarlega góðan þokka. Hann hefur unnið að því hörðum höndum að má "Davíð slikjuna" af flokknum og hann virkar traustur, ákveðinn og fylginn sér. Næstu er Björn Bjarnason sem er maður lítt að mínu skapi. Sérstaklega þykir mér "hernaðarbrölt" hans lítið sniðugt en hann hefur það með sér að hann tók sér tíma í að svara mér, þegar ég sendi honum tölvupóst fyrir nokkrum árum þegar hann var menntamálaráðherra, eitthvað sem ekki allir hefðu gert. Illugi Gunnarsson er þriðji, hann þekki ég lítið en það litla sem ég þó hef séð til hans er alls ekki slæmt.

Efsti maður Frjálslyndra er Jón Magnússon. Málflutningur hans um innflytjendur dæmir sig sjálfur, þó vissulega sé það okkur mjög hollt að ræða málefni þeirra, bæði hvað betur má fara í móttöku þeirra og hversu marga við viljum fá til landsins. En hann hefur alið á hræðslu og margt sem hann hefur sagt dansar línudans á fordómalínunni. Aðrir á listanum skipta aungvu máli, komast aldrei að.

Samfylkinguna leiðir Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður þess ágæta flokkst. Hún er kjarorkukvendi sem lætur sér fátt fyrir brjósti brenna. Ég heyrði umræður í útvarpinu þar sem allir formenn flokkanna voru saman komnir og fannst mér hún koma einna besta út þar. Fumlaus og föst á sínu, án þess þó að fara út í eitthvað skítkast eins og ýmsir gerðu. Það er samt eitthvað við hana sem gerir það að verkum að hún fellur mér ekki alveg nógu vel í geð. Hugsanlega ræður þar kratahatrið sem alið var á í mínu ungdæmi. Aðrir á listanum eru mér lítið þekktir, nema þá kannski helst Mörður Árnason, sem sér til frægðar hefur það helst unnið sér í mínum bókum, að hafa verið í ritstjórn íslenskrar orðabókar, sem er ein mín uppáhalds bók.

Lista Vinstri Grænna leiðir Kolbrún Halldórsdóttir. Nú verð ég að gæta mín, því ég hef svo illa bifur á þessari konu að hugsanlega gæti ég átt yfir höfði mér málshöfðun um meiðyrði ef ég sleppi fram af mér beislinu. Læt mér nægja að segja að ég muni fyrr dauður liggja en að veita henni atkvæði mitt. Sem er reyndar miður því að á þriðja sæti listans er gömul bekkjasystir mín úr grunnskóla, Auður Lilja Erlingsdóttir, sem ég myndi gjarnan vilja kjósa því ég hef mikið álit á henni og væri alveg til í að hjálpa til við að koma henni á þing.

Efsti maður Íslandshreyfingarinnar er Ómar Ragnarsson. Hér þarf ég líka að passa mig, því jákvæðar skoðannir mínar á honum eru jafnvel sterkari en neikvæðar skoðanir mínar á Kolbrúnu Halldórsdóttur. Ég hef verið mikill aðdáandi Ómars síðan ég man eftir mér. Ég hlustaði með andakt á plöturnar hans þegar ég var polli, þar sem ég lá á stofugólfinu hjá ömmu og dundaði mér við spilamennsku eða að byggja spilaborgir. Ég geri það enn og syng með hástöfum eins og minn góði vinur Hjálmar hefur oft minnt mig á. En hann hlaut þá blessun að vakna upp við fagran óm raddar minnar, þegar við bjuggum saman, þar sem pakkaði inn jólagjöfum og söng með Gáttaþef. Ekki síðri virðingu hefur hann öðlast hjá mér í störfum sínum sem fréttamaður og þó mér hefði þótt hann mega koma fyrr "út úr skápnum" með skoðanir sínar á Kárahnjúkavirkjun og þeim náttúruspjöllum öllum þá gat ég ekki annað en virt hann fyrir það og hveru vel honum tókst að halda hlutleysi sínu í fréttaflutningi fram "opinberuni". Ég er líka kominn með nóg af stóryðjubrölti, þó ég get vel viðurkennt að álverið á Reyðarfirði virðist hafa gert margt gott fyrir austurlandið og vonandi gerir það áfram. Ég hef líka lengi verið þeirrar skoðunnar að við eigum að hyggja hátækniiðnaði, höfum eitt hæsta menntastig á bygðu bóli og eigum að notfæra okkur það í iðnaði sem nýtir auðlindirnar okkar á hreinlegri og arðbærari hátt en stóriðjan gerir. Ég á ekki von á því að fleiri komist á þing af þessum lista en Ómar, því fjalla ég ekki um þá, enda flest það fólk mér alls ókunnungt.

S.s. þetta eru valkostirnir og ég held að flestir ættu að geta ráðið hvar Xið mitt lendir á laugardag og ég veit að ýmsir telja að þar með sé ég að henda atkvæði mínu á glæ og að það falli dautt. Slíkur málflutningur þykir mér í hæsta máta vafasamur, því þótt ég geri mér fulla grein fyrir því að líkurnar séu hugsanlega ekki miklar á því að það skili manni á þing, þá eru mun meiri líkur á því ef ég greiði atkvæði en ef ég geri það ekki. Svo finnst mér það heimskulegt að halda því fram að atkvæði geri einungis gagn ef það er greitt flokkum sem eru tiltölulega öruggir með að koma mönnum að. Ég er að tjá skoðun mína og geri það heyrinkunnugt að til þess að ná mínum atkvæði þurfi menn að huga að þeim málum sem þeir sem ég kýs eru að leggja áherslu á. Og hugsanlega að tefla fram því fólki sem ég kýs, fáist það til þess á annað borð.

Ég verð líka að minnast aðeins á eina af auglýsingum framsóknarmanna. Hún fjallar um rauða kallinn sem segir stopp. Mynd birtist líka af rauða kallinum og honum svipar sterklega til Steingríms Sigfússonar. Þessi auglýsing er farinn að gæla við persónlegu skítkasts auglýsingarnar sem tíðkast víða annarsstaðar, helst í Ameríku. Mér fellur þetta ekki. Önnur ástæða til að kjósa ekki framsókn.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-05-02T13:47:00.000Z

Upp' í sveit, upp' í sveit, ég á eina glæsilega upp' í sveit!

Búinn að vera tvo daga í sveitinni, það er eitthvað svo yndislegt við að vakna með fuglasöng í eyrum, gulgrænar engjar fyrir augum og ilmandi skítalykt sem leikur við lyktarskynið, I love it!

Við systkynin erum svo gott sem búin að ormahreinsa og bólusetja, tvær eftir sem sluppu okkur úr greipum í dag, önnur þeirra hóf sig til flugs og sveif í þokkafullum boga yfir bæði mig og grindina, frelsinu fegin. Í gær ákvað Sveinn bóndi að vinna á timburmönnunum með því að vinna dálítið í timbri. Hlöðugólfið rifið upp og útbúið nýtt. Bretti sem liggja á leiðurum og holrúm undir, en planið er (einhverntíman, vonandi, kannski) að hafa bagga þarna inni og þá er víst betra að loftað geti undið þá svo ekki taki að hitna í öllu saman. Fjórar rúllur settar inn og nýja gólfið hélt, alla vega í bili. Enn sem komið er sef ég á svefnsófa í stofunni, en herbergið sem ég á að brúka er að taka á sig mynd. Veggfóðrið rifi niður í gær og vonandi málað í dag. Þá er fátt eftir en að henda út ruslinu og húsgögnunum inn, málið dautt!

Ég sá Jay Leno í gær, hann var hinn hressasti að vanda. Conan O'Brien var fyrri gesturinn en sá seinni var Ungfrú Bandaríkin 1944, sem núna býr ein á sjötíu hektara býli í Kentucky og ræktar þar tré. Hún hafði unnið sér það til frægðar að hafa ein síns liðs, 82 ára gömul og styðst við göngugrind, handsamað þjófa á landareign sinni. Lýsingarnar hjá henni af atburðinum voru stórkostlegar, sérstaklega þegar hún fór út á veg til að stoppa bíl, svo hún gæti látið hringja á lögguna. Lögreglan fékk víst einhvurjar tilkynningar um snargalna kerlingu, sem stóð úti á vegi veifandi haglabyssu. Leno spurði hana líka um hvað henni fyndist um Georg Runna. "Hann er ofdekraður, ríkur stráklingur sem þarfnast þess helst að fá duglega rassskellingu." Svo mörg voru orð Venus Ramey, bónda og fegurðardrottningar.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2007-04-30T20:48:00.000Z

...draumana eigum við, það verður bið, smá bið, en einhverntíman...

Svo bregðast krosstré sem önnur og hingað læðist inn ein og ein færsla. Ég hef fengið ýmsar áskorannir og hef verið væskill kallaður af systur minni en við slíkt er ekki hægt að una. Þó er það nú ekki aðalástæðan fyrir skeiði mínu út á ritvöllin að nýju. Ég hygg á skólavist í haust í Háskóla Íslands. Þar ætla ég að nema Enska tungu og þarf því að æfa ritfimi mína. Að vísu ætla ég mér ekki að breyta hér um tungumál heldur kýs ég að halda mér í ritæfingu í bili á íslensku, hinu ástkæra, ylhýra máli voru. En að öðru.

Körfuboltavertíðinni er lokið, var reyndar styttri hjá mér en áður því ég þjáðist af hnéeymslum fram yfir áramót og dæmdi því ekki fyrri helming mótsins. Nú á laugardaginn var, héldum við körfuboltafólk landsins lokahóf, það tókst með miklum ágætum og menn og konur skemmtu sér hið besta, ég þar á meðal. Gríðarlega góður endir á góðu tímabili. En nú er komið að nýjum áskorunum.

Sú fyrsta er að næstu tvær vikur, á meðan ég er í sumarfríi, þá verð ég vinnumaður á Ferjubakka hjá systur minni og mági. Svo aðrar tvær í júní. Ég hef ekki verið í sveit síðan á síðustu öld, þá meina ég í vinnumennsku. Get ekki sagt annað en að ég hlakki til að takast á við verkefnið, þó fríið sé kannski ekki mikið í hefðbundum skilningi þá er tilbreytingin gífurleg og kannski mesta hvíldin í því fólgin.

Næsta er sú að koma mér í betra líkamlegt form í sumar. 10 kíló þyrftu að fjúka og þrek og þol að aukast. Ég þarf líka að halda áfram að koma mínu auma hné í betra ástand en þó hefur það verið í ágætu standi undanfarið en betur má ef duga skal.

Sú síðasta en ekki sísta er að standa mig í skólanum en það eru ca. 4 ár síðan ég reyndi síðast að nema eitthvað á hefðbundin hátt, svo viðbrigðin verða talsverð.

Þannig að það verður nóg um að hugsa í sumar hjá mér og undir nógu að standa.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-11-07T00:20:00.000Z

"...ég sagði; vilt' ekki byrja með mér?..."

Ég vil helst ekki hallmæla neinum, var betur alinn upp en svo, en Amerískt slúðursjónvarp er hlutur sem ég get ekki með nokkru móti haft nokkrar jákvæðar hneigðir til. Á Sirkus eru einhverjir (einn eða fleiri) slíkir þættir, þ.á.m. einn sem heitir "The Insider" og hafa þeir víst verið að fjalla um, í ótrúlega miklum og nánum smáatriðum án þess þó að segja nokkuð (eins og Amerískra er siður), Önnu Nicole Smith. Ég geri bara ráð fyrir því að flestir viti hvur konan er. Hún hefur lent í ýmsu um æfina, blessuð stúlkan, er t.d. nýbúin að missa son sinn. Allavega þessi þáttur hefur verið að velta sér uppúr hennar málum í á annan mánuð. Ég veit þetta því ég hef slystast til að hafa sjónvarpið stilt á Sirkus endrum og eins og hef þá æfinlega rambað á Innanbúðarmanninn.

Allavega Anna hefur verið tíður gestur í þættinum, án þess þó að hafa talað þar við nokkurn mann, en nú í kvöld þá voru þeir að auglýsa þátt morgundagsins. Og viti menn þar verður loksins Anna sjálf að ræða um allan skítinn sem þeir eru búinir að vera að grafa upp um hana. Ég veit að fólk sem þjáist af "Hollywood heilkenninu" eru með sýniþörf á mjög óeðlilegu stigi en myndi maður láta sér detta það í hug að fara í viðtal hjá þætti sem búinn er að maka mann aur? Ég held ekki. Svo er Önnu greyinu enginn greiði gerður með því að láta hana koma fram opinberlega, stúlkan er í þvílíkri dópneyslu (skv. þættinum og ef marka má útlit hennar þá eru þeir að hitta naglann á höfuðið með þá sögu) að hún er óskýrmæltari en Megas!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-11-05T00:47:00.000Z

"...fyrir hugskotsjónum rúlluðu allar gullnu plöturnar..."

Ég er einn af þeim mönnum sem fæ þúsundir nýrra hugmynda á degi hverjum. Margar eru góðar, sumar jafnvel frábærar og enn aðrar ekki nokkurs virði. Mjög margar þeirra hafa með texta að gera, texta sem gæti vel átt heima á þessari síðu, nú eða sem einhver hluti af sögu. Hinnsvegar þá ratar ekki nema brotabrot af þessum hugmyndum mínum í fast form. Flestar flögra á braut á sömu iðnum vængjum og sama hraða og þær flögruðu inn í höfuðið á mér. Mér þykir það mjög miður því ég veit ekki hversu mörg ódauðleg verk ég hef samið í höfðinu sem síðan hafa gufað upp og orðið að aungvu. Ég tel mig þó vita hvað ég þarf að gera til að bæta ástandið. Að skrifa niður hugmyndirnar er ágætis byrjun en fyrst og fremst þá þarf minn svírasveri afturendi að sitja oftar við tölvuskríflið í þeim tilgangi að rita.

Ég er að vonast til þess að geta farið að dæma í lok mánaðarins. Fór í ræktina í dag og gekk svona líka glymrandi vel og fann ekki nokkurn verk. Fylltist óhemju bjartsýni og íhugaði að hringja strax í dómaranefnd og melda mig til starfa. Lét það þó ógert. Hyggst býða næsta fundar við þokkafullan sjúkraþjálfara og huga að því hvað hún segir um hvort ég er tilbúinn eður ei. Fæ að njóta samvista við hana á fimmtudaginn.

Ég var í Finnlandi í sumar að víster slóðir þær er Hrönn, mín ágæta vinstúlka, bjó á þá við fyrst kynntumst. Ég dvaldi þar í rúma viku í góðu yfirlæti á heimili ástmögurs hennar Johnny (lesist Jonni) og naut hinnar rómuðu Finnsku gestristni og leiðsagnar Hrannar um svæðið. Launaði fyrir mig að einvherju leiti í kvöld. Bauð þeim skötuhjúm, sem nú búa á Fróni, til snæðings á Austur Indíafjelaginu. Maturinn var mjög góður, en full bragðsterkur, svo eigi sé fastar að orði kveðið. Jógúrtdrykkurinn og ísinn voru þó að gera magnað mót. Ég stend nú (þó ég sitji) á svo ógurlegu blýstri að ég verð í margar vikur að ná mér af snæðingnum.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-10-30T20:29:00.000Z

"Útaf með dómarann, inná með konuna hans"

Í kvöld á sér stað merkilegur atburður. Þá dæmir kona í fyrsta sinn leik í efstu deild í körfuknattleik á Íslandi. Ég veit reyndar ekki til þess að kona hafi dæmt leik í efstu deild í nokkurri hópíþrótt á Íslandi, en það þýðir samt ekki að það hafi ekki gerst. Af hverju er þetta merkilegt? Nú verður hver að svara fyrir sig, en mér finnst þetta merkilegt fyrir nokkurra hluta sakir. Enn er verið að "brjóta" niður gömul vígi, sem þó hafa ekki verið lokuð konum á nokkurn hátt í mörg ár, heldur miklu heldur hefur verið kepst við að fá þær til að starfa sem dómarar, allavega í körfunni. Kemur þá að punktinum sem mér finnst merkilegastur, sem er sá að til sé kona sem fáist í dómgæslu og að hún hafi þann metnað og þá ákveðni sem til þarf til að koma sér upp á við í metorðastiganum.

Því hefur nefnilega verið haldið fram að þær týpur sem þarf til að gera góðan dómara finnist ekki meðal kvenna. Ég get ekki verið sammála því og fagna sönnuninni á hinu gagnstæða, en einhverra hluta vegna þá fást konur illa til dómgæslu. Þess ber þó að geta að fjöldi kvennkörfuboltadómara tvöfaldaðist í haust, urðu tveir.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-10-28T13:53:00.000Z

"...það er enginn vandi að aka bifreið, bara ef að maður kemur henni í gang..."

Starfs míns vegna (ég er bílstjóri) þá er ég mikið á ferðinni í borg óttans. Ég ek um á 12 tonna kassabíl sem er tæplega 10 metra langur, um 2 og hálfur meter yfirum og vel á 4 metran uppávið. S.s um 90 M3 á hjólum. Mér gengur ágætlega að sigla fleyi þessu um göturnar, svo fremi að ég láti póstnúmer 101 að mestu eiga sig, enda apparatið útbúið á nútímalegan hátt, með fjölmörgum speglum, stórum rúðum og myndavél sem leiðir aftansöngin ómengaðan í þartilgert viðtæki sem prýðilega hefur komið sér fyrir á mælaborðinu.

En þrátt fyrir öll þessi nútíma þægindi og meðfædda hæfileika undirritaðs til stýrimensku, þá uppgötvaði ég fljótlega að mig skorti tilfinnanlega lykil hæfileika. Þann hæfileika hafa ökumenn höfuðborgarsvæðinsins í ómælanlegu magni, í það minnsta þá þeir setjast undir stýrishjólið. Hæfileikinn er eiginlega nafnlaus en er ákveðin blanda ýmissa persónueinkenna. Frekja, tillitsleysi, eiginhagsmunasemi, algert brottnám skynsemi ásamt hreinni og ómengaðri heimsku eru helstu íblöndunarefnin en hlutfall þeirra virðist vera mis mikið í hverjum bílstjóra fyrir sig.

Ég hafði náttúrulega tekið eftir því áður en ég hóf togaraútgerðina að menn sem keyra haga sér á ýmsa lund sem ekki er til eftirbreytni. En fann ekki fyrir því að mig skorti eitthvað af þessu einkennum fyrr en ég fór að aka um á 90 M3 græjunni. Maður þarf nefnilega bæði meira pláss og meiri tíma til að athafna sig og venjulegur meðal fólksbílstjórajón er ekki alveg að fatta það. En svo þar fyrir utan þá virðist almennt sem umferðarómenningn okkar sé að versna, sú litla tillitssemi sem þó var til, virðist vera gjörsamlega gufuð upp og míkróprósentan af annars ágætu gáfnafari okkar almennt, sem meðaljónin notar við akstur virðist hafa lennt í niðurskurðarhnífnum og verið brúkuð í annað. Ef menn vilja fá á þessu sönnur, þá mæli ég með því að menn reyni, á annatíma, að komast úr Lágmúla inn á Háaleitisbraut til austurs.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-10-27T22:31:00.000Z

"...beacause it's a bitter sweet symphony..."

Gamall málsháttur segir til um að fólk hafi yfirleitt ekki hugmynd um hvað stendur því næst, fyrr en það (hlutur/persóna) er horfið. Ég get ekki annað en tekið undir þessa visku forfeðranna. Þegar körfuboltavertíðnni lauk nú sl. vor, þá var ég í skýjunum. Mínir menn að spila til úrslita um íslandsbikarinn í fyrsta sinn, ég að dæma í fyrsta sinn á erlendum vetvangi og allt í góðu. En í sumar þá fór eitthvað í gang, sem olli því að ég var mjög lítið spenntur fyrir næstkomandi tímabili. Hygg að þá yfirvofandi hnéspeglun hafi haft eitthvað með það að gera. En eginlega strax í byrjun september, þegar dómarar fóru að tínast út á körfuboltavellina, þá snérist geðsveiflan og ég þráði fátt heitar en að komast af stað. En að búast við því að geta labbað óhaltur, hvað þá hlaupið, einungis tveim vikum eftir hnjáspeglun er í besta falli bjartsýni. Samt hefur mig ekki langað svona mikið í mörg ár!?!

Prófkjör eru "inn" þessi misserin. Kannski ekki skrýtið þar sem allir flokkar eru að hamast við að koma saman listum fyrir alþingiskostningar næsta vor. Ég sé svo sem ekkert að því að kjósendur flokkana komi sem mest að því að skipa fólki á listana, það er jú þetta sama fólk sem kýs flokkinn. En mikið vildi ég óska þess að allir flokkar færu sömu leið og samfylkinginn í kraganum (held ég, kannski víðar), og bönnuðu frambjóðendum að auglýsa í fjölmiðlum. Því ég get sagt það að ef ég þarf að sjá gervibros Björns Bjarnasonar (það er meira að segja verra en lítaraðgerðin sem Halldór Ásgrímsson fór í fyrir tæpum 3 árum), eða smeðjuglottið á Gulla Hero einu sinni enn þá óttast ég að verða "póstlagður" (e. postal). En ég fíla sjómanninn gamla (mynnir að hann heitir Jóhann Pálsson) sem birtir litlar smekklegar "smáauglýsingar" með slagorðinu: "Sjálfstæðismenn, kjósum sjómann á þing" og svo heimilsfangi sitt og tölvupóstfang. Smekklegt, hóvært og ákaflega íslenskt en nær ómögulegt til að skila árangri. Nútíma Bjartur í sumarhúsum.

Uppgötvaði um daginn bók upp í hillu hjá mér. Ég fékk hana í fermingargjöf fyrir 14 árum síðan, næstum 15 ár. (!) Hún heitir "Þjóðskáldin, úrval úr bókmentum 19. aldar" og þar eru helstu skáldverk okkar mestu meistara. Ég fletti í henni og fann þar það ljóð sem hefur líklega haft meiri áhrif á mig en nokkuð annað skáldverk, ljóðið "Gröfin" eftir Kristján Jónsson, fjallaskáld;

Hvar er í heimi hæli tryggt
og hvíld og mæðufró?
Hvar bærist aldrei hjart hryggt?
Hvar heilög drottnar ró?

Það er hin djúpa dauðra gröf
- þar dvínar sörg og stríð -
er sollin lífs fyrir handan höf
er höfn svo trygg og blíð.

Þú kælir heita hjartans glóð
og heiftar slökkur bál,
þú þaggar niður ástaróð
og ekkert þekkir tál.

Þú læknar hjartans svöðusár
og svæfir auga þreytt,
þú þerrir burtu tregatár
og trygga hvíld fær veitt.

Þú griðarstaður mæðumanns,
ók, myrka, þögla gröf,
þú ert hið eina hæli hans
og himins náðargjöf.

Fann þar líka smásögu eftir Þorgils gjallandi sem heitir "Gamalt og nýtt" og ég sver að ég var jafn spenntur að klára hana og hvurja aðra sögu sem ég hef lesið síðustu misserin. Og þessi saga er skrifuð um aldarmótin 1900! Rifjaði líka upp ákaflega skemmtilega tíma sem við Kári og Raggi áttum í Íslensku 323 hjá Kristjáni Kristjánssyni í FVA fyrir ca. 8 árum síðar, þar sem "Upp við Fossa" var eitt af viðfangsefnunum. Ákaflega skemmtileg saga eftir þann sama Þorgils, sem í raun hét Jón Stefánsson og var bóndi í Mývatnssveit.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-04-10T13:41:00.000Z

"Vem skal segla utan vind..."

Körfubolti er lífið. Úrslitaeinvígi Njarðvíkur og Skallagríms hafið og spennan í algleymingi. Mikilvægasti leikur seríunar fyrir Skallana er í kvöld uppi í nesi, því ég hef litla trú að því að þeir eigi mikin séns ef þeir tapa í kveld.Miklar umræður hafa spunnist um 5. leik Skallagríms og Keflavíkur en ef menn vilja lesa sig til um það þá bendi ég þeim hinum sömu á spjallið á Sportinu. Einnig hafa miklar umræður verið í gangi um stutt bil á milli 5. leiks Kef-Ska og fyrsta leiks Nja-Ska, en merkilegt nokk þá er þetta ekki einsdæmi, hefur gerst einu sinni áður síðan 8 liða úrslitakeppni var tekin upp árið 1995. Ég tók saman smá lista sem má sjá hérna. En nóg um það.

Ég er á leið úr landi, rétt nýskriðinn heim frá Köben, þar sem við Hjalli og Árni skemmtum okkur konunglega um síðustu helgi. Það er aldrei að vita nema ég hendi inn nokkrum myndum hérna við tækifæri. En aftur að næstu ferð. Ég er á leið til Svíþjóðar, nánar tiltekið til Södertälje sem er einhverskonar Kópavogur þeirra Svía, s.s. rétt utan við Stokkhólm. Þar fer fram svokallað óopinbert norðurlandamót yngriflokka sem kallast Scania Cup. Þangað hafa jafnan farið nokkur íslensk lið og nokkrir íslenskir dómarar. Í ár förum við 5 og vorum svo hepnir að komast að á 3-man clinic, þar sem okkur verður kennt að dæma í þriggja dómara kerfi. Sem er náttúrulega það system sem koma skal, en það er mín skoðun að einhver ár séu í að við getum tekið þetta kerfi upp hér, bæði vegna aukins kostnaðar og fjölda dómara, já eða skorti á þeim öllu heldur.

Við félagarnir ætlum að vera þarna úti í viku, taka okkur 2ja daga "sumarfrí" í Stokkhólmi eftir mótið og njóta þess besta sem höfuðstaður Svíjaveldis hefur upp á að bjóða.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-02-27T23:07:00.000Z

"Dómarann í sturtu!"

Í gær náði ég langþráðu markmiði. Ég dæmdi minn fyrsta leik í úrvalsdeildinni í körfu. Ég fékk símtal þar sem ég var spurður hvort ég væri tilbúinn í minn fyrsta úrvalsdeildarleik. Við þeirri spurningu er náttúrlega aðeins eitt svar, en einu rökrænu viðbrögðin eru þau að dansa viltan stríðsdans með tilheyrandi YES! öskrum og viðeigandi hnefakýlingum upp í loftið. Ég framkvæmdi dansinn eftir að hafa svarað spurningunni og lokið símtalinu.

Ég brá undir mig betri fætinum á laugardaginn og skundaði upp á Skaga. Þar vísiteraði ég Herra Sigurð og Frú Berglindi og dvaldi í góðu yfirlæti þeirra. Þar snæddum við ásamt, Kára, Gunni, Ragga, Jóhanni Ásmundi og Önundi hundadagakonungi, dýrindis svínahamborgarahrygg með tilbehörende meðlæti. Var svo setið að spjalli og gleði fram eftir kveldi og jafnvel undir morgun í einhverjum tilfellum. Í alla staði hin prýðilegasta skemtan.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-02-22T21:49:00.000Z

"Marga góða sögu amma sagði mér"

Í dag fór fram æði merkilegur leikur í körfuknattleik. Þar áttust við lið frá Reykingamönnum og lið þeirra sem ekki reykja. Til að tryggja að allt færi nú friðsamlega fram, þá voru fengnir tveir dómarara. Nú til að tryggja óvillhallni þeirra þá voru fengnir til starfans dómarar háðir munntóbaki, sem báðir þola illa sígarettur. Leikurinn fór rólega af stað en þó tóku reykingamennirnir leikinn fljótlega föstum tökum. Það var rjúkandi stemming í liði þeirra og allt gekk þeim í haginn. Á meðan virtist einstaklingsframtakið ráða ríkjum meðal þeirra reyklausu og lítil sameining inni á vellinum. Í hálfleik leiddu reykingamennirnir með rúmum 20 stigum. En dæmið snérist heldur við þá þriðji leikhluti hófst. Þeir reyklausu höfðu greinilega tekið á sínum málum í hálfleiknum, búnir að finna styrk- og veikleika hvors annars og hvernig gengi best að tvinna saman liðsheild. Reykingamennirnir létu þó ekki sjá á sér neinn bylbug og svöruðu áhlaupi þeirra reyklausu í sama mund. Vendipunktur leiksins var þegar einn reykingamaðurinn sté í mórauðan poll, ættaðann úr munni eins dómarans, og sneri sig illa á ökla. Við það virtist sem allur vindur væri úr þeim reyktu, sem virstust líka vera farnir að þreytast all verulega. Þeir reyklausu héldu áfram eins og enginn væri morgundagurinn og voru búnir að jafna leikinn er þriðji leikhluti leið undir lok. Í fjórða leikhluta var aldrei spurning um hvernig leikar myndu enda. Reykingarmennirnir tíndust einn og einn útaf, ýmist með 5 villur eða vegna súrefnisskorts. Þegar lokaflautið gall stóðu reykleysingjarnir, þreyttir en ánægðir á meðan reykingamennirnir voru allir löngu farnir á lungnadeildina og dómararnir mórauðir í framan með svartar tennur hlupu eins og fætur toguðu í næsta vask.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-02-19T17:11:00.000Z

"...þú gætir jafnvel unnið Eurovision..."

Hvað getur maður sagt um ungfrú Sivlíu Nótt? Skoðanir fólks á henni gætu fyllt hundruði síðna, þéttritaðra með minnsta mögulega línubili. Enda sýndi það sig um helgina. Silvía Nótt er kynnþokkafyllst íslenskra kvenna, að mati hlustenda Rásar 2, (en leikkonan Ágústa Elva sem ljær Silvíu líkama sinn til afnota lennti "aðeins" í 4. sæti) svo verður hún fulltrúi Íslands í Söngvakeppni Evrópska Sjónvarpsstöðva í Grikklandi í vor, enda söng hún klárlega langbesta lagið í keppninni. Það er verið að velja besta lagið, er það ekki? Ég hef ekki ennþá, og býst ekki við að það breytist, séð einn einasta þátt í sjónvarpsþáttaröðinni um ungfrúnna frómu og hlédrægu enda fer þessi stúlka all verulega í taugarnar á mér. En ég hef lúmskt gaman að henni samt, þessi öfgafulla steríótýpiska "celeb wannabe" er nefninlega skemmtilegur satýr á margt íslenskt. Ekki bara á hina fjölmörgu "raunverulegu" "celeb wannabes" sem keppast við að prýða forsíður hinna íslensku slúðurblaða, heldur ekki síður á engu minni öfgafulla þörf þjóðarinnar við að eiga "alvöru" "celeb". Hversu margir kannast ekki við það, í spjalli sínu við útlendinga, að þurfa nauðsynlega að koma því fyrir í samtalinu að amma Bjarkar Guðmundsdóttur hafi verið besta vinkona ömmu manns, eða eitthvað álíka bjánalegt. En hvað sem öðru líður þá á hún alveg örugglega eftir að vekja athygli.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2006-01-25T11:41:00.000Z

"Nú er ég kominn til að kæta þig..."

Jú uppáhalds penninn þinn er mættur á svæðið eftir langa þögn. Og svo hafa borist af því fregnir að ég sé farinn að láta í mér heyra á ný en það er aukaatriði. Jólin voru fín og áramótin hin ágætustu. Og ég er að segja ykkur það (þeim ykkar sem ekki nutuð þess með mér) að útsýninð af svölunum hjá mér (það er 5. hæð í blokk í efra breiðholti) á gamlárskvöld var eins og ungdómur nútímans orðar það ge'kt! Ef ég bara hefði verið með linsuna hans Gunna... Ég vildi að ég gæti stært mig af því að hafa viðhaldið þeirri ágætu tölu sem táknaði ummál vambar minnar (eða jafnvel að hafa minkað hana), en jólagóðgætið entist mér full langt fram á nýárið og sér vart fyrir endan á því enn. Þó get ég, þar sem ég sit í svelti með fljúgandi súkkulaði fyrir augunum, huggað mig við það að hátíðasukkið setti mig þó ekki það langt aftur að ég næði ekki janúar þrekprófi dómara. Ég gerði líka gott betur en það, því ég spilaði smávaxinn körfuboltaleik 2 tímum síðar, sem holdgerfingur íþróttafréttamanns Sunnlenska fréttablaðisins. Þokkalega sáttur við eigin framistöðu í leiknum, þó kollekar mínir meðal áhorfenda hafi verið á því að ég hafi einokað knöttinn full mikið.

Að flestu öðru leiti er ég bara góður, nema hvað ég get skrifað þennan pistil hér og nú vegna þess að ég fékk einhvern flensuafleggjara og er því heimavinnandi húsfaðir eins og sakir standa. En það er ekki með öllu slæmt, því ég hef þá tíma til að grinka all verulega á óhreinatausfjallinu og stefni líka að því að ryksuga og skúra mitt ágæta höfuðból. Talandi um höfuðból, þá er þorrablót Tungnamanna um næstu helgi og ég hlakka ákaflega mikið til að komast þangað og fá minn árlega skammt af háði og spotti í bundnu máli Bjartmars bónda Hannessonar á Norður-Reykjum. Þó að ég geti nú hlýtt á hann allan ársins hring, þökk sé foreldrum mínum sem gáfu mér diskinn hans í jólagjöf, þá jafnast ekkert á "live" frumflutning á glænýju spéi.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-12-14T21:26:00.000Z

"Dagur eitt, punktur. Kæri Jóli..."

Ég er ekki frá því að ég sé að komast í jólastuð. Get frætt lesendur á því að í dag þá lauk ég jólagjafakaupum og hljóp ég þrefalt heljarstökk afturábak af því tilefni (í huganum), því mér er alltaf gríðarlega létt þegar þessu verki er lokið. Ekki svo að skilja að mér leiðist að gefa jólagjafir, en það er mér þraut og pína að versla þær! Það stafar aðallega af því að ég fæ svokallað verslunaróþol eftir klukkutíma verslunarleiðangur. Það lýsir sér í ofvirkni svitakirtla, einbeitingarleysi og oftar en ekki verk í maga. Eina kunna lækningin við þessu er að hætta snarlega öllum innkaupum, drífa sig heim og koma helst ekki nálægt verslun í um 5 tíma. En mér s.s. tókst að hafa þetta af í tveim túrum án mikilla líkamlegra verkja. En það er ekki seinna vænna að koma jólaskapinu á því ég kem ekki til með að hafa tíma fyrir jólaskapið í næstu viku. Þá verður brjálað að gera í vinnunni og annara jólastress á eftir að setja beyglu í jólagleðina mína. Þó ekki stærri en svo að það réttist úr henni á leiðinni heim í sveitina á þorláksmessukvöld.

Ég gæti ritað hér annan langan pistil um jólastress landans, en þar sem flestir vita nákvæmlega hvernig landinn er þessa dagana þá væri ég bara að benda á hið augljósa.

Já svo var ég klukkaður af Jóa og því ber mér siðferðisleg skilda til að bregðast við.

1. Hvað er klukkan? 21:55

2. Hvaða nafn er á fæðingarvottorðinu þínu? Konráð Jóhann Brynjarsson

3. Hvað ertu kallaður? Konráð, Konni, Bóbó, Andrés, Binni, Gunnar, Bjarni og restin af karlmannsnöfnum fjölskyldunar. Það tekur ömmu stundum smá tíma að lenda á því rétta.

4. Hvað voru mörg kerti á síðustu afmælisköku? 26

5. Hár? Já, ca. 2 mm lag á höfðinu.

6. Göt? Þau sem ég fæddist með og nokkur uppfyllt sem mynduðust sökum klaufaskapar.

7. Fæðingarstaður? Fæðingardeild Landspítala Íslands.

8. Hvar býrðu? Vesturbergi 78, íbúð 5F, 111 Reykjavík.

9. Uppáhaldsmatur? Sá sem ég er að borða.

10. Einhvern tíma elskað einhvern svo mikið að það hefur komið þér til að gráta? Það gæti verið, er of týpískt karlmenni til að láta það uppi.

11. Gulrót eða beikonbitar? Here piggy, piggy!

12. Uppáhalds vikudagur? Hverjum öðrum betri, þó eru þriðjudagar sístir.

13. Uppáhalds veitingastaður? Núna er það El Raco á horninu á Tryggvagötu og Tryggvagötu.

14. Uppáhalds blóm? Aloa Vera kaktus. (Eina blómið sem ekki hefur dáið í mínum meðförum.

15. Hvaða íþrótt finnst þér skemmtilegast að horfa? Körfubolti.

16. Uppáhalds drykkur? Ískalt Gvendabrunnarvatn.

17. Disney eða Warner brothers? Bæði betra.

18. Uppáhalds skyndibitastaðurinn? KFC er öflugur, en Stællinn er þó bestur!

19. Hvernig er teppið í svefnherberginu á litinn? Ekkert teppi, parket mahogny litað.

20. Hver var síðastur til að senda þér tölvupóst? Garfield.

21. Í hvaða búð mundir þú vilja botna heimildina á kreditkortinu? Ég myndi nú bara alveg vilja sleppa því, en for the sake of the game þá segi ég... stærstu bókabúð heims (not online), hver sem hún nú er.

22. Hvað gerir þú oftast þegar þér leiðist? Þá er ég yfirleitt búinn að þrautreyna allt sem mér dettur í hug svo ég geri ekki neitt.

23. Hvaða spurning sem þú færð fer mest í taugarnar á þér? Ha? (Frá fólki sem hefur ekki verið að hlusta á það sem ég sagði)

24. Hvenær ferðu að sofa? Misjafnt, oftast um 12.

25. Hver verður fyrstur að svara þér þessu? Ómögulegt um að segja.

26. Hver af þeim sem þú biður um að svara þessu er líklegastur til að svara ekki? Flestir.

27. Uppáhalds sjónvarpsþáttur? Star Trek (allir), CSI, Veronica Mars o.flr.

28. Með hverjum fórstu síðast út að borða?? Hafdísi á Subway.

29. Ford eða Chevy? HUMMER!

30. Hvað varstu lengi að klára að svara þessu? 32 mínútur.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-12-14T00:50:00.000Z

"Er ekki lagið að verða búið? Það er búið!"

Þar hafiði það, Yoda be I! Gaman að því. Ég ætlaði að segja eitthvað svo óskaplega skemmtilegt og alveg örugglega rosalega merkilegt og gáfulegt, en ég bara man það ekki. Svo...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-12-12T00:29:00.000Z

"When you walk, through the storm. Hold your head up high, and don't be afraid of the dark [...]walk on, walk on, with hope in your hart and you'll never walk alone, YOU'LL NEVER WALK ALONE!"

Þetta lag er mér mjög hugleikið. Í fyrsta lagi þá er þetta aðal stuðningslag uppáhalds knattspyrnufélagsins míns, Liverpool og ég man ennþá eftir gæsahúðinni og geðshræringunni sem ég upplifði þegar ég heyrði tugþúsundir stuðningsmanna syngja þetta á Anfield í fyrsta sinn. Því miður var ég ekki þar, heldur hérna meginn við sjónvarpsskjáinn. Í annan stað þá er þessi texti svo einstaklega hughreystandi, uppbyggjandi og vongóður að það er vart annað hægt en að fyllast hálfgerðri lotningu við að heyra hann fluttann. Ég kemst meira að segja við yfir íslenskri þýðingu hans, þeirri einu sem ég hef heyrt, sem er í flutningi Óskars Péturssonar, sem ég held að sé einn af Álftagerðisbræðrum, allavega saungvari hinn mesti.

Ég hugsa að það hafi ekki farið framhjá mörgum að um þessar mundir þá er dagur skemmstur og fer birtustundum ört fækkandi. Þar til botninum er náð, við vetrarsólstöður þann 21. desember nk. Þá getur það ekki verið meira viðeigandi að halda hátíð ljóss, að fagna því með pompi og pragt, að nú fari dag að lengja á ný og yfirráð myrkurs taki að minka. Við sem játum kristna trú og flest afbrigði hennar, höfum reyndar kosið að splæsa fæðingarhátið frelsara vors, Jesú Krists, saman við hina ævafornu og hundheiðnu sólstöðuhátíð. Nokkuð sem ég tel hafa verið mjög snjallan leik hjá kirkjufeðrunum sem ákváðu að hinn opinberi fæðingardagur Jesú skildi vera 24. desember, þó svo að menn telji nú að í raun sé hann vog og fæddur í byrjaðan október, en það er aukaatriði.

Hinir stórgáfuðu pólitíkusar sem ákváðu að slá þessum tveim hátíðum saman, já eða endurfæða sólstöðuhátíðina sem Krists messu (e. Christmass), hafa nefnilega séð að með þessari aðgerð þá yrði auðveldara fyrir ný snúna heiðingjana að fagna kristnum hátíðum, þó ekki væri nema að nafninu til, þar sem þær báru einmitt upp á sama tíma og hinar gömlu heiðnu hátíðir. Lokahnykkurinn var svo settur á þetta með því að spyrna páskahátíðinni, þ.e. "dauðahátíð" Krists saman við sumarkomuhátíð hinna heiðnu, og tileinka einhverjum Jóni (sbr. Jónsmessa) miðsumarsnótt, sem er einhver magnaðasti heiðni helgidagur sem fyrirfinnst, ef frá eru talin áramótin. Með aðgerðum eins og þessum þá tókst hinum snjöllu pólitíkusum fornalda að festa kristnina í sessi sem aðal trúarbrögð þessa heimshluta.

Svo er náttúrulega til snjallt fólk sem sér alveg í gegnum þetta húmbúkk og neitar staðfastlega að fagna einhverjum hundheiðnum hátíðum. Sleppir því að halda jól, blæs á páska en djammar feitt einhverja aðra daga ársins, þegar við hin erum á fullu í hversdagnum og nennum ekkert að pæla í einhverju bulli. Þá er ég ekki að tala um fólk sem aðhyllist önnur trúarbrögð en kristni, heldur bara sína útgáfu af henni. Eins og t.d. Vottar Jehova. Þeir eru ákveðin útgáfa af puritönum, eða hreinstefnusinnum, sem vilja öll heiðin áhrif burt úr kristni. Það litla sem ég þekki af þeirra siðum og skoðunum í þessum málum, fær mig til að styrkjast í þeirri trú að kirkjufeðurnir á fornöld hafi verið alveg ótrúlega magnaðir gaurar, því ég fæ ekki séð að það sé neitt fútt í kristni ef maður tekur heiðnina út. Svo ég segi bara Áfram Þorgeir Ljósvetningur og allir hinir sem blóta æsi og náttúrvætti, dulbúna sem Jesú Krist og félaga.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-11-08T21:26:00.000Z

"Er ekki tími til kominn að..."

Blogga? Ég held það. Ég fékk anski skemmtilegt símtal núna rétt áðan, ungur maður sem kynnti sig sem Sverri, var á hinum enda línunar. "Kannastu við Hive?" spyr hann. Jú ég hélt það nú, enda hvaða maður á Íslandi í dag kannast ekki við Hive? Auglýsingar þeirra eru í einhverjum fjölmiðli á því sem næst, hverjum degi og þær hafa vakið verðskuldaða eftirtekt fyrir frumlegheit og skemtan. Allavega. Hann spyr mig því næst hvort ég sé með nettenginu. Þá fóru fjölmargar bjöllur af stað í hausnum á mér og ég sagði: "Jú, og þú þarft að vinna heimavinnuna þína betur, því mín tenging er hjá Hive." sagði ég og hló. Ég heyrði í gegnum símann hvernig strákgreyið blóðroðnaði og með vandræðalegri röddu bað hann mig margfaldrar afsökunar, kvaddi og lagði á. Hversu auðvelt er það á tölvugagnagrunns öld að bera saman tvo gagnagrunna og finna þá sem eru í báðum? Í þessu tilfelli, úthringilista símsölufólksins við núverandi áskrifendur Hive. Hefði sparað þessum ágæta dreng vandræði en á móti kemur að kvöldið mitt hefði ekki verið nærri því jafn skemmtilegt, svo ég er sáttur við að menn eru ekki alltaf að brúka bestu mögulegu vinnubrögðin. Það er í góðu lagi að létta saklausum borgurum lífið með smá vandræðum símasölufólks, sem oft getur verið valdur að ótöldum pirringi og vanlíðan.

Ég hef reyndar lennt í svipuðu áður, þá fékk ég með nokkura daga millibili, símtal frá sömu stúlkunni (ég þekkti röddina) hjá Og Voðafón, þar sem hún var að bjóða mér að færa símaviðskipti mín til þeirra. Hún fékk neikvætt svar í bæði skiptin og hvorugt símtalið var mér til mikils yndisauka.

Ég fékk þá flugu í höfuðið að það væri gaman að fara að skjóta körfubolta að nýju. Dreif mig á æfingu hjá B-liði Stjörnunar í Garðabæ, en þar æfir einn félagi minn úr HÍ. (Eiginlega alveg magnað að ég skuli hafa náð að kynnast einhverjum þar, ef mið er tekið af tímanum sem ég eyddi þar.) Það er alveg morgunljóst að ég er ekki í nokkurri leikæfingu og ekki í nándar nærri jafn góðu líkalegu formi og ég taldi mig vera. Ég blés eins og Búrhveli og var svo seinn á fótunum að maður með staurfætur á báðum og í göngugrind hefði leikið sér að því að komast fram hjá mér. Það eina góða, fyrir utan félagsskapinn og æfinguna, var að skotin mín voru að detta ágætlega. Sem var mjög sjaldan raunin í denn þegar maður þó var að æfa nokkrum sinnum í viku. Ég býst við að það sé vegna þess að ég fann á dögunum hinn rétta skotstíl. Allavega skotstíl sem virkar fyrir mig. Merkilegt nokk þá er uppistaða hans eins og kennt er að "eigi" að skjóta stökkskoti. Olnboginn fram, stökkva upp og færa boltan upp að enni á sama tíma. Sleppa svo boltanum á hæsta punkti stökksins, fylgja vel á eftir með skothendini og setja á hann snúning með því að "veifa" höndinni eins og að þú sért að veifa bless. Picture perfect, þó ég segi sjálfur frá. Ég ætla aftur á morgun!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-10-07T20:31:00.000Z

"We leave all our friends on this tropic shore,
Perhaps they will be here forevermore.
Maybe a rescue will set them free,
Tune in next week and then you will see."
(upphaflagið í sjónvarpsþáttunum "Gilligan's Isle")

Nýjasta æðið í bloggheimum er hið svokallaða "klukk". Sem hefur haft það í för með sér að fólk finnst það vera knúið til þess að deila nokkrum lítilvægum staðreyndum um sjálft sig. Jæja Guðni klukkaði mig og hér er því mín upptalning.

Ég veg skv. síðustu mælingu 98,2 kílógrömm

Ég hef átt í ástar/haturssambandi við nikótín um nokkura ára skeið. Við höfum hætt og byrjað oftar saman en meðal Hollywood par.

Ég bý í "The Neutral Zone", mitt á milli Fellana og Hólana.

Ég er svo latur að fólk heldur oft að ég sé með duglegri mönnum sem sögur fara af.

Lífsmottóið mitt er: "Alltaf að stefna að fullkomnun en passa sig á því að ná henni aldrei".

Hana þar hafiði það, þið dýrkendur persónuupplýsinga og verði ykkur að góðu! Já ég á víst að klukka einhverja aðra, en þar sem allir bloggarar sem ég þekki hafa þegar verið klukkaðir, þá er ég að hugsa um að klukka alla þá íslensku Alþingismenn sem eru með netsíður.

Ég er mikill aðdáandi sjónvarpsþáttana Lost og þökk sé nútíma tækni þá hef ég getað fylgst með þeim þáttum sem nú eru aðeins sýndir í henni Ameríku. Fyrsta þáttaröðin var unaðsleg, "mind blowingly entertaining" er frasi sem þýðist ekki vel yfir á ástkæra ylhýra en lýsir upplifun minni nokkuð vel. Eftir 3 þætti af annari þáttaröð þá er ég farinn að óttast að annað "Twin Peeks" ævintýri geti verið að fara af stað. En fyrir þá sem ekki muna svo langt aftur, þá voru Twin Peeks, snildar þættir sem leystust upp í vitleysu og rugl. Ekki það að þessir þrír þættir eru hver öðrum betri og snilldin bak við þá mjög greinileg, en í þeim leinist líka frækorn sem gæti, ef ekki er rétt haldið á spilunum, vaxið upp og "blómstrað" sem hið nýja viðmið í "hvernig má láta góða þætti leysast upp í vitleysu". En aftur á móti þá gæti þetta fræ vaxið upp og orðið hið nýja viðmið í "hvernig á að gera frábært sjónvarpsefni", ég vona svo sannarlega að hið seinna verði ofaná.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-09-12T20:25:00.000Z

"Horfðu til himins, (himins) með höfuðið hátt, (hátt)"

Ég hef stundum gert mér fjölmiðla að umtalsefni. Hyggst ég gera á því framhald. Rakst á eintak af Dagblaðinu Vísi um daginn og eins og sönnum hræsnara sæmir þá greip ég skjóðuna og las sem óðast og tíðast. Á forsíðu var eftirfarandi fyrirsögn, með (að sjálfssögðu) þar til gerðu stríðsletri og mynd, "Sigfús Sigurðsson útskúfaður af Barnalandi". Nú þetta gripu mín gulu gen og ég las áfjáður, í von um eitthvað júsí. Átti einna helst vona á því að Sigfús, sem er að ég best veit hinn ágætasti maður, hefði orðið uppvís að einhverskonar ullabjakki á þessu umtalað og stórbrúkaða vefsvæði. En fyrirsögnin reyndist vera full sterklega orðuð (hví fékk ég ekki hjartastopp af undrun?) því "fréttin" fjallaði um viðbrögð notenda Barnalands við því þegar Sigfús "kom út úr skápnum" og uppljóstraði að hann væri einginn annar en hann sjálfur! Meginþorri þeirra sem tjáðu sig um málið á téðu vefsvæði, hundskömmuðu drenginn fyrir það að villa á sér heimildir. Sum ummælin voru meira að segja ekki prenthæf í DV og segir það dágóða sögu um hversu svæsin þau voru. En út frá fréttinni gat ég ekki með nokkru móti réttlætt fyrirsögnina um útskúfun. Miklu nær hefði verið að tala um "hörð viðbrögð" eða skort á trú (á orð Sigfúsar) en heldur fannst mér djúpt í árina tekið með því að tala um útskúfun. En því er ekki að neyta að þessi tiltekna fyrirsögn olli því að ég fletti rakleiðis upp á fréttinni, svo líklega hefur hún skilað tilgangi sínum. Nokkrum dögum síðar birtist öllu smærri frétt um að notendur Barnalands hefðu tekið Sigfús í fulla sátt og margir beðist afsökunar á orðum sínum, eftir að fréttinn birtist. Báru menn fyrir sig tíðum einkennisþjófnaði (identitytheft upp á engilsaxnesku) á veraldarvefnum, þar sem lítið mál er að halda því fram að maður sé hver sá sem maður vill.

En úr Einari (Sigfúsi) í Önnu. Nánartiltekið Önnu Krsistjánsdóttur, sem einna helst, og nær einvörðungu, er þekt fyrir það að hafa eitt sinn heitið og verið, vélstjórinn Kristján Kristjánsson. Vel getur verið að mig hafi dreymt þetta, allavega sel ég það ákaflega ódýrt, en einhvernveginn minnir mig að ég hafi lesið/heyrt/séð að Anna þessi sjái nú eftir því að hafa látið klippa af sér hangilærið og snúa því sem eftir var innvortis. Sami fiðraði heimildarmaður vill halda því fram að nú leiti hún leiða til að omventa öllu saman til fyrra horfs. Eins og áður sagði þá veit ég ekki hvort nokkuð sé hæft í þessu, ef svo er ekki þá bið ég hlutaðeigandi afsökunar á gönuhlaupi mínu en þessar "fréttir" vöktu mig til umhugsunar. Nú er það nefnilega svo að margir karlmenn (og jafnvel konur líka þó ég þekki ekki dæmi þess) halda því fram fullum fetum að þeir séu fæddir sem rangt kyn. Einvörðungu vegna þess að einn lítill litningur varð Y í stað X (eða öfugt) þá hafi þeir fæðst með lim í stað leggangna. S.s. að allir litningar líkama þeirra séu bjargfasti í þeirri "trú" að þeir búi í líkama konu þó raunin sé allt önnur. Hugsunarferli og jafnvel ýmis líkamleg ferli séu í raun ekki eins og venjulega gerist hjá körlum, heldur mun líkari þeim sem fram fara hjá venjulegum konum.

Svo ég tali út frá sjálfum mér. Ég ætti með öðrum orðum að hafa áhyggjur af því hversu fjölhæfur ég er (þ.e. að ég geti stundum gert fleiri en einn hlut í einu) og hversu auðvelt mér reynist að kjafta tímunum saman í símann um allt og ekki neitt. Þetta eru jú tveir þættir sem konum eru eignaðir, allavega mun oftar en körlum. Ég er nú reyndar nokkuð viss (allavega eins viss og ég er um nokkurn hlut) um að ég er í réttum líkama og að eðlileg samsvörun sé á milli innviðja og útviðja. Í það minnsta "hrjá" mig ekki fleiri kvennlegir þættir svo ég viti. Ég hef ýmigust á þrifum, er í minna lagi hrifinn af börnum (nema náttúrulega fáum útvöldum sysurbörnum og öðrum nátengdum slíkum) og finn mig ekki knúinn til að baktala allt og alla. Þó ég viðurkenni reyndar að ég hef allavega hálfvirkt "Gróugen" þar sem ég hef mjög gaman af því að heyra gróusögur, en ég skrifa það frekar á meðfædda forvitni mína, sér í lagi vegna þess að ég finn litlar kvatir hjá mér til að endurtaka þær við hvern þann sem ég hitti.

Þetta er vissulega ekki fögur mynd sem ég hef dregið hér upp af hinu æðra kyni og má kannski af þeim ráða að ég hafi jafnvel ekki mikið álit á kvennþjóðinni. Það er af og frá. Í mínum huga eru konur englar himnaríkis í dauðlegu formi. En rétt eins og englar himnanna skiptast í upphafða og fallna engla, þá hefur hver kona upphafinn og fallinn hluta, spuringinn er svo bara hvor er stærri. Og það sem meiru skiptir fyrir okkur karlanna, hvorn hlutan drögum við fram í þeim konum sem við hittum?

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-08-26T19:40:00.000Z

"Ég heit Auðbjörn, er tvítugur töffari. Fór í bæinn í gær og fékk mér varanlegt."

Ég get sagt frá því stoltur hér að mér tókst að koma gamla símanum í virkni. Er gríðarlega stolltur af sjálfum mér og þygg með þökkum allar þær hamingjuóskir sem lesendur hafa fram að færa. Mér tókst nefnilega líka að koma tengli í gagnið inn á baði. Það var reyndar frekar mikið bras en með svita og tárum, ekkert blóð í þetta sinn, þá hafði ég þetta af og gat því stolltur skorið hár mitt og skegg (að hluta), en ég hafði heitið mér því að gera það eigi fyrr en téður tengill væri upp kominn og í fulla virkni.

Rétt að geta þess einnig að Valda og Alrúnu fæddist sonur sl. mánudag. Hamingjuóskum er hér með enn komið á framfæri. Við Hjalli fórum í gærkveldi með hund í eftirdragi (hann var þó eigi lífs, heldur gerður af taui) og bárum drenginn augum. Hann er mikið augnayndi eins og nýfædd börn eru jafnan, þá fæðingarhrukkurnar hafa sléttast aðeins, og lét í sér heyra og sannaði þar með faðernið (þó ekki hafi leikið nokkur vafi á því) því í ópum hans mátti kenna tón sem heyrst hefur úr barka föðurins (þá helst þegar hann er við skál og vel það).

Ég rak augun í auglýsingu eftir starfsmanni þegar við Hjalli vorum í verslunarleiðangri í Kringlunni í gær. Það er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi nema vegna þess hvernig auglýsingin var orðuð, já eða frekar í hvaða kyni hún var. Þar var um að ræða tískuvöruverslun (man þó aungvanvegin hvað hún hét enda tískublindur með öllu) og auglýsingin var á flestan hátt afar venjuleg. Auglýst var eftir tískusinnuðum, áhugasömum og duglegum starfskrafti, sem þurfti að vera 18 vetra. En það sem vakti athygli mína sérstaklega var að auglýsingin var í kvennkyni, þ.e.a.s hún var í spurningarformi og greinilega reiknað með því að kona væri að lesa. "Hefurðu áhuga á tísku? ertu samviskusöm?" Ef við gefum okkur það að ég hefði einhvern snefil af áhuga á tísku og að svona starf gæti heillað mig þá gæti ég samt ekki svarað öllum spurningunum játandi. Því sama hversu mikið ég rembist, þá er það ekki nokkur leið fyrir mig, karlmanninn, að vera samviskusöm. Ég get (og er) vissulega verið samviskusamur og duglegur og í raun uppfyllt öll "skylirðin" sem spurt var um, nema það að ég virðist vera af röngu kyni. Í ljósi jafnréttisumræðunar sem tröllriðið hefur samfélaginu undanfarin ár, þá velti ég því fyrir mér hvort hún snúi einvörðungu að því að konur geti gengið inn í þau störf sem karlmenn hafi hingað til einvörðungu taldir hæfir í. Hvort jafnréttisbaráttan sé ekki til þess fallin að jafna stöðu kynjana og að tryggja það að þau geti gert hvað sem er (svo fremi að þau viji það og lög leifi) án tillits til kyns. Þess var aldrei getið í aglýsingunni með beinum orðum að einungis konur kæmu til greina, en það þarf ekki mjög háa greindarvísitölu til að lesa það milli línanna að konur væru í lægsta falli mun æskilegri til téðs starfa en við karlarnir. Vel getur þó verið að höfundur textans hafi í hugsunarleysi beint spurningunni einvörðungu til kvenna, vegna þess að í þessum geira eru jú flestir starfsmenn af hinu blíðara kyni. Ef ekki, þá er ég þess nokkuð viss (án þess þó að ég sé mjög lögfróður) að téð auglýsing brjóti í bága við fjölmörg lög, jafnvel sjálfa stjórnarskránna. Ekki það, ég mun ekki fetta fingur út í það þó einungis konur komi til greina í starfið, því áhugi minn á starfanum er það lágur að jafna má honum við alkul (-273,3°C). En mér þykir það hins vegar súrt í broti fyrir þá kynbræður mína sem hafa heitari hug til starfans, að koma ekki til greina vegna kynferðis.

Það má kannski segja að það sé "jákvætt" að jafnréttisbaráttan hafi gengið svona vel hjá konunum að þær telji sig nú geta útilokað okkur karlana frá sumum sviðum, en þá er spurning um að við hefju upp raust okkar og krefjumst jafnræðis til starfa í tískuvöruverslunum!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-08-23T19:50:00.000Z

"I just called..., to say..., I love you!"

Ég á í glímu við tæknina. Þó ekki tölvutæknina í þetta sinnið, ekki nema óbeint, nei nú er það símatæknin sem er að valda mér óþægindum. Málum er þannig háttað á mínu heimili að ég (eins og þorri landsmanna) hef samið við ágætt fyrirtæki um sítengdan aðgang að veraldarvefnum. Sem er að mínu viti alveg bráðnauðsynlegt í nútímanum, því allslaus er netlaus maður! (Og var það síðan haft að máltæki). Til þess að slíkt gangi upp þá þarf maður að semja við ákveðið ríkisfyrirtæki (sem enn er) um að fá tengda til sín símalínu, já eða fá hana virkjaða með þar til gerðu númeri. Ekkert er svo sem vandamálið við það. En þessu númeri fylgir sá möguleiki að maður getur einnig tengt símtæki við línuna og hringt til vina og vandamanna, jú og móttekið símtöl frá þeim og öðrum. Ég hef nú komist ágætlega af án þessa viðbótarmöguleika hingað til, en ákveð að nýta mér hann á nýju heimili mínu. Þá má segja að vandamálasagan hefjist.

Ég reiði ekki fé í þverpokum (því þeir eru jú fullir vits) svo ég hugðist spara mér að kaupa símtæki. Ég viss sem var að á heimili foreldara minna var til gnótt síma sem ég gæti fengið til varðveislu og brúkunar. Einn var þó sá sem ég vildi öðrum fremur. Sá er býsna forn (um 26 ára skv. ártali á botni hans, s.s. jafn forn mér) og er búinn forláta skífu. Símtæki af þessari tegund voru því sem næst á hverju heimili til margra ára, enda eina tegundinn sem Póstur&Sími flutti inn. Flestir voru þeir gráir, þó voru til nokkrir rauðir líka og er sá sem hér um ræðir einmitt fagurt eintak af þeim lit. Hann var í miklu uppáhaldi hjá mér á mínum mun yngri árum og átti ég það til að hringja eitthvað út í loftið (sem var náttúrulega óvart því ég var um 1 árs gamall um þetta leiti) og spjalla við fólk. Nú þá upphófst hin eiginlega törn af veseni. Í fyrsta lagi þá þurfa öll símtæki sem eru tengd sömu línu og sítenging að hafa svokallaða smásíu tengda við sig. Hún sér um að sigta símtölin frá internetinu (í grófum dráttum, sjálfsagt er þetta mun ítarlegra á tæknimáinu). En þar sem síminn er gamall en smásían ný þá gekk þetta ekki alveg saman. Svo eftir nokkrar ferðir í hinar ýmsu verslanir sem höndla með símbúnað þá komst ég að þeirri niðurstöðu að ég þurfti hreinlega að láta skipta um kló á símtækinu, sem ég og lét gera í dag. Þá taldi ég mig vera kominn á auðan sjó, en það var nú ekki alveg svo einfalt, því síminn virðist ekki skilja það sem sían lætur honum í té. Því ekki heyrist bofs í kauða þegar hann og netið eru bæði tengd í einu (og hann í gegnum síugreyið) en ef netið er fjarlægt þá logar allt í sóni og allt virkar sem mest það má. Ég sé því fram á að þurfa að koma mér í sambandi við símvirkja til að fá úr því skorið hvað sé að angra greyið. Ég óttast helst að þurfa að slíta nýendurvöktu sambandi mínu við rauða síman og að festa fé í ópersónulegu, gráu og köldu símtæki af nýrri gerð.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-08-16T08:38:00.000Z

"I cut myself today, to see if I still bleed"

Fyrir þá sem ekki vita þá er ég nýfluttur í nýjar vistarverur. Þær ku vera í minni eign að 100%, en sá böggull fylgir þó skammrifi að ég sjálfur er ekki lengur í minni eigu. Hlutabréf í mér hafa verið boðin almenningi til kaups og mun ágæt bankastofnun hafa keypt í mér rúm 80% á príðilegu gengi, sem leiðir af sér að hún hefur meirihluta atkvæða á hluthafafundi og skipar stjórn í hlutafélaginu Konráð B. Eignarhaldsfélag ehf. En í áðurnefndri vistarveru var ég við framkvæmdir þá vinnudegi lauk í gær, í sjálfu sér vart í frásögur færandi, margt þarf jú að brasa við tímamót sem þessi. Ég varð þó fyrir fjörtjóni í atferli mínu, þar ég brá kuta á loft og hugðist skera. Kutadjöfull skrapp til undan ógnvænlegu afli mínu og á hol mér. Ekki svo að skilja að ég riti nú af dánarbeði á sjúkrastofnun, því lagið var eigi lífshættulegt, en ég setti eggina djúpt í fingur mér. Nánar tiltekið í vísifingur vinstri handar. Svo núna hef ég löggilta afsökun fyrir því að benda á allt og alla, athöfn sem í minni sveit taldist til dónaskapar, því lagið kom á ofanverða kjúku og því stendur fingurinn út í loft sem aldrei fyrr.

Eftir að hafa hoppað eins og óð hæna og óað og æjað og barmað mér í hvívetna, þá kom að því að ég hugðist gera að sárum vorum. Þá voru góð ráð dýr, því fátt var um sáraumbúðir. En með alþekktri útsjónarsemi og snilli minni þá átti ég til hvorutveggja, salerniseyðublöð (óútfyllt) og hálfa rúllu af ísóleringabandi (besta vini hvers rafvirkja og heimafúskara). Með þessar nauðsynjar að vopni batt ég um svöðursárið og hélt svo framkvæmdum afram sem ekkert hefði í skorist. (Hér mega lesendur dást að hörku minni og karlmennsku). Reyndar hafði ég vit á því að setja árasartólið aftur djúpt í vasa minn og snerta ekki á því meir þetta kveldið.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-08-12T02:26:00.000Z

"Vegna þess að ég er slæmur, ég er slæmur, þið vitið það (virkilega slæmur)"

Ég hef verið í sumarfríi undanfarnar tvær vikurnar eða svo. Eins og manna, þ.e. einhleypra manna, er vant þegar þeir hafa frí, þá hefur teygst heldur úr kvöldunum hjá mér. Ég hef líka þá áráttu að hafa kveikt á sjónvarpinu, jafnvel þó ég sé ekkert endilega að fylgjast með því sem þar fer fram, en þar sem ég er með fjölhæfari karlmönnum (get s.s. gert fleiri en einn hlut í einu) þá tekst mér samt að vita um það bil hvað er í gangi í imbanum. Oftar en ekki þá hefur sjónvarpið endað á RUV, þegar allri dagskrá er lokið á þeim stöðvum sem ég hef aðgang að og ekkert nema "stanslaus tónlist" í gangi allstaðar. RUV hefur nefnilega skásta lagalistann að mínu mati. En þeir snjöllu menn sem seldu ríkinu þetta blessaða gagnvirka sjónvarp sem þar á að heita, hafa greinilega ekki selt fyllilega mótaða vöru. Í það minnsta eru ansi margir "böggar" í kerfinu. Oftar en ekki þá hefur hið gagnvirka sjónvarp hreinlega horfið algerlega og gamla góða stillimyndin brotist fram á sjónarsviðið í samstarfi við hvað það sem er í gangi á Rás 2. Sem er mér nb. mjög að skapi, því ég kann mjög vel við Rás 2 og þá tónlist sem þar er. En um daginn lenti ég í æði undarlegu máli með gagnvirkt sjónvarp ríkisins. Þá hafði rásarflakkið (þær eru 3 svo það er á mörkunum að ég geti talað um flakk) endað á RUV einu sinni sem oftar. Þar var Mikjáll Jakason nokkur að syngja fullum hálsi (og dansa með tilheyrandi klofbrögðum) um það hversu ákaflega slæmur hann nú væri. Ágætlega kveðin vísa hjá karli, við lítið síðra lag og ég gat því dillað undirmeðvitundinni sæmilega á meðan sú efri einbeitti sér að Undraveröld Stríðsföndurs (sem á engilsaxnesku útlegst sem World of Warcraft) og því sem þar fram fór á tölvuskjánum. En eftir svolitla stund þá fór sú neðri að banka á þá efri, að heimta athygli. Eftir nokkrar tilraunir þá tókst henni að brjótast í gegn og beina sjónum mínum að því að vísan um slæmskuna væri ennþá í gangi, en þó væru um liðnar mun fleiri mínútur frá því ég hafði skipt en hún átti að hljóma. Svo ég fór að leggja við hlustir og þegar vísan var á enda kveðin, þá vildi svo skemmtilega til að Mikjáll hóf raust sína upp að nýju og kvað vísuna enn á ný. Þetta þótti mér æði magnað og sagt get ég frá því hér að í rúma klukkustun þá kvað hann með tilheyrandi klofbrögðum og skrækjum og lofsaung eigin slæmsku. Eftir þessa klukkustund þá brast mig þolinmæði og ég rauf straum til imbans og tölvunar og fór að sofa, með "...because I'm bad, I'm bad, you know it (realy realy bad)..." ómandi í höfði mér. Frómt frá sagt þá hef ég fengið næga hlustun á þetta ágæta lag í dágóða stund. En greynilegt er að RUV á hönk upp í bakið á "tækniséníunum" sem sjá um hið gagnvirka sjónvarp þeirra, því í kveld, þá ég rita þennan pistil, þá var hin snoppufríða Íðilsstjarna Hildur Vala (Helgadóttir?) allavega tvíspiluð í beit, sem þó er mun áhorfendavænna og minna líklegt til kvartsemi áhorfenda, en þá þeldökkur Mikjáll að grípa um hreðjar sér, skrækjandi ég er slæmur!

Feira ekki gjört, fundi slitið.

2005-06-28T00:41:00.000Z

"Ég er þreyttur, ég er þreyttur, og ég þrái svefnsins ró"

En einhverra hluta vegna þá nenni ég ekki að fara að sofa. Ég hlýt að hafa eitt öllum mínum nennum í eitthvað annað, því það er því sem næst ókeipis (í nennum talið) að sofa! í staðin þá sit ég við tölvuskrýpið og pikka heimskulgan og innantóman texta á síðu sem varla nokkur maður les (um ástæður þess er ei þörf að fjölyrða). Ég gerði þetta og ég gerði hitt og svo líður og býður og ég geri sitthvað fleira. Bara svo að fólk fái nú að fylgjast með því sem er að gerast. Hvernig í ósköpunum stendur á því að fólk nennir að þvaðra endalaust um það sem á daga þess hefur drifið undanfarið? Og hvernig stendur á því að aðrir, jafnvel alveg ótengdir aðilar, nenna að lesa herlegheitin? Við spurningum lífsins eru engin auðveld svör, nema þeim stærstu en við fáum þau bara svo helvíti seint. Skyldi það vera stýlbragð (eða stílbragð) jú stílbragð, að vera kaldhæðinn með stafsetningarvillum? Ef svo er þá mæli ég með að fólk riti seinnt að kveldi, þegar það er orðið vel syfjað og úldið, þá kemur stíllinn nokkurnveginn að sjálfu sér.

Og hví verðum við svona líka steini runnin af undrun þegar við allt í einu vöknum upp við það að siðlaus og óforskömmuð "frétta"mennska selur blöð? Kannski er það hið fræga íslenska gullfiskaminni (sem yfirleitt dúkkar helst upp í kringum kostningar), sem er þeim undrum sett að vera "valið" minni. Við gleymum ákveðnum hlutum, ekki af því að þeir falla úr hugum okkar eins og eðlilegt er, heldur vegna þess að við því sem næst meðvitað ýtum þeim út og neitum allri tilvist þeirra. Held helst að þetta sé til svölunar nöldurþörfinni, sem er STÓRT þjóðareinkenni. Það er svo þægilegt að gleyma svona hlutum, því þá getur maður hafið alla nöldurræðuna upp á nýtt (þetta er jú nýskeð og nýtilkomið) og fengið gríðarlega útrás. Ekki bara á nöldrinu heldur líka á baknagi og kjaftakellingahætti. Sem eru önnur STÓR þjóðareinkenni. Íslendingar eru allir Gróa heitin á Leiti inn við beinið og það þarf meira að segja ekki að kafa neitt djúpt undir húðina í leit að henni. Sumir eru meira að segja svo hepnir (heppnir jú því þeir sleppa við að vera hræsnarar líka) að þeir bera hana Gróu sína vel hérna megin við húðina. Þeir eru meira að segja til sem eru svo stoltir af henni Gróu sinni að þeir skammast sín alls ekki neitt fyri hana. En það eru undantekningarnar. Við hin 95% neitum tilvist hennar í okkur þrákelknislega, en komum reglulega og ítrekað upp um okkur. Ég er nokkuð viss á því að ef tekin yrði saman tölfræði yfir þessar "uppumkomur" okkar þá væri hægt að tengja hana útgáfu þriggja rita, DV, Séð og Heyr og Hér og Nú (eða heitir blaðið það ekki?). S.s. fólk kemur upp um sig í jöfnum hlutföllum við það að ofangreind blöð koma út. Hlýtur að vera alveg um 100% hittni þann dag vikunar þegar öll þrjú eru fersk og volg í búðunum.

En eins magnað og það er, þá er það enn magnaðara að meginþorri "uppumkomarana" harðneit því að þeir kaupi nokkurntíman téð rit. En þess í stað sitja þeir eins og hærgammar um þau á kaffistofum, matsölum og hvar annarsstaðar þar sem þau kunna að liggja frammi eftir 5% sem ekki eru hræsnarar. Ætli sé hægt að rita svo leiðinlega að sá er ritar sofni út frá því? Ég er um það bil að komast að því.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-05-16T23:00:00.000Z

"Mannstu fyrir langa löngu, við sátum saman í skólastofu"

Ég man ekki eftir skemmtilegri helgi en þeirri sem nú er að klárast. Sjálfsagt eru hún til, en þar sem minni mitt er ekki alveg upp á sitt besta hvað svona lagað varðar (er að taka Omega3 við þessu) þá stendur hún bara í 1. sætinu. Ég fór á laugardaginn í skreppitúr með gulu hættunni niður í iður skrímslisins (póstnúmer 101) og rölti þar milli bóka og tónlistarbúða. Endaði með tvær bækur (nýjan Pratchett og Elminster) og tvo diska (Genius loves company með Ray Charles og lögin úr Edit Piaf sýningu þjóðleikhússins). Var svo sáttur við þetta að ég tók mig til (jább meira göngugrobb) og rölti mér í rólegheitum (ekki hægðum) upp Laugaveginn þar sem ég snarventi og tölti Kringlumýrarbraut þar sem hún mætir Stigahlíð og fór inn í stigagang þar í heimsókn. Eftir að hafa notið gestristni Hrannar þá var ég svo heppinn að fá far heim. Mjög sáttur eftir góða menningar og heilsubótargöngu um 101 (and a bit more). Svo var dagskráin sú að slappa af heim og lesa bækur með góða tónlist í bakgrunni, en margt fer öðruvísi en ætlað er.

Ég rak augun í skjáauglýsingu á Skjá 1 um tónleika Robin Nolan Tríó á Rósenberg og ákvað að skella mér. Sé ekki eftir því. Tríóið spilar svokallaðan Django jazz eða Gypsy jazz (sígauna jazz) sem lýtur einhverjum ákveðnum lögmálum sem ég verð að játa fávisku mína um en allavega þá voru lögin sem þeir tóku ákaflega skemmtileg, hress og grípandi og ég kolféll. Keypti tvo diska með þeim og er núna orðinn opinberlega mikill aðdáandi. Það er eitthvað við tvo gítara (lead og rythm) og kontrabassa sem spila hraða og hressa tónlist sem er svo ótrúla grípandi. Ég dáðist heilmikið að Robin Nolan sjálfum, sem er ótrúlegaur gítarleikari (spilar lead) en ég dáðist meira að Kevin bróður hans sem er án ef Charlie Wats rythmagítarleikara. Takturinn sem hann slær er óaðfinnanlegur, þéttur og stöðugur og án hans væri ekki mikið bakbein í tónlist þessa fína tríós (fyrir utan það að þá væri það alls ekki tríó). Eftir tónleikana hafði ég ráðgert að fara heim, en aðstæður og ástand voru orðnar slíkar að heimferðinni var slegið á frest. Ég skemmti mér konunglega allt þar til ég vaknaði á Sunnudagsmorguninn.

Í gær fórum við Guðni á 10 ára útskriftarafmæli okkaru úr grunnskóla. Og ég verð að viðurkenna það að ég skemmti mér alveg frábærlega, þrátt fyrir ákveðnar efasemdir sem ég hafði um þessa samkomu fyrirfram. Hópurinn hittist á Bjössaróló, þar sem við fengum skonsur og dýrindis köku. Svo var labbað í íþróttahúsið þar sem við fengum að upplifa það sem fæst okkar hafa upplifað sl. 10 ár, ekta leikfimitíma. Fórum í brennibolta, höfðingjaleik, eitur í flösku og fleiri gamla og góða leiki. Alger snilld! Svo á eftir var farið í sund og slappað af (og ærslast aðeins meira, í rennibrautunum auðvitað). Nú okkur var svo stefnt á Búðarklett um áttaleitið, þar sem fleiri leikir fóru fram, borðaður dýrindis matur, spjallað um gamla tíma og nýja og síðast en ekki síst, dansað fram á rauða nótt. Ég get sagt ykkur það góðir lesendur, að það er mjög langt síðan ég hef haft svona miklar harðsperrur og í dag. Sem ber ágætis vott um hamaganginn bæði í íþróttasalnum og á dansgólfinu. Og þið letihaugar sem ekki nentuð, þið misstuð af miklu!!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-05-06T21:38:00.000Z

"Ég labbaði í bæinn, mér létt í skapi var, að líta inn á búllur samkvæmt vana."

Ég man nú ekki hvort ég hef getið þess hér, en fyrir ekki svo löngu síðan þá tók ég upp á því að selja bílinn minn. Ég seldi hann ekki langt, né heldur fyrir mikið, en það eru aukatriði. Nú er ég því fótgangandi minni ferða, ellegar á ferð með Strætó bs. nú eða hverjum þeim vini/vandamanni sem mér kann að takast að snúast með mig. Í fyrstu þá sá ég fram á einangrun og einmannaleika, ég væri allt of latur til að arka eitthvað til að heimsækja fólk. En viti menn, það er bara hreint ekki svo slæmt að arka í sæmilegu veðri, þó í annað bæjarfélag sé. Tók upp á því að rölta mér í gærmorgun, suður í Kópavog, þar sem mér skilst að gott sé að búa. Stefnan var sett á verslun BYKO í Breiddinni þar sem ég áætlaði að festa fé mitt í hjóltík einhvurri. En eftir um 20 mínútna röska göngu þá komst ég að því að tiltekin verslun væri lokuð þann daginn (sem var jú uppstigningardagur, mikil trúarleg hátíð hjá okkur íslendingum) og því yrði ég að bíða með hjólaverslun. En þar sem ég var nú kominn í mikinn verslunar ham, þá brá ég mér bara í Bónus í staðinn. Þaðan gekk ég út með tvo rúmlega hálfa innkaupapoka (ég hefði getað komið öllu í einn en ákvað að vera gáfaður og vera í góðum "baláns") og hóf heimferðina. Á leiðinni varð ég fyrir fólskulegri árás sleikjuóðs hunds sem vildi endilega þvo mér hátt sem lágt, en ég komst undan við illan leik og votur mjög. Annað var nú ekki tíðinda af heimferðinni sem í heild tók um hálfan klukkutíma og ferðin sjálf rétt rúman heilan klukkutíma. Ég hafði mjög gott af þessu arki og þó ég viti að ég verði tæpast alltaf jafn viljugur til gangs, þá hafa líkurnar á því aukist til muna.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-05-01T01:21:00.000Z

"Ég kátur stunda kvennafar og kann að súpa' úr glasi. Með hlátir slapp ég hér og þar úr hinu' og öðru' þrasi."

Ég fer ekki fram á mikið hvað varðar "niðurstöður" lífsins. Ég vil einungis fá að vera hamingjusamur. Ekki ýkja stór ósk eða hvað? Nei í raun ekki, en samt eins og margar líkar óskir, alveg næstum því óframkvæmanleg nema eftir á. Ekki hlaupa á brott núna og halda að ég þurfi bóltstrað herbergi og hvítan ermalangann slopp, þó ég hljómi þannig. Dokið augnablik eða tvö og hringið svo á mennina með ermalanga sloppinn.

Ég er fyrir margt löngu síðan búinn að komast að tilgangi lífsins. Og viti menn hann er þræl einfaldur. Tilgangur lífsins er að vera hamingjusamur! Nú koma "en-in" EN ekki endilega þannig hver líðandi stund sé uppfull af hamingju, slíkt er nær ómögulegt okkur breiskum mönnum, fyrir utan hversu óskaplega leiðinglegt slíkt líf yrði. Nei þessi hamingja skoðast eftirá. Það er s.s. heildarmyndin sem máli skiptir. Þegar einhver liggur sína banalegu og hugsar til baka (eða sér líf sitt eins og einka bíómynd fyrir hugskotsjónum sínum) þá hefur viðkomndi höndlað tilgang lífsins ef hann er sáttur við sitt líf og sínar ákvarðanir. Því í sáttinni felst hamingjan! Ekki má samt skilja orð mín á þann hátt að menn getir bara orðið hamingjusamir eftirá, því fer víðsfjarri. Menn geta auðveldlega orðið þræl hamingjusamir á og í skamman tíma. Flestir eru býsna sáttir þegar þeir eru nýbúnir að landa kærasta/kærustu og þ.a.l. hamingjusamir. En viðkomandi getur svo reinst flagð undir fögru skinni, eða bara ekki alveg rétt týpan og því endist sú hamingja ekki endilega. Hún er aungvu minna raunveruleg fyrir vikið og í raun bráðnauðsynleg til að menn geti náð að uppfylla lífstilganginn, því lærdómur er hluti af því ferli. Maður lærir jú af hamingju sem er svona skammvinn, hverju maður á að lýta eftir, eða horfa framhjá, svo dæmi sé tekið. Maður lærir af allri upplifun og sá lærdómur er skref í átt að því að uppfylla tilganginn, að ná hinni endanlegu sátt.

Ég held að ég fari ekkert dýpra í þessi mál í þessum pistli, þó ég hafi með sjálfum mér brætt úr allnokkrum heilastöðvum með talsvert dýpri pælingum út frá þessu, s.s. eins og skilgreiningu ástar í frumspekilegum skilningi, en slíkt býður betri tíma og jafnvel hins íslenska bókmenntafélags og rita þess.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-04-08T20:33:00.000Z

"Hver trítlar þarna niður tröppurnar, með tuskurnar sínar um kroppinn, er kem ég inn úr kuldanum, kalinn á hjarta og loppinn."

Við Ragnar vorum í gærkveldi á einum stórkostlegustu tónleikum sem ég (við báðir) hef nokkurn tíman verið á. Þeir nefndust Megas LX. Tilefnið var sextugsafmæli Meistarans sjálfs. Þarna úði og grúði af frábærum tónlistarmönnum, sem allir fluttu lög og/eða texta Meistarans í nýjum og notuðum útsetningum. Funkstrasse fór fimlega með Paradísarfuglinn, en það sem vakti þó mun meiri athygli við þeirra flutning var múndering söngvarans. Við vorum nokkuð vissir á því að þar færi Óttar Proppé sem er betur þektur sem raddbandaþenjari í Ham og sem bóksölumaður í M&M á Laugarvegi. Hann var íklæddur að hætti melludólga í ameríku á sjöunda áratugnum. Skórnir voru með sebramunstri og góðir 30 cm á hæð (þ.e.a.s. sólinn), buxurnar voru bleikar af spandex gerð og hann prýddi sig með perlufesti þar sem hvur perla var ábyggilega hátt uppundir 10 cm í þvermál. Súkkat stigu einnig á svið og komu meira að segja tvisvar, í seinna skiptið með einn umdeildasta texta Meistarans upp á arminn. Sá er víst ætíð fluttur þar sem lög Megasar eru leikinn en var ekki á upprunalega lagalista hátíðarinnar. Svo þeir tóku sig til og tróðu sér inn aftur með lagið upp á arminn. "Litlir sætir strákar reynast alltaf best"

Fleiri áttu snildarlegar innkomur, Hjálmar, Trabant, KK, Ellen Kristjáns, Hera, Ragnheiður Gröndal, Magga Stína og Valgeir Guðjónsson. Pálmi Gunnars fór á kostum með fanta blús, Dr. Gunni með fallegasta kvæði sem ort hefur verið um athöfnina að pissa, eins og hann orðaði það. Svona mætti lengi telja. Hjálmar Sveinsson, sem ég þekki helst af því að fara fimlega með fréttir úr þýskum dag- og vikuritum í Speglinum á Rás 2, rammaði prógrammið inn með skemmtilegum kynningum og háðglósum á menn og málefni, mjög svo í anda Meistarans. Í einu orði sagt, snilld!

Ég saknaði margra laga og margra tónlistarmanna en þeirra var greinilega ekki þörf. Þegar samkoman var úti og menn við að rísa úr sætum, var mér hugsað til þess að gaman hefði verið að heyra í Meistaranum sjálfum. Í því hefst sýning á tjaldi af frægum sjónvarpsþætti sem sýndur var 30 árum eftir að hann var tekinn upp. Þar steig Meistarinn á svið, vopnaður ógurlegum augnlepp og kassagítar, hóf um sérkennilega rödd sína og söng lokalagið, um fróma ósk ungs manns um að amma fylgi honum í blómalandið. Viðeigandi endir á einstökum atburði.

Fleira ekki gert, fundi slitið.

2005-04-04T21:57:00.000Z

"Ég átti afmæli í gær, ég átti afmæli í gær, ég átti afmæli sjálfur, ég átti afmæli í gær!"

Þakka ykkur kærlega fyrir allar kveðjurnar, það borgar sig greinilega að auglýsa daginn á netinu. En ég er samt bara búinn að fá einn pakka, en sá var líka extra góður. Tvær innihaldsríkar bækur og indislegar pönnsur (svo ekki sé nú talað um kleinurnar og kökuna) og allt var þetta í boði sömu stúlkunar. Psssst ef þú vissir það ekki Hrönn mín þá ertu æði! Það er að frétta af íbúððarmálum að ég er kominn með eina í festar og í þessum töluðu orðum þá sitja reiknimeistarar Landsbankans sveittir við útreikninga um hversu háa fjárhæð þeir ætla að lána mér til þess arna. Ég geng því um með krosslagða fingur og titrandi taugar en er þó, eins og ætíð, alveg viss um að ég fái hálfan heiminn að láni en þurfi bara að endurgreiða fjórðung. Reyndar eru vextir hér á landi með þeim ósköpum gerðir að væntanlega þá verður þetta á hinn veginn, en maður má alltaf vona.

Í öðrum fréttum þá er það helst að ég hef selt sjálfrennireið vora fyrir ótilgreinda upphæð, öðlingspiltnum Viðarssyni Kára og í stað hans fest fé í samlitu korti sem tryggir mér aðgang að gulri limmósínu með 42 bílstjórum. Það er jafnvel spurning hvort ég festi fé í hjólhesti, þeir fást þessa dagana því sem næst gefins, en enn sem komið er þá duga tveir jafnfljótir og gula hættan.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-03-10T22:45:00.000Z

"Einn var að smíða ausutetur, annar hjá honum sat. Sá þriðji kom og bætti' um betur og boraði á hana gat."

Sælir lesendur, þeir ykkar sem enn nenna að þvælast hingað inn. Ég á inni vænar skammir (sumar hef ég þegar tekið út) vegna ógnvænlegrar leti í vefbókarfærslum, en nú skal gerð bragarbót á. (Nb. það á bara við þessa færslu, veit af fyrri reynslu að fátt er að marka loforð mín um framtíðarfærslur!) Ég hef verið afar upptekinn maður upp á síðkastið. Ég vinn mína 9 + klukkutíma á dag, svona rétt eins og flestir aðrir og hef síðan eytt kvöldum mínum í lítilli íbúð í Hlíðunum. Þar hefur húsráðandi, ásamt dyggu föruneiti viljugra þræla, verið að breyta gamaldags lúinni blokkaríbúð í virkilega kósý heimili. En sú vinna virðist vera að taka enda, allavega sýnist mér svo vera og er þar náttúrulega helst að þakka fjölhæfum höndum mínum, sem fátt hafa látið ósnert.

Fleira hef ég nú gert mér til dundurs. Ég brá undir mig dansfætinum og skellti mér á dansiball í Breiðfirðingabúð sl. laugardagskveld. Þar lék hin síunga og stórskemmtilega hljómsveit SMS fyrir dansi. Ég verð nú reyndar að hnýta örlítið í lagaval hljómsveitarinnar. Ég er með ákaflega víðan tónlistarsmekk og kann vel að meta gamaldags danstónlist, en 10 valsar, polkar og rælar í röð er full mikið fyrir mann sem er rétt að detta í 26. árið.

Sem minnir mig á það, ég á afmæli eftir tæpan mánuð (áminning fyrir þau ykkar sem gleyma svona löguðu - 3. apríl er dagurinn!) og dett þá í 26. árið. Finnst eins og það hafi verið í gær sem ég var að horfa á teiknimyndir og leika mér.... það var í gær. O jæja maður er nákvæmlega jafn gamall og manni finnst sjálfum og ég er varla degi eldri en 10, mesta lagi 12!

Ég hef verið í íbúðarkaupahugleiðingum undanfarið. Sem er alveg ágætt, ef frá er talið ógnarhátt verð hér í Reykjavíkurhreppi á slíkum munaði og sú staðreynd að ég á ekki bót fyrir boruna á mér. Að öðru leiti gengur þetta vel upp. Er nú kominn með augastað á einni, lýst bara þræl vel á hana, en spurninginn er alltaf sú hvort samningar náist um kaup og kjör. Þarf að fara fá það á hreint fljótlega, annars er það bara sultarólin inn að beini og leiga upp á 40 þúsund á næsta ári. Restin í bauk og miljónkall í sjóð til útborgunar eftir ár. Jeah right, og mamma er líka gamall kall sem skalla og harðkúluhatt! Men man ved jo inte...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-02-05T11:25:00.000Z

"Á Spáni er gott að djamma og djúsa, diskótekunum á, JÁ!"

Veðrið í morgun kom mér ákaflega spánski fyrir sjónir. Það var eitthvað svo, svo, svo gott! Ég held bara að ég hafi ekki upplifað svona "gott" veður síðan í frosthörkunum fyrr í vetur. Blanka logn (sem er nauðsynlegt til að veður sé gott!) og smá snjóföl yfir láði. Ég stefni ótrauður á að fá mér, í fyrsta sinn í langan tíma, göngutúr í góða veðrinu. Stefni út á lopapeysu og síðum, þó ekki einum fata.

Ég komst að lokum til Akureyrar og naut þar gestrisni og góðs félagsskapar meistara Davíðs Hreiðarssonar. Við dæmdum hörkuskemmtilegan og spennandi leik Þórs og KR í 8 liða úrslitum bikarkeppni drengjaflokks. Leikar fóru að lokum þannig að KR sigraði. Í kveld eru allar líkur á því að borið geti á ölvun. Minn heittelskaði yngissveinn, Guðni Eiríkur Guðmundsson hyggst halda upp á öll árin sín 26. En þau lögðust á hann á fimmtudaginn var. Mig er strax farið að hlakka til að ná þessari tölu sjálfur, enda fátt meira spennandi en að verða árinu eldri. Fátt er svo með öllu gott að ey boði illt, eins og einhver sagði. Ég verð nefnilega af árlegu þorrablóti Tungnamanna sem verður haldið í kveld, en sá á kvölina sem á völina nema hann eigi hvortveggja þá fær hann bæði!

Jæja kominn tími á að auka súrefnismagn líkamans og koma blóðinu á hreyfingu, bið að heilsa ömmu og sendið allar þær hjálparsveitir sem heita mannsnöfnum út að leita ef ég verð ekki mættur í teitið klukkan átta í kveld!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-02-02T18:25:00.000Z

"Fátt er svo með öllu illt að ey boði gott"

Fá er hægt að treysta í þessum heimi síbreytileikans, nema hér uppi á fróni, rétt sunnan við heimskautsbaug, vestan við sól og austan við mána. Hér er hægt að treysta á veðrið. Ekki því að veðrið verði ætíð eins og við viljum að það sé, eða (guð forði oss) að það verði eins og veðurfræðingarnir halda. Nei því fer fjarri. Hér á fróni er einvörðungu hægt að treysta því að veðrið verður aldrei einhæft og aldrei eins og þú villt hafa það.

Þennan pistil hefði ég átt að vera að rita eftir ca. 3 tíma, staddur á Akureyri. Jafnvel kominn með öl í hönd í góðu yfirlæti hjá meistara Davíð Hreiðarssyni, körfuknattleiksdómara du la grand! En ég gat náttúrulega treyst veðurgoðunum fyrir því að hafa veðrið þannig að enginn komst yfir, ekki einu sinni fuglinn fljúgandi, hvað þá tugur manns í belgnum á Fokker 50. En koma tíma koma ráð og aftur skal reynt ótrautt, á sama tíma að sólarhring liðnum.

En að öðru. Ég tók mig til ekki alls fyrir löngu, og rakaði af mér allt höfuð og andlitshár, s.s. allt höfuðhár nema augnabrúnir. Ég man svei mér þá ekki hvað er langt síðan ég var síðast skegglaus með öllu, en það tók mig ekki langan tíma að uppgötva af hverju ég kaus að vera með skegg. Ég veit ekki hvernig menn fara að þessu, hugsanlega vennst þetta (eins og flest annað) en nú eftir ca. 6 daga af hárleysi þá er ég kominn aftur á fremsta hlunn með að hefja að nýju söfnun skegghára. Ég nefnilega þoli ekki að raka mig. Ég er með ákaflega undarlega húð, allavega virðist mér svo, því hún virðist bara hreynt ekki vera tilbúin, undir nokkrum kringumstæðum, að meðtaka rakstur. Ég verð alltaf úthleyptur í einhverskonar óþoli og/eða skorinn og blóðugur eins og nýslátrað svín! Mér gengur mun betur að tjónka við höfuðleðrið, það lætur ágætlega að stjórn og kemur ágætlega undan blaði. Líklega er það þó vegna þess að höfuðleðrið er frekar strekt og undirlagið er ákaflega hart svo húðin nær ekki að krumpast undir blöðin og pirrast. Líklega er eina ráðið að fá sér "facial" og láta strekkja á draslinu, láta kannski soga smá mör í leiðinni. Já eða bara að fá sér Botox og vera svo dofinn að það skiptir þig bara engu máli þó að húðin pirrist, þú finnur ekki fyrir því hvort eð er!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-01-31T21:31:00.000Z

"Hvenær drepur maður mann og hvenær drepur maður ekki mann?"

Þegar stórt er spurt verður oft fátt um svör. Ég upplifði það ekki alls fyrir löngu að sjá umræðu um sjálfan mig og mín störf á opinberum vettvangi. Ég var reyndar ekki nafngreindur í þessari umræðu (kannski sem betur fer) en engu að síður þá verð ég að viðurkenna að þetta stuðaði mig aðeins. Umræða þessi snýst að sjálfsögðu um störf mín sem körfuknattleiksdómara og fór fram á vefsvæði tileinkað íþróttum. Og jú það er að ásettu ráði sem ég hyggst ekki deila því hér hvar þessi umræða fór fram, því svo heppilega vildi til að ég var ekki nafngreindur. Ég ætla ekki heldur að fjölyrða neitt um það sem þarna var sagt. Það sem stuðaði mig nefnilega mest við þetta, var tilhugsunin um að ég væri kominn í þá aðstöðu að um mig sé rætt opinberlega og jafnvel í tveggja manna tali þar sem hvorugur þekkir mig persónulega!

Ég býst við að þetta gæti kallast "frægð" í einhverjum skilningi þess hugtaks (væntanlega þá að vera frægur að endemum) og það stuðaði mig heilmikið að uppgötva það að líklega væri ég orðinn "frægur" þó ekki nema í þröngum hópi. En svo skall ég harkalega aftur til jarðar þegar ég áttaði mig á því að nafn mitt kom hvergi fram í umræðunni og ég var því bara mjög þakklátur. En ástæðan fyrir því að ég fór nú að velta þessu fyrir mér er sú að ef ég hygg á frekari frama í dómgæslu þá er opinber "umræða" eitthvað sem ég verð að venja mig við. Og víst er það svo að menn þurfa að hafa sterk bein til að bera margt af því sem á menn er borið í þessu starfi. Þá er ég ekki að tala um 500 til 1000 öskrandi áhorfendur sem óska þér í neðsta hel, heldur þá rætnu og oft djöfullegu umræðu sem skapast á spjallsíðum internetsins í skjóli nafnleyndar. Ég ákvað að láta þetta allt saman sem vind um eyru þjóta og skella skollaeyrum við flestu því sem um mig hefur og kann að verða sagt. Ekki svo að skilja að ég þoli ekki gagnrýni, því ég veit það manna best hversu mörg mistök ég hef gert og mun gera (þó vonandi að þeim fari nú fækkandi) og ég tek ábendingum um hvað það sem betur má fara í mínu starfi. En ég vil hinsvegar fá slíka gagnrýni framborna á jákvæðan og uppbyggilegan hátt, ekki sem skítkast á netinu eða garg í leik, á því er ekkert að græða.

En að öðru. Ég fékk æði skemmtilega heimsókn síðastliðið laugardagskveld. Þá heiðruðu mig með nærveru sinni tvær yngismeyjar. Við sátum hér í góðu yfirlæti í á tíunda klukkutíma og kjöftuðum um allt milli himins og jarðar. Ég hef ekki tekið svona góða næturkjaftatörn síðan guð má vita hvenær. Annaðhvort var það þegar við Viðarsson Kári skeggræddum Sjálfstætt fólk eða þegar við Mútta áttum síðast spjall saman í sólstofunni yfir öli. Hvort heldur sem var þá var þessi nótt sú besta sem ég hef eytt með tveim konum og ekki myndi standa á mér ef boðið yrði í slíkt aftur.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2005-01-09T15:46:00.000Z

"Nú árið er liðið í aldanna skaut,"

Sælt veri fólkið og gleðilegt ár. Takk fyrir það gamla o.s.frv. Ég veit að skrifflæði mitt hefur ekki verið upp á marga fiska að undanförnu, og ég ætla svo sem ekki að lofa neinni bót þar á. Árið hefur farið alveg príðilega af stað. Reyndar ekkert minna að gera en fyrir jól, en samt aðeins öðruvísi svo það er nú allt saman hið besta mál. Ég fjárfesti mér í heimabíókerfi og uppfærslu á tölvunni minni (lifi nú við sultarmörk og et trosnaða gamla skó vegna þess) og nú vantar mig bara ískáp, örbylgjuofn og klósett inn til mín og þá þarf ég aldrei að fara fram oftar. Ég hljóp líka þrekpróf í gær og mér til mikillar ánægju þá tókst það alveg með ágætum, svo vonandi held ég áfram að fá góða leiki.

Ég hef aðeins verið á ykringarbrókinni undanfarið, já eða bara skáldabuxunum yfir höfuð. Er með eina sögu í smíðum (sem gegngur svona lala) og tók mig til og orti sonnettu um daginn. Einhvur ykkar hafa fengið hana til yfirlestrar og þegar hef ég fengið nokkrar athugasemdir og uppbyggilega gagnrýni. En fyrir ykkur hin sem ég ekki sendi herlegheitin þá ætla ég að byrta hana hér að neðan og býð gestum og gangandi að segja álit sitt.

Vetrarnótt

Þegar strýkur minn vanga vetrarblærinn,
og vefur mána mjúkur skýja særinn,
og jörðu hylur mjalla hvítur snærinn,
minn huga fyllir einstök yngismærin.

Í myrkri magnast ljósið ofur-blíða,
og mjúkir lokkar sem fjaðrir yfir líða,
andlit mitt og nefi mínu stríða,
er mætast augu, okkar dís mín fríða.

Yfir mér blika, brúnar stjörnur tvær,
að bera mig víða, ætíð lofa þær mér,
um heima fagra, á sínum lygna straum.

Þegar upp gægist gullinn bogi skær,
grátklökkur veit ég að færast þarf ég frá þér,
því endalaust ekki, er hægt að halda’ í draum.
KJB 08.01.2005
Lag: Ég bið að heilsa (eftir Inga T. Lárusson)

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-12-22T22:02:00.000Z

"Ég fer alltaf yfir um jólin..."

Jæja ætli sé ekki rétt að hefja sig til flugs á skeiðvelli hins ritaða máls. Ég hef verið ákaflega latur við slík flugtök upp á síðkastið. Sem undrar mig ekki mikið, því það má segja að ég hafi haft yfirdrifið nóg að gera, bæði í vinnu og utan hennar. En nóg um það, ég ætla allavega að rita hér smá hugleiðingu um stórmerkilegan smitsjúkdóm, sem virðist leggjast á geðheilsu fólks. Ég hef orðið var við það í mínu starfi undarfarnar vikur að ákveðin manía virðist hafa ágerst hjá landanum. Við Íslendingar erum jú alla jafna frekar manískt fólk, iðulega á hraðferð og höfum oft á tíðum lítin tíma til að gera nokkurn hlut (eins og ég minntist á í pistli ekki alls fyrir löngu). En þessi manía virðist hafa ágerst smá saman á undanförnum nokkrum vikum.

Ég hóf störf hjá ágætu fyrirtæki, Bræðrunum Ormsson, mánudaginn 22. nóvember sl. Ég er starfsmaður á lager fyrirtækisins og í mínum störfum er m.a. fólgið að taka á móti vörum (sem fyrirtækið kaupir inn til sölu) og keyra út heimilistæki (sem fyrirtækið selur í verslunum sínum) og innréttingar til fólks. Mér þótti starfið fara ansi vel af stað, nóg var að gera og verkefnin fjölbreytt. En viti menn, frá þessum degi þá hefur velta varnings (skv. mínum óvísindalegu mælingum) í gegnum hendurnar á okkur lagerköllunum aukist daglega. Fólk sem á von á okkur með eitthvað hefur orðið ákafara, óþolinmóðara og stressaðra í jöfnu hlutfalli við aukningu veltunar. Það virðist því sem hin Íslenska þjóð hafi fengið smitandi maníusjúkdóm sem lýsi sér í brjáluðu kaupæði, stressi og nettri vitfyrringu.

Ég heyrði nafnið á sjúkdómnum um daginn og þá rann það upp fyrir mér að ég kannast við kauða. Hann hefur komið áður og ég hef fengið hann í einhver skipti þó að ég hafi sloppið þetta árið. Hann kallast jól.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-12-07T21:47:00.000Z

Góður er hann Gustafsberg,
gott er hann að brúka.
Gleypir hann í gríð og erg,
gríðarstóra kúka.

Þessi vísustúfur, sem mér skilst að sé ættaður af vegg á almenningssalerni, á einkar vel við hjá mér í dag, því ég er nefnilega nýstiginn upp úr Gustafsbergspestinni. Hún er nefnd eftir hinni gríðarvinsælu klósetttegund, sökum þess að þeir sem pestina fá, tengjast klósettskálum sínum (og annara ef þeir búa svo illa að vera ekki heima við þegar pestin hefst) ákaflega náið! Reyndar get ég nú vart haldið því fram að ég hafi Gustafsbergspestina, en þar sem klósettið á mínu heimili er alveg laust við öll kennileiti og nafngiftir þá verður þessi ágæta nafngift bara að duga.

Ég hef aldrei halið því fram að ég sé mikið karlmenni, þ.e.a.s. í hinni hefðbundnu merkingu þess orðs. Ég hef sársaukaþröskuld sem varla stendur út úr hnefa og finnst fátt betra en að vorkenna mér í eymslum mínum (nema þá að fá aðra til að vorkenna mér) og því er ég ákaflega amalegur sjúklingur. En þegar um magakveisu ræðir þá má margfalda leiðinleikastuðul minn sem sjúklings með háum tölum. Ég þoli nefnilega aungvan verk verr en magaverk! Því má segja að gærdagurinn hafi verið mér hin ægilegasta raun, því slík var pínan að ég var þess full viss að ég hefði fengið salmonellu og hafði þegar varpað sökinni á Tælenskan matsölustað sem ég heimsótti í mjög svo góðum félagsskap á sunnudagskvöldið. En þar sem hinn góði félagsskapur var við hesta heilsu og ég hafði ekki séð neinar fréttir um skyndilegan salmonellufaraldur sem rekja mætti til Tælensks matsölustaðar þá varð ég að viðurkenna að líklega væri nú ekki um svo alvarlega veiki að ræða. Mér var það að vísu þvert um geð, þar sem ég var þess full viss í þjáningum mínum að ég ætti ekki nema örfáa tíma ólifaða!

Versta stundin í þessum stuttu en snörpu veikindum, var sú þegar ég kláraði í raun að losa mig við óþverann. Eins og flestir vita þá ganga magakveisur ýmist upp eða niður, og í einstaka tilfellum í báðar áttir. Mín gekk niður og þar sem ég sat á klósettinu og var að losa mig við óheilbrigt magn vökva, allavega í gegnum þetta tiltekna líkamsop, þá fannst mér sem krafturinn væri svo mikill á losunnuni að inniflin leituðu út og ég findist látinn á salerninu og dánarorsökin væri úthverfa vegna niðurgangs!

En eins og þessi pistill sýnir þá lifði ég ósköpin af og var allur hinn hressari þegar ég vaknaði í morgun. Afréð nú reyndar að halda mig heimavið, aðallega vegna þess að ég var máttlausari en laufblað og hefði því verið til fárra hluta nitsamlegur í vinnunni. En þjáningum mínum var ekki alveg lokið. Því þegar ég reyndi að standa upp úr rúminu, þá tók ekki betra við. Ég hafði sofið svo skelfilega asnalega að heill hrímþurs virtist hafa tekið sér bólfestu í mjóbakinu. Mér tókst þó að staulast á fætur en göngulag og hreyfigeta minnti helst á níræðann vinnualka á elliheimili. En eftir heitt bað og nokkrar ráðlagðar teygjur frá sjúkralærðri móður minni þá er ég allur að liðkast til núna með kveldinu, enda eins gott, því ég á að dæma stórann leik á morgunn og verð að vera í mínu besta ástandi!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-11-21T11:46:00.000Z

"Í putta mínum pína er, pikkið er að hrjá 'ann. Í sálu minni sýn af þér, smella kossi á'ann."

Þá er viðburðaríkri helgi að ljúka. Einn leikur eftir í dómgæslu og svo, ef nenna finnst, þrif á heimilinu. Hún byrjaði helgin á því að ég brunaði upp í Borgarfjörð, heim að óðalinu. Þar fór fram spreðla-gerð að gömlum og gegnum sið. Ég get ekki beðið eftir að herlegheitin (um 50 kg af kjöti) komi úr reyk og ég get farið að fylla loftið ljúfri angan af soðnum sperðlum með kartöflumús og grænum baunum. Nú áður en sperðla-gerð lauk þá þurfti ég að rjúka suður aftur. Því það var komið að undanúrslitum í Hópbílabikar karla og um leið að árlegri samkomu Körfuboltadómara í tengslum við þá helgi. Leikirnir voru hinir skemmtilegustu og allt fór vel fram. Þó var skelfilegt að líta yfir áhorfendastúkuna, því hún stóð því sem næst auð. Eftir leikina hélt mannskapurinn í bæinn og endust menn þar mis lengi.

Á laugardag þá vaknaði ég tiltölulega sprækur og fór aftur í höllina, nú til að sjá undanúrslitaleiki kvenna og úrslitaleik karla. Hafi fátt verið á föstudeginum þá bergmálaði á kvennaleikjunum því það voru í mesta lagi 50 manns samtals á báðum leikjum. Heldur fjölgaði nú þegar úrslitaleikurinn hófst en betur má ef duga skal. Um kvöldi tölti ég mér á stað sem ég hef aldrei vísiterað áður, nefnilega Breiðfirðingabúð. Þar þjónar fyrir altari (Bakkusar) góð vinkona mín að nafni Hrönn og vegna skorts á góðri mætingu þá áttum við þægilegt kvöldspjall með dægilegu undirspili og jafnvel einum dansi eða svo. (Þ.e.a.s. ég dansaði einn dans en hún fleiri) Nú er runninn upp sunnudagur og ég orðinn andlaus með öllu, ég hlakka þó mikið til morgundagsins en þá byrja ég í nýrri vinnu.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-11-18T11:16:00.000Z

"Öll þið eflaust þekkið Jóa, hann var útherji..."

Eins og áður hefur komið fram þá er ég körfuboltadómari. Reyndar held ég að ég sé sá eini af þeirri göfugu stétt sem ber það starfsheiti í símaskrá, en þar sem ég get ekki leitað þar eftir starfsheiti þá veit ég það ekki fyrir víst. En hvað um það. Körfubolti er mitt líf og yndi. Ég hef gaman af að spila, dæma, taka statt (tölfræði), skrifa skýrslu nú eða "bara" að vera upp í stúku að horfa. En það sem ég geri hvað mest af, tengdu körfubolta, þessa dagana er að dæma og merkilegt nokk þá hef ég gríðarlega gaman af þeim starfa. Einhvrjum gæti dottið í hug að það væri vegna niðurbældra drotnunarcomplexa, eða vegna hefnigirni í garð hina ýmsu íþróttasveina (jocks) sem gerðu bælda nördinu mér lífið leitt í skóla. Ég skal alveg viðurkenna það að valdi, þessu sem öðru, fylgir ákveðin fróun en þeir sem fylgst hafa með umræðunni um dómara undanfarið, þá sérstaklega þar sem nafnlausir hugleysingar ráða ríkjum, sjá að hefndarþorstinn og drotnunargirndin hljóta að vera á sjúklegu stigi ef menn eru tilbúnir að leggja það á sig að ganga skít upp undir höku, eða jafnvel vel uppfyrir haus, til þess eins að svala þeim. Ég held að slík ganga eigi meira skylt við sjálfspyntingarhvöt en nokkuð annað.

Gagnrýnin, ef hægt er nota svo jákvætt orð um gröftin sem nú vellur víða, sem að dómurum hefur beinst undanfarið getur í mörgum tilfellum á fullan rétt á sér. Dómarar eru jú eingar heilagar beljur sem sitja í fílabeinsturnum og gera aldrei mistök. Við erum menn! Menn eru breyskir og menn gera mistök um það er ekki deilt. Og ég veit af minni eigin reynslu, að dómarar gera mistök í leik, það hef ég gert margoft sjálfur og kem til með að gera fleiri það er óumflýjanlegt! En eins og aðrir menn þá reyni ég helst ekki að detta í sama drullupollinn tvisvar og það er jafnframt staðreynd að með hverjum leik þá verð ég betri sem dómari. Ég fínpússa og slípa til þá hæfileika sem góður dómari þarf til að bera. Hluti af þessu ferli er gagnrýni. Gagnrýni er MJÖG mikilvægur hlutur í námsferli manns, sama hvað maður er að læra. Hvað er yfirferð kennara á prófi annað en gagnrýni, ábending um hvað hafi verið gert rangt og eftir atvikum, hvernig skal gera það rétt. Hvernig lærum við ásættanlega mannlega hegðun? Jú með því að bregðast við kennslu og gagnrýni foreldra, kennara og annara sem á vegi okkar verða, erum mótuð af samfélaginu.

Ég held að flestir geti verið sammála því að samfélagsleg mótun getur mistekist, að meira eða minna leiti. Fólk lendir í slæmum félagsskap, á við félagslega eingangrun að stríða eða býr svo illa að alast upp við aðstæður þar sem neikvæðni og niðurbrot er daglegt brauð. Hver hefur ekki heyrt söguna um litlu stelpuna sem átti ofbeldishneigðan og drykkfeldan föður, mann uppfullan af reiði og biturð sem hann tók út á litlu telpunni sinni. Stelpan óx upp laus við allar jákvæðar myndir af sjálfri sér og lífinu og leitaði því, þegar heimdraganum slepti, aftur í sitt kunnuglega far og fékk sér drykkfeldan og ofbeldishneigðan mann. Eins órökrétt og þetta hljómar þá er þetta samt sem áður staðreynd! Fólk með brotna sjálfsmynd leitar frekar í far þar sem niðurbrotinu er haldið áfram en að leita út úr því. Ástæðurnar fyrir þessu eru margar og flóknar en á leikmannamáli þá leggst málið út á þann veg að viðkomandi telur sig einfaldlega ekki eiga betra skilið!

Nú skal einginn skilja mál mitt svo að dómarar séu litla stúlkan og að nafnlausir skítmokarar séu hinn ofbeldisfulli og drykkhneigði faðir/eiginmaður. Aðstæðurnar eru jú talsvert aðrar og langt frá því að vera sambærilegar nema að einu leiti. Niðurbrot og neikvæð gagnrýni leiðir ALDREI neitt jákvætt af sér! Hvort sem um er að ræða litla stúlku sem lamin er eins og plokkfiskur eða dómara sem rakkaður er niður af nafnlausum heiglum. Mörgum finnst ég ábyggilega vera farinn út í tóma vitleysu í þessum málflutningi. Vissulega, eins og ég tók fram hér ofar, þá er þessu tvennu ekki saman að jafna að neinu leiti hvað varðar alvarleika eða samfélagslega ógn. Ég er aðeins að benda á, hvað niðurbrot, skýtkast, neikvæð gagnrýni, drullusokksháttur og almennt skítlegt eðli í garð einhvers getur haft í för með sér. Ekki svo að segja að nú fari allir dómarar á fullu í dóp og leiti sér að ofbeldishneigðum mökum sem fara illa með þá. Nei okkar aðstæður eru ekki á þeim stærðarskala. Það sem er mun líklegra að gerist er annað af tvennu (samblanda þegar um allan hópinn ræðir).

1. Dómarar fá nóg og hætta, því hver nennir að sitja undir slíkum ógnar skít í öllum sínum störfum!

2. Dómarar halda áfram og vinna undir dylgjum og drullumalli. Þeir missa sjálfstraust og/eða hætta að hlusta á nokkurn mann. Þeir hætta að læra af mistökum sínum og verða lélegri!

Fyrir þá sem halda að síðasta setningin í nr. 2 sé rétt nú þegar, burt séð frá því hver menn halda að orsökin sé, þá vil ég segja eftirfarandi. Ég hef aldrei séð nokkurn hóp manna sem er eins mótiveraður og jafn fullur metnaðar og körfuboltadómarar. Ég veit að það eru margir þarna úti sem ekki trúa mér, og fátt sem ég get sagt til að breyta þeirri skoðun. En sjón er sögu ríkari og við ykkur vil ég segja, kynnið ykkur starf dómara, setjið ykkur í samband við fólk sem þekkir málið, kynnið ykkur hvað fer fram á haustþingum dómara, já mætið þangað sjálf, farið á dómaranámskeið og kynnið ykkur málið af eigin raun. Ég er ekki að segja að allir körfuboltaáhugamenn eigi að gerast dómarar en ég get lofað ykkur því að leikurinn verður ekki leiðinglegri á eftir svona kynningu, thja nema kannski hjá þeim sem fá alla sína ánægju út úr skít, drullu og heigulsskap.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-11-15T22:26:00.000Z

"Tíminn flýgur áfram og hann teymir mig á eftir sér..."

Það lýtur út fyrir það af ítrekaðar fréttir af dauða mínum séu að einhverju leiti ýktar. Ég er ekki allur, en þó mátti ekki miklu muna. Tíminn er sagður afstæður, og er sú fullyrðing súmmeruð upp í jöfnu sem tiltekur að skverað MC jafngildi E. Það getur vel verið að þessi jafna gangi upp (sem hún væntanlega gerir) og það verður að teljast ákaflega líklegt að tíminn sé algerlega afstæður. En hvað sem því öllu líður, þá er nokkuð ljóst að hann er mjög takmörkuð (en stabil) auðlind sem ekki er veitt nægilega vel af. Allavega ekki til mín!

Ég stunda vinnu, svona rétt eins og hver venjulegur íslendingur. Ég vinn mína 10+ tíma á dag, eins og hver annar. Að þeim tíma liðnum þá fer ég í líkamsrækt og eyði þar um 90 mínútum að jafnaði. Svo kem ég heim og elda mér (eða hita bara upp) kvöldmat og snæði hann. Þá er hugsanlegt að komið sé að tómstundum og netflakki eða einhverju öðru slíku. En oftar en ekki þá er hreinlega ekki tími fyrir síðastgreinda liðinn (smá afsökun fyrir bloggskorti undanfarið) því klukkan er orðin það margt að menn eins og ég (sem er ónýtir ef þeir fá ekki sína 7-8 tíma í svefn) eru tilbúnir í bólið.

Helgarnar eru ekki mikið betri. Það verður ekki mikið úr FRÍtímanum sem þá á að bjóðast. Það er dómgæsla, spilamennska, heimsóknir og allskyns annað kvabb sem herjar á mann og gerir það að verkum að gamalt og gott R&R (rest and relaxation - hvíl og aflsöppun upp á ylhýra) er hreinlega bara ekki í boði. Að vísu felst heilmikil hvíld í því að vera ekki að gera það sama og hina 5 daga vikunar, en fyrir bókaorm og sjónvarpsglápara eins og mig þá er málið alls ekki nógu gott. Ég legg því til að klukkustundunum í sólarhringnum verði fjölgað í amk 26, helst 30 og helgin lengd um 1-2 daga, þá er möguleiki að ég komist yfir allt sem ég þarf að gera og jafnvel eitthvað af því sem ég vil gera.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-11-14T21:13:00.000Z

"Ég er kominn heim í heiðardalinn, ég er kominn heim með slitna skó..."

Langt er um liðið síðan ég skeiðaði síðast um þennan völl og frá ýmsu er að segja. Þó er það svo merkilegt að flest af því sem merkilegast getur talist gerðist í gær. S.s. líf mitt hefur farið að mestu leiti eins fram frá því ég reit hér síðast. En í gær þá breyttist það til muna. Í gærmorgun, nánar tiltekið um 09:50 var ég mættur í íþróttahús Vogaskóla ásamt fríðum hópi manna úr starfsstétt þeirri sem ég tilheyri, þ.e. stétt Körfuknattleiksdómara. Stundvíslega klukkan 10:00 hljóp þessi hópur af stað í þrekprófi stéttarinnar sem er ein af forsendum þess að menn fái dæmt á hærri stigum íþróttarinnar hér á landi. Nú skemmst er frá því að segja að allir stóðust prófið með sóma, þar með talinn undirritaður, en þetta er í fyrsta sinn sem ég stenst þetta ágæta próf. Gleði mín var takmarkalítil, enda ég búinn að ná langþráðu markmiði og komin á næsta stig í ferli mínum sem dómari.

Nú þetta eitt og séð hefði dugað til að halda anda mínum í efri hæðum hamingjunar býsna lengi en dagurinn var langt frá því að vera búinn. Því þegar ég var komninn út í bíl og hugðist halda heima að þrekhlaupi loknu þá biðu mín skilaboð frá framkvæmdastjóra Bræðrana Ormson um að hann vildi hitta mig til. Til að gera langa forsögu stutta þá hafði umsókn sem ég sendi inn e-n um e-t starf í gegnum vinnumiðlunina Hagvang, ratað inn á borð hjá Ormson í tengslum við lagerstarf. Ég var búinn að fara í eitt viðtal og nú var s.s. komið að því að sá sem lokasvarið gæfi vildi hitta mig. Ég geng á hans fund stuttu síðar og á u.þ.b. korteri er ég orðinn starfsmaður Bræðrana Ormson og byrja ég þar mánudaginn eftir slétta viku.

Jæja þá er persónulega hluta þessa pistils lokið. Ég var að líta yfir spjallvefinn á vefsvæðinu Sport.is, sem ég geri gjarnan, og þar rakst ég á enn eina umræðuna um erlenda leikmenn og fjölda þeirra o.s.frv. Skoðanir eru æði skiptar um hvernig þessum málum sé best háttað en ég er kominn á þá skoðun að best sé að banna alfarið erlenda leikmenn (þ.e.a.s. ALLA leikmenn sem ekki hafa íslenskan ríkisborgararétt) í öllum deildum og keppnum á vegum KKÍ í nokkur ár. Aðal röksemdin sem mælir með þessu er sú að með þessu móti má leiða að því sterkum líkum að góðum íslenskum leikmönnum fjölgi, leikmönnum sem eru vanir því að vera aðalmennirnir, þeir sem leitað er til þegar þarf að taka af skarið og klára leikinn, sem leitað er til þegar rífa þarf liðið upp úr lægð og koma því aftur á sigurbrautina. Svona leikmenn er hægt að búa til, því þeir urðu til síðast þegar þessi leið var farinn, leikmenn eins og Teitur Örlygsson, Valur Ingimundarson, Sigurður Ingimundarson, Jón Kr. Gíslason og svona mætti lengi áfram telja.

En þá er komið að mótrökunum. Í fyrsta lagi má benda á að við getum ekki skrúfað fyrir innflutning erlendra leikmanna af evrópska efnahagssvæðinu. Þó að við settum reglur þar að lútandi, þá gætu einstök lið (og þau myndu gera það) bara samt ráðið sér bosman og ef sambandi beitti það lið einhverjum viðurlögum þá myndi liðið einfaldlega höfða mál á hendur sambandinu fyrir almennum dómstólum. Sambandið myndi tapa því máli, það er 100% örugt! Svo er reyndar hægt að halda því fram með réttu að fá lið myndu sjálfsagt leggja út í það vesen sem málaferlum fylgir en það er nóg að eitt lið nenni því (t.d. fámennt lið utan af landi sem vantar bæði mannskap og hæfileika til að standa undir væntingum stuðningsmanna) til að allt fari í bál og brand. Í framhaldi af þessu má svo halda því fram að það sé tilgangslaust að banna leikmenn utan EES vegna þess að þá fái menn sér bara Bosmenn í staðinn og ALLIR vita hversu mikið lotterí er að fá góðan Bosmann!

Ég nefndi hér ofar að við hefum fengið marga frábæra leikmenn út úr því að banna útlendinga fyrir nokrum árum síðan og að þeir hefðu fyrst og fremst hagnast á því að þurfa að bera ábyrgðina sjálfir. Gott og vel, en hvernig stendur þá á því að þeir íslensku leikmenn sem komið hafa upp og skarað fram úr þrátt fyrir alla þá útlendingasúpu sem nú er til staðar, eru síst færri og langt frá því að vera verri, leikmenn en þeir sem stóðu uppúr á útlendingaleysistímum? Í þessu sambandi má nefna leikmenn eins og Jón Arnór Stefánsson, Loga Gunnarsson, Hlyn Bæringsson, Pál Kristinsson, Pál Axel Vilbergsson, Magnús Gunnarsson o.flr. o.flr. o.flr. Það skyldi þó aldrei vera að menn gætu risið jafn hátt þrátt fyrir alla útlendingana?

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-09-24T11:36:00.000Z

"Hann á við eymsli að stríða!"

Ég á í vanda. Það er ekki slíkur vandi að líf mitt sé í hættu, hvorki líkamlega né andlega, en ég á samt í vanda. Þannig er mál með vexti að ég hef gaman að kvikmyndum. Gamanmyndir eru í sérstöku uppáhaldi og innan þeirra held ég mest upp á myndir leikstjórans Kevin Smith. Hann er að mínu viti mikill snillingur og gerir frábærar gamanmyndir, eins og Clerks, Mallrats, Chasing Amy og Dogma svo einhverjar séu nefndar.

Grín eins og það birtist okkur í flestum tilfellum, fellst mjög oft í því að setja einhverja persónu í vandræðalegar aðstæður þar sem áhorfendurnir vita gjarnan í hvað stefnir, en persónan ekki. Skemmtunin felst svo í því að fylgjast með viðbrögðum persónunar. Gott dæmi um slíkt er atriði úr Chasing Amy þar sem Holden McNeil (leikinn af Ben Affleck) er staddur á kynhverfum bar viss um að hann sé að næla sér í Alyssu (leikna af Joey Lauren Adams) en hefur ekki gert sér grein fyrir því að hún er lesbía. Alyssa er að syngja með hljómsveit og Holden er viss um að lagið sé honum tileinkað. Í lok lagsins þá lýtur Alyssa út í salin og bendir einhverjum að koma til sín. Holden er að fara að rjúka af stað, þegar ljóshærð stúlka fyrir framan hann á gólfinu hleypur í fang söngkonunar og þær kyssast heitum og ástríðufullum kossi. Svipbrigði Holden eru slík að áhorfandinn sleppir sér af hlátri.

Í þessu atriðið, sem er allt hið vandræðalegasta fyrir Holden, krystallast vandi minn. Ég finn svo mikið til, ef svo má að orði komast, með Holden, vitandi í hvers konar aðstæðum hann er, að ég á í erfileikum með að horfa. Ég geng um gólf, tuldrandi og hlæjandi eða grúfi mig á bak við kodda (sem er athöfn sem vinir mínir hafa gert mikið grín að) í óttablandini skemtan minni yfir óförum greyið mannsins.

Ef ég á að reyna að sálgreina sjálfan mig, þá hlýt ég að telja að þessi feluleikur minn stafi af því að sjálfur er ég uppfullur af ótta við að gera sjálfan mig að fífli. Þar sem ég á einkar auðvelt með að samsvara mér með hinu ólíkasta fólki, þá sé ég í raun mig sjálfan í þessum aðstæðum og get því vart annað en hálf skammast mín fyrir að henda gaman að öðrum. En nú er það ekki svo að ég geti ekki hlegið, og það meira að segja hátt, að svokölluðum "detta-á-rassinn" húmor. Ég hef marg oft hlegið að atriðum eins og þegar stóll brotnar undan einhverjum eða einhver rennur á sápustykki. Þrátt fyrir að slíkt gerist í hópi manna og niðurlæging viðkomandi sé jafnvel meiri en í atriðum eins og Holden lendir í þá þjáist ég lítið sem ekkert fyrir þeirra hönd.

Hugsanlegt er að það stafi af því að detta-á-rassinn atriði eru yfirleitt spontant og uppbygging þeirra lítil sem engin. Það er ekki búið að undirbúa áhorfandan eins mikið fyrir það sem gerist. Hugsanlegt er líka að þar sem detta-á-rassinn myndir eru yfirleitt ýktari, þá samsvari ég mér ekki eins með fólkinu í þeim. Hver gæti hugsanlega fundið eitthvað af sér í Lt. Frank Drebin (leikinn af Leslie Nielsen) í Naked Gun myndum?

Hvað sem því líður þá verður koddinn áfram minn besti vinur í áhorfi mínu á gamanmyndir, rétt eins og hann huggar marga konuna (og karlinn) í ástar-drama myndum af bestu gerð.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-08-26T21:52:00.000Z

"En spurningum Ara er ei auðvelt að svara:
"Pabbi, af hverju' er himinninn blár. Hví er afi svo feitur, því er
eldurinn heitur, þið eigið að segja mér satt!""

Í síðasta pistli þá ræddi ég mikið um heimili og skilgreiningar mínar á þeim. Ég held að ég hafi nú komist að ágætri niðurstöðu í þeim pistli og við því litlu að bæta. En ég hef ekki lagt af minn pælingasið, því fer víðsfjarri og eins og þeir sem mig þekkja vita, þá finnst mér fátt skemmtilegra en að pæla í hlutum. Dyggir lesendur mínir (sem flestir eru væntanlega horfnir á braut vegna ótíðra skrifa) muna kannski eftir pistlum um mál eins og ástina, hamingjuna og rétt manna til frjálsra tjáskipta. En hvað er það sem ræður því að sumir (eins og ég) geta ekki hætt að velta hlutum fyrir sér á meðan aðrir velta aðeins fyrir sér hvernig næsti dagur verður og báðir eru jafn hamingjusamir með tilveruna?

Í mínu tilfelli þá held ég að um sterka blöndu gena og uppeldisáhrifa sé að ræða. Ég hef alltaf verið rosalega forvitinn en um leið varkár og aðgætinn. Sem dæmi þá talar amma mín elskulega iðulega um það hversu handóður ég hafi verið, þ.e. alltaf að skoða alla hluti (þá sem fyrirfundust í hillunum hjá henni t.d.). En það þurfti samt sem áður aldrei að hafa neinar áhyggjur af mér, því allt sem ég tók það setti ég á sinn stað aftur að athugun lokinni. Þetta er náttúrulega enginn hegðun hjá ungu barni sem skv. flestu ætti að grípa hvað það sem athygli þess fangar og fleygja því svo frá sér (eða skilja eftir þar sem það stendur) þegar næsti hlutur stelur athyglinni. Ég var líka gjarn á það að spyrja múttu um hina undarlegustu hluti, og hér kemur að uppeldisáhrifunum, hún svaraði mér alltaf af fullri alvöru og leiddi mig (ef hún gat) í sannleikann um málið, án þess að klikja út með frösum eins og: "Þetta er bara svona!" Ég bjó líka að (og bý enn) ákaflega fróðum afa, sem hafði það að reglu að hlíða manni yfir hina ýmsu hluti og benda manni á aðra áhugaverða. Örnefni sem sjá mátti út um bílgluggann sem og bæjarnöfnin á leiðinni voru iðulega þulin upp og ég svo spurður út í á bakaleiðinni eða næstu ferð.

Því miður (skv. mínu mati) þá búa ekki allir jafn vel og ég. Ýmsir búa við það að fá aldrei önnur svör en "af því bara" við spurningum. Í fjölmörgum tilfellum eru þeir sem svara svona (og já ég hef gerst sekur um það líka) einfaldlega að breiða yfir eigin vanþekkingu. Það má alveg skilja það að margir fari í kút þegar barnið þeirra kemur fram með sakleysislega spurningu á borð við: "Af hverju er himinninn blár?" Fæstir vilja náttúrulega verða minni í augum barnsins síns með því að viðurkenna vanþekkingu sína (foreldrar eru jú guðir í augum barna á vissu aldursskeiði) en ég held að menn vanmeti oft gáfur barna, því börn missa mun frekar (tel ég) álit á foreldrunum þegar þau svo komast að niðurstöðu málsins og sjá þá að hið alvitra foreldri hafi verið rekið á gat. Ég held að það sé mun vænlegra að viðurkenna vankunnáttuna og kanna svo svarið og láta barnið vita þegar það er fundið. En ég er náttúrulega bara snardinglaður drengur...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-08-22T10:24:00.000Z

"Er ég kem heim í Búðardal, bíður mín brúðaval og ég veit það verður
svaka partý."

Jæja góðir hálsar ég hef snúið aftur. Ekki veit ég hversu löng sú viðvera verður, en vonandi einhvur. Ýmislegt hefur á daga mína drifið síðan ég reit síðast. Örstutt viðvera í vinnu hjá Byggingafélagi Kópavogs og svo aftur í Loftorkuna en þar hef ég alið manninn síðan um miðjan Júní. Það er alveg ágætt að vera á stað sem maður þekkir inn og út og ég get ekki kvartað undan ósanngirni eða illri meðferð yfirmanna, enda þeir feðgar afi minn og móðurbróðir hinir ágætustu menn, en það getur orðið talsvert þreitandi að búa í Reykjavík og vinna í Borgarnesi. Ég s.s. keyri á milli nær daglega. Einhverjir segja þá eitthvað á þá leið að ég geti nú sem auðveldast gist hjá vinum og vandamönnum, enda nóg af hvoru tveggja í mun skemmri akstursleið en þeirri sem sem ég tekst á hendur til Reykjavíkur. En það er lítið líf að vera sífellt gestur, þó í góðra húsi sé, því ég bý mitt heimili í höfuðborginni og þar er allt mitt hafurtask. Í framhaldi má svo skeggræða um hvar heimili manna séu, og í raun gerði ég það með sjálfum mér og velti þessu mikið fyrir mér.

Í dægurlagatexta gömlum frá Ameríku segir eitthvað á þessa leið: "...where ever he laid his hat was his home..." en þar var rætt um ókyrra sál sem hvergi fann sér samastað í lengri tíma. Á öðrum stað, einnig í henni Ameríku sögðu menn: "Home is where the hart is." Hvoru tveggja velti ég fyrir mér, þó seinnt verði um mig sagt að ég sé ókyrr, allavega hvað dvalarstaði varðar. Ég ryfjaði upp með sjálfum mér ummæli eins góðs vinar, sem sagði eitthvað á þá leið þegar hann var inntur eftir því hví hann væri ekki heima hjá unnustuni þar sem kræsingar væru á borð bornar, honum að kostnaðarlausu og aðhald allt hið besta. "Jú þar er gott að vera, en hér er allt dótið mitt og hjá því vil ég vera!" Ekki svo að skilja að þessi góði vinur sé óður efnishyggjumaður týndur í kapphlaupinu ógurlega um lífsgæðin, heldur var þarna undir meiri og dýpri merking þó honum tækist ekki að koma orðum betur að henni. Það er jú nefnilega þannig að mannskeppnunni líður sjaldnast betur en eftir dágott basl og flestir eru hamingjusamastir í umhverfi sem þeir gjörþekkja. Þegar þessu tvennu er svo spyrnt saman þá kemur út að eftir að menna hafa baslast við að koma sér og sínu dóti fyrir á einhverjum stað og svo eitt talsverðum tíma á þeim stað, búið og starfað og lært að þekkja hann að þá er komið heimili, þ.e. staður sem mönnum finnast þeir eiga (þó svo að húseignin sé annars) og hafa mótað í kringum sig. Þetta myndi vera það sem í daglegu tali kallast heimili.

Þessu hef ég komist að og upplifað. Ég sat í sófanum með bók í hönd og pældi og komst að þeirri niðurstöðu að ég væri í raun og sann heima. Tilfinningunni þyrmdi í raun yfir mig og ég fann þessa góðu tilfinningu um að ég væri kominn heim. Sem var náttúrulega alveg frábært ef ekki væri fyrir þá staðreynd að ég (og Kári og Hjalli) erum að fara að flytja. En þá hefst ferlið bara aftur og þar sem einhæfni og aðgerðarleysi er ekki alveg minn tebolli (svo vitnað sé í þekt Breskt orðatiltæki) þá er þetta bara hið besta mál.

Já við erum að fara að flytja. Valdi er fluttur út og býr nú með hýrri há ásamt henni Alrúnu sinni suður í firði og Guðni lagstur í sollinn í Harlem Íslands, Æsufellið nánar tiltekið. Svo eftir sitjum við Kári á Tunguveginum. En eins og áður sagði þá höfum við fengið íbúð, kósý pleis, í Rauðgerðinu u.þ.b. 500 metrum neðan við núverandi íverustað. Þangað stefnum við á að flytja um næstu helgi. Fleira fréttnæmt er varla af mér að segja, svo ég kveð í bili...

Fleiri ekki gjört, fundi slitið.

2004-06-27T02:02:00.000Z

"Love is in the air, everywhere I look around"

Jæja þá er sögunni um Tröllkarlinn Torfa lokið og byrtist hún í heild sinni hér að neðan. Eins og áður er gagnrýni vel þegin, þó eru menn, sem fyrr, beðnir að hemja sig hvað varðar stafsetningarvillur. Góða skemmtun.

Í fjalli einu, ekki langt hér frá, bjó eitt sinn eilítið treggáfaður tröllkarl. Karlinn sá hét Torfi. Hann lifði býsna einföldu og þægilegu lífi, í dágóðum helli, hreinum og fínum og þó ótrúlegt megi virðast, vel búinn húsbúnaði. Torfi var nefnilega ekki alveg eins og tröllkarlar eru flestir. Hann var mikill snyrtipinni, hreinlega þoldi ekki rusl, og vissi fátt skemmtilegra en að umbylta húsgagnasafni sínu, sem hann gerði í hvert sinn sem honum áskotnaðist nýr hlutur í búið. Sennilega hefði hann orðið innanhúsarkitekt væri hann mennskur en tröll eru lítið fyrir skóla og menn lítið fyrir tröll svo Torfi lét sér nægja að skipuleggja hellinn sinn. Hann hafði reyndar boðist til að hjálpa nágranna sínum einum, fyrir eins og um 200 árum síðan, að snyrta til hjá honum. Sá ágæti tröllkarl var nú hreint ekki á því, hann kunni því ágætlega að búa eins og ótaldar kynslóðir tröllkarla frá ómunatíð, í rusli og drasli upp fyrir haus. Eftir þessa misheppnuðu bónför, þá afréð Torfi að best væri nú að láta það eiga sig að bjóða fram þjónustu sína til annarra tröllkarla og þar sem hann þekkti ekki eina einustu tröllskessu, auk þess sem hann var þess fullviss að þær væru enn og meiri sóðar er karlarnir, þá hélt hann sig bara við sinn eigin helli.

Torfi hafði ákaflega gaman að því að fylgjast með gjörðum annarra. Hann hafði oft setið sem dáleiddur og horft á ærnar bíta og vafra um eins og þær gera best en undanfarin ár þá hafði ánum fækkað mikið og nú var svo komið að varla sást rolla neins staðar. Torfi skildi nú ekki hvernig á þessu stóð en honum var farið að leiðast all ógurlega því það var orðið fátt sem hann gat haft sér til dundurs. Það var ár og öld síðan hann hafði síðast fengið nýjan grip í búið og í ofanálag þá voru nær allar rollurnar horfnar. Torfi sá að við þetta mátti ekki búa mikið lengur, því hann var farinn að verða svo latur að líklegt væri að hann myndi einn morguninn ekki nenna að vakna og sofa bara áfram til eilífðarnóns og verða að steini. En það er nefnilega alger misskilningur að sólin breyti tröllum í stein, það er af og frá, það er nefnilega letin!

Svo Torfi ákvað nú að taka sér fyrir hendur ferðalag og kann hvort hann fyndi nú ekki líf einhversstaðar. Hann fékk þá snilldar hugmynd að gægjast uppyfir fjallstoppinn, en það hafði hann ekki gert áður, og kanna hvað byggi hinumegin fjallsins. Hann ákvað jafnframt að það væri nú sniðugt að framkvæma áætlunina að næturlagi, þá væri líklegra að hann sæi ær því þær væru að miklum meirihluta hvítar og ættu því að sjást betur í myrkri. Svo lagðist nóttin yfir og Torfi prílaði upp á fjallsbrúnina og gægðist yfir. Það munaði minnstu að hann steyptist afturfyrir sig, beint á höfuðið, af einskærri undrun, já og smávegis vegna rosalegrar ofbirtu sem hann fékk í augun. Viti menn við honum blöstu svo mörg ljós að þau náðu næstum að lýsa upp umhverfið eins og sjálf sólin. Alla nóttina starði Torfi á ljósin eins og dáleiddur væri. Hann sá sum hreyfast, einhvur kvikna, önnur slokkna og enn önnur skiptu litum. Hann starði þar til lýsa fór af degi og hann sá að ljósin voru í raun samansafn húsa sem öllum var þjappað saman á ógnarlítið svæði. Torfi skreið aftur niður hlíðina og inn í hellinn og hugsaði með sér að þetta þyrfti hann að kanna nánar, en fyrst ætlaði hann að leggja sig, enda óvanur að vaka heila nótt.

Svo óvanur var Torfi vökum að hann svaf allan daginn og næstu nótt líka. Hann vaknaði svo úthvíldur og hress og alveg staðráðinn í því að kanna húsaþyrpinguna sem haldið hafði honum hugföngnum heila nótt. Torfi kleif léttilega yfir fjallstoppinn og hóf að fikra sig niður hlíðina hinu megin. Hann passaði sig á því að fara leynt og að láta ekki neinn sjá sig. Þó hann hefði nú aldrei komist í návígi við neina lifandi verur aðrar en tröll og rollur þá þótti honum vissara að fara að öllu með gát, því hann rámaði í sögur sem móðir hans hafði sagt honum, af litlum verum sem kallaðir voru menn og gátu verið tröllum skeinuhættir. En hann hafði líka heyrt af nokkrum fjarskyldum ættingjum sem þóttu þeir ákaflega ljúffengir til átu og honum þótti það frekar líklegt að þeir væru þeim tröllum mun hættulegri en hinum sem frekar lögðu sér til munns önnur dýr. Sjálfur át Torfi einna helst urtir, ber og annað slíkt sem náttúran lagði honum til enda þótt honum þætti ket alls ekki slæmt, en hann var hins vegar langt frá því að vera lunkinn við veiðar og því var ket ákaflega sjaldan á borðum hjá honum.

Áfram klifraði Torfi, hægt og rólega niður eftir hlíðinni. Hann nam staðar rétt fyrir neðan miðja hlíð, í góðu skjóli við stóran klett, svona rétt til að kasta mæðinni. Hann fékk sér að drekka úr lítilli lækjarsprænu sem rann þar hjá og í þann mund sem hann var að fá sér sopa þá heyrir hann ákaflega undarlegt hljóð. Það var lágt og suðandi en fór hækkandi jafnt og þétt. Torfi fraus og hlustaði bergnuminn. Hljóðið hækkaði og hækkaði og virtist loks þjóta hjá eins og fluga sem flýgur hratt hjá eyra. Svo fór það lækkandi með sama hraða og það hækkaði áður. Nú var Torfi orðinn frekar smeykur, því honum þótti hljóðið hátt og ef það var fluga sem framkallaði slíkan hávaða, þá var hann þess full viss að þá flugu vildi hann ekki hitta því hún hlyti að vera ógnar stór. Hann afréð nú samt, þar sem eingin fleiri hljóð bárust honum til eyrna, að gægjast upp yfir klettinn og aðgæta hvað hann sæi. Torfi lyfti höfði sínu afar hægt og varlega upp og leit niður hlíðina. Hann sá niður að flæðarmáli og sá að fjallið virtist ná niður að sjó. Það þótti honum í sjálfu sér ekki undarlegt en honum þótti hitt undarlegra að breiður gráleitur stígur virtist liggja því sem næst í fjöruborðinu. Torfi velti þessum stíg mikið fyrir sér, í svo þungum þönkum var hann að hann heyrði ekki að suðhljóðið var komið aftur. Fyrr en allt í einu að hann sér eitthvað á fleygi ferð eftir stígnum og þetta eitthvað gefur frá sér samskonar suðandi hljóð og hann heyrði áður. Hann veit ekki fyrr en að hluturinn þýtur eftir stígnum, beint fyrir neðan hann og heldur áfram út með firðinum á svífandi ferð. Við þetta verður Torfi svo ofboðslega hræddur að hann hendir sér niður og grúfir sig í jörðina með hendur yfir höfði.

Torfi opnaði augun og gerði sér ljóst að hann hlyti að hafa sofnað. Það greip hann skelfing þar til hann áttaði sig á því að hann var enn undir klettinum. Hann andaði léttar og ætlaði að fara að búa sig undir að rísa á fætur þegar hann heyrði suðið aftur. Hann afréð að bíða þar til suðarinn væri farinn framhjá en honum til mikillar skelfingar þá lækkaði suðið ekkert heldur breytti um stefnu og tón og virtist nú koma í áttina að honum. Torfi lá sem stjarfur og þorði sig hvurgi að hreifa. Hljóðið var komið ískyggilega nærri þegar það loksins hljóðnaði. Torfi ætlaði að fara að varpa öndinni léttar þegar hann heyrði nokkra skelli og svo samtal einhvurra sem aðeins gátu verið menn.

“Þetta er fullkominn staður Þormar” sagði kvenleg rödd og hélt áfram, “alveg tilvalinn til þess að borða nestið”. “Já elskan mín, finnst þér ekki, ég fór hér um oft sem strákur í leitum” svaraði mun dimmari og karlmannlegri rödd. “Við stoppuðum gjarnan hér og átum nestið okkar, það er því sem næst náttúruleg rétt hér rétt innar og ákaflega góður staður til að láta safnið þétta sig og ær og lömb að para sig saman að nýju.” “Æi góði Þormar ég hef engan áhuga á þessum sveitasögum þínum, miklu meiri á nestinu og eftirréttinum” sagði kvenröddin með ákveðnum seyðingi. “Jæja elskan mín er það já, veistu hvaða dagur er í dag?” spurði karlröddin Þormar. Torfi heyrði ekki svar konunnar en Þormar hélt áfram og sagði: “Í dag er Jónsmessa og þjóðtrúin segir að maður eigi að velta sér nakinn upp úr dögginni á Jónsmessunótt og þá mun manni eigi misdægurt verða næsta árið.” “Híhíhí Þormar!” tísti konan. “Já”, hélt Þormar áfram, “svo er líka sagt að þá fari ýmsar verur á stjá, álfar, huldufólk og tröll.” Nú sperrti Torfi eyrun og lagði stíft við hlustir, þetta var nýtt fyrir honum. “Reyndar er smá ruglingur í gangi með þetta sko, því sumir segja að þetta eigi við sumarsólstöður og að þá eigi vættirnar að halda sig heimavið ella hljóti þær grimm örlög, en sumarsólstöður voru einmitt í fyrradag og sú nótt á... hmmm mumm” sagði Þormar. Torfi heyrði ekki meira talað í dágóðan tíma, en þeim mun meira af undarlegum búkhljóðum og hálfkæfðum stunum og talsvert af óskilgreindum hljóðum. En Torfi hafði lítinn áhuga á hljóðunum, hann var að hugsa stíft um það sem Þormar hafði sagt. Á Sumarsólstöðum eiga tröll að vera heima annars hljóta þau verra af og sumarsólstöður voru í fyrradag. Nú fór kaldur hrollur að sækja að Torfa. Hafði hann ekki verið að skoða ljósin í fyrradag og þá var hann úti, sem þýddi að...

Þormar og Stella voru í miðjum ástaratlotum þegar þau heyrðu gríðarlega dimmraddað og ómennskt öskur rétt aftan við klettinn sem þau lágu undir. Þau hrukku í kút og ætluðu að rjúka á fætur og í fötin þegar jörðin tók að skjálfa undir þeim og þungar drunur dundu í bland við öskrið. Eftir smá stund þá minnkuðu drunurnar, jörðin kyrrðist og öskrið fjarlægðist. Þormar og Stella hlupu sem pílur væru, beint inn í bílinn og brunuðu af stað. Þau skeyttu engu um að nestið, teppið og megnið af fötunum þeirra hefðu orðið eftir.

Tröllkarlinn Torfi sat heima í helli sínum með rjúkandi bolla af Blóðbergstei milli tveggja skjálfandi handa. Hann hafði hugsað málið stíft og var kominn á þá skoðun að ferð hans í dag hefði verið það illa sem fyrir hann átti að koma vegna útiverunnar á sumarsólstöðunum. Reyndar var Torfi dálítið ruglaður hvað varðaði Jónsmessuna en hann hugsaði með sér að heillavænlegast væri sennilega að vera bara heima undir feldi báða þessa daga, það gæti fátt slæmt hent hann þar. Segir ekki meira af Tröllkarlinum Torfa.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-06-24T14:00:00.000Z

"Ég keyrði' á mínum Cadilac, með krómi sleigin stél. Það var fínasti bíllinn í bænum og með bestri' og stærstri' vél."

Ég varð vitni að ákaflega skemmtilegu athæfi ekki alls fyrir löngu. Reyndar voru þau tvö. Ég var á leið í líkamsrækt í Laugardalinn og var að keyra eftir Grensásveginum, í þann mund að fara að beygja inn á Suðurlandsbrautina. Á undan mér er Renault bifreið sem í sitja tvennt. Konan er undir stýri og hún er greinilega að bagsa ýmislegt annað en bara að keyra því bílinn var á frekar undarlegum stað á götunni. Fyrir þá sem ekki vita þá eru tvær beygjuakreinar af Grensásvegi yfir á Suðurlandsbrautina og ég var á þeirri ytri. Nú á innri akreininni kemur aðvífandi bíll, í þann mund sem Renaultinn sígur rólega til vinstri og verður til þess að sá nýkomni þurfti nánast að snarhemla til að forða árekstri. Sá bregst illa við og tjáir sig með flauti miklu og háværu. Um leið og Renaultinn sveigir aftur yfir á ytri akreinina þá sé ég manninn í farþegasætinu vinda upp á sig, teigja vinstri höndina í átt að glugganum í vinstri afturhurð og rétta upp löngutöng til merkis um fyrirlitningu sína. Ég hélt ég yrði ekki mikið eldri af hlátri. Ég gat náttúrulega ekki á mér setið og skipti snögglega um akrein og gaf í, til að sjá betur þetta skemmtilega fólk. Viti menn, þetta virtust vera hjón af erlendum uppruna, allavega var konan að bagsa við götukort svona meðfram akstrinum, og þau virtust ekki deginum eldri en 65!

Þegar ég svo kom í líkamsmusterið ógurlega og hafði skipt um föt og var kominn á hlaupabrettið. Þá hóf ég leit að einhverju skemtilegu á að hlýða. En það er s.s. hægt bæði að horfa á sjónvarp og hlusta á útvarp í musteri þessu, á meðan maður hleypur. Ég datt niður á æði undarlega en þó skemmtilega sinfoníutónleika á Stöð 2. Þar voru leikin ýmis lög og á ýmis hljóðfæri sem ég á ekki að venjast að heyra og sjá í tengslum við sinfóníuhljómsveit. En það sem mér þótti skemmtilegast, og sem varð þess næstum valdandi að mér hlekktist á í hlaupunum vegna niðurbælds hláturskasts, var sjón sem ég sá þegar sveitin flutti það sem kallað var brasilísk sinfónía. Þá sátu tvær prúðbúnar konur á besta aldri, með prúðbúnar þá á ég við að þær voru í fötum sem hæfðu meðlimum sinfóníuhljómsveitar á tónleikum, með svokallaðar hristur og skökuðu sér og dilluðu með þær í nokkrum takti við lagið sitjandi sem fastast á stólunum!

Þetta var hinn skemmtilegasti dagur.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-06-23T23:15:00.000Z

"Sögu vil ég segja stutta, sem að ég hef nýskeð frétt."

Nú er ofvirkur hugur minn kominn á kreik á ný. Reyndar ekki með þá sögu sem um var talað í síðasta pistli, sú er enn í mótun og á rannsóknarstigi. Nei ég fékk nefnilega hugmynd að barnasögu, já eða allavega sögu í anda margra góðra barnasagna og jafnvel þjóðsagna líka. Mér datt í hug að sletta hér inn upphafinu svona til að fá viðbrögð og sjá hvað menn segja. Ég ætla meira að segja að gerast svo kræfur að byðja þau ykkar sem búið svo vel að eiga börn, lítil systkyn, frændsystkyn, barnabörn eða bara hafið aðgang að börnum yfir höfuð, að lesa þessa sögu fyrir þau og sjá hvernig hún virkar. Það væri svo ekki verra að fá að vita viðbrögðin. En allavega hér er upphafið að sögunni um Tröllkarlinn Torfa.

Í fjalli einu, ekki langt hér frá, bjó eitt sinn eilítið treggáfaður tröllkarl. Karlinn sá hét Torfi. Hann lifði býsna einföldu og þægilegu lífi, í dágóðum helli, hreinum og fínum og þó ótrúlegt megi virðast, vel búinn húsbúnaði. Torfi var nefnilega ekki alveg eins og tröllkarlar eru flestir. Hann var mikill snyrtipinni, hreinlega þoldi ekki rusl, og vissi fátt skemmtilegra en að umbylta húsgagnasafni sínu, sem hann gerði í hvert sinn sem honum áskotnaðist nýr hlutur í búið. Sennilega hefði hann orðið innanhúsarkitekt væri hann mennskur en tröll eru lítið fyrir skóla og menn lítið fyrir tröll svo Torfi lét sér nægja að skipuleggja hellinn sinn. Hann hafði reyndar boðist til að hjálpa nágranna sínum einum, fyrir eins og um 200 árum síðan, að snyrta til hjá honum. Sá ágæti tröllkarl var nú hreint ekki á því, hann kunni því ágætlega að búa eins og ótaldar kynslóðir tröllkarla frá ómunatíð, í rusli og drasli upp fyrir haus. Eftir þessa misheppnuðu bónför, þá afréð Torfi að best væri nú að láta það eiga sig að bjóða fram þjónustu sína til annarra tröllkarla og þar sem hann þekkti ekki eina einustu tröllskessu, auk þess sem hann var þess fullviss að þær væru enn og meiri sóðar er karlarnir, þá hélt hann sig bara við sinn eigin helli.

Torfi hafði ákaflega gaman að því að fylgjast með gjörðum annarra. Hann hafði oft setið sem dáleiddur og horft á ærnar bíta og vafra um eins og þær gera best en undanfarin ár þá hafði ánum fækkað mikið og nú var svo komið að varla sást rolla neins staðar. Torfi skildi nú ekki hvernig á þessu stóð en honum var farið að leiðast all ógurlega því það var orðið fátt sem hann gat haft sér til dundurs. Það var ár og öld síðan hann hafði síðast fengið nýjan grip í búið og í ofanálag þá voru nær allar rollurnar horfnar. Torfi sá að við þetta mátti ekki búa mikið lengur, því hann var farinn að verða svo latur að líklegt væri að hann myndi einn morguninn ekki nenna að vakna og sofa bara áfram til eilífðarnóns og verða að steini. En það er nefnilega alger misskilningur að sólin breyti tröllum í stein, það er af og frá, það er nefnilega letin!

Svo Torfi ákvað nú að taka sér fyrir hendur ferðalag og kann hvort hann fyndi nú ekki líf einhversstaðar. Hann fékk þá snilldar hugmynd að gægjast uppyfir fjallstoppinn, en það hafði hann ekki gert áður, og kanna hvað byggi hinumegin fjallsins. Hann ákvað jafnframt að það væri nú sniðugt að framkvæma áætlunina að næturlagi, þá væri líklegra að hann sæi ær því þær væru að miklum meirihluta hvítar og ættu því að sjást betur í myrkri. Svo lagðist nóttin yfir og Torfi prílaði upp á fjallsbrúnina og gægðist yfir. Það munaði minnstu að hann steyptist afturfyrir sig, beint á höfuðið, af einskærri undrun, já og smávegis vegna rosalegrar ofbirtu sem hann fékk í augun. Viti menn við honum blöstu svo mörg ljós að þau náðu næstum að lýsa upp umhverfið eins og sjálf sólin. Alla nóttina starði Torfi á ljósin eins og dáleiddur væri. Hann sá sum hreyfast, einhvur kvikna, önnur slokkna og enn önnur skiptu litum. Hann starði þar til lýsa fór af degi og hann sá að ljósin voru í raun samansafn húsa sem öllum var þjappað saman á ógnarlítið svæði. Torfi skreið aftur niður hlíðina og inn í hellinn og hugsaði með sér að þetta þyrfti hann að kanna nánar, en fyrst ætlaði hann að leggja sig, enda óvanur að vaka heila nótt.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

P.S og nb. Athugasemdir um stafsetningarvillur eru illa séðar, þær verða leiðréttar síðar en öll önnur gagnrýni er vel þegin.

2004-06-13T22:32:00.000Z

"I see trees of green, clouds of white, bright blessed day, dogs say goodnight, and I think to myself, what a wonderful world."

Þá er maður mættur aftur og í mun betri stemmingu en síðast, sem er býsna gott. Lífið gengur sinn vana gang og nýja vinnan reynist ágæt. Ég hef mikið verið að velta því fyrir mér að hefja söguskrif á ný. Ekki það að ég hafi hætt, en það er orðið æði langt síðan ég hef sett staf á blað. Sú saga sem ég hef gengið með í maganum undanfarin misseri er víkingasaga um ungan dreng ofan af Íslandi sem fyrir tilviljun nemur hjá Márum í Cordoba og verður mikilvægur hlekkur í landnámi norrænna manna á hinu áður óþekkta landi, vínlandi. Ég þarf reyndar að leggjast í smá rannsóknir svo að sögustaðreyndir standist en það ætti ekki að vera mikið mál með aðstoð hins víðfema alnets.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-06-08T20:56:00.000Z

"Then I see a darkness and then I see a darkness"

Vonbrigði er held ég ein versta tilfinning sem nokkur maður getur upplifað. Vonbrigði fela nefnilega í sér svo mikið annað en sjálft sig. Það er ekki óalgengt að menn verði reiðir, sárir, sorgmæddir og jafnvel hatursfullir þegar þeir verða fyrir vonbrigðum. Hver kannast ekki við að verða fyrir vonbrigðum með einhverja hetjuna á barnsaldri og fara upp frá því að hata viðkomandi, jafnvel með ástríðu. Nú eða verða fyrir vonbrigðum með einhvern, oftast nákomin, og verða óskaplega sár og mæddur.

En verst held ég að sé að verða fyrir vonbrigðum með sjálfan sig. Hví, jú vegna þess að það "góða" við vonbrigði er það að getað bent fingri á einhvern/eitthvað og "vitað" að viðkomandi sé orsök vonbrigðana og fengið úr því illa, en notadrjúga uppörvun. Hið sama er ekki uppi á borðum þegar maður veldur sjálfum sér vonbrigðum, því það er jú fátt sem fróar manni við það að benda á sjálfan sig og kenna sjálfum sér um allt. Í flestum tilfellum þá er nú tiltölulega auðvelt að breyta sjálfsvonbrigðunum í uppbyggilegt og jákvætt afl til sjálfsstyrkingar, en stundum þá er eiginn barlómur slíkur að hann kæfir allt annað niður og hótar að drekkja manni í hverri þeirri tilfinningu sem með vonbrigðunum slæðist. Ósköp getur maður stundum verið armur og blauður!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-05-31T12:36:00.000Z

"...Það var eins og gerst hafð' í gær, já eins og gerst hafð' í gær..."

Ég á í stríði við stól. Blessaður stólinn er búinn þeirri ónáttúru að vilja húrra niður á sér bakinu einmitt þegar ég ætla að halla mér aftur að því og hafa það extra næs við tölvuna. Mér þykir þetta afar kvímleitt, sér í lagi sökum þess að stólinn er að öðru leiti hinn ágætasti og til mikillar fyrirmyndar. Ég man þá stund vel þegar ég tók stólinn upp úr kassa sínum, það var að kvöldi þess 8. apríl árið 1993. Eftir að hafa púslað honum saman með dyggri aðstoð pápa míns þá mátið ég sætið góða við nýja skrifborðið mitt. Þvílík sæla það var, sem ég sæti á loftinu einu saman. Síðan þá höfum við átt margar góðar stundir saman, ég og stólinn. Flestar hafa verið annaðhvort við skrifborðið eða við tölvuna og flestar hafa þær tengst lærdómi.

En nú s.s. er bévítið farið að angra mig með því að fella bak sitt í tíð og ótíð. Ég þarf að fara að eignast rörtöng, ég held að þá komi ég tjónki við stólhelvítið...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-05-29T15:26:00.000Z

Hann sagði: "Ú, í, ú, a, a, ting teng walla walla bing bang. Ú í ú a a ting teng walla wall bing bang".

Ég hef ætlað að tjá mig núna í æði langan tíma en hef ekki gefi mér tíma til þess. Thja svo ég tali nú bara hreinskilningslega þá hef ég hreinlega ekki nent því. ÉG var búinn að bræða með mér góðan pistil um þá þrautfúlu og hlandvitlausu tík sem kölluð er póli og er að hugsa um að birta úr honum smá brot.

Ég fór að hlusta talsvert á brot úr ræðum og ýmis ummæli stjórnmálamanna, sem þeir hafa flutt á Alþingi og/eða látið falla í fjölmiðlum. Ekki var það nú af neinum nývöknuðum áhuga af minni hálfu, heldur einvörðungu vegna þess að fátt annað var í útvarpinu sl. vikur. Jú ég hefði kannski getað skipt um stöð en hér í sveitinni heyrist ekki hin stöðin sem ég hlusta hvað mest á, Skonrokk. Svo pólitík var það heilinn. Nú menn þusuðu sitt á hvað um valdnýðslu, málþóf, druslur, gungur og gott ef skítlegt eðli kom ekki líka fyrir. S.s. allt upp í loft og tómt vesen.

Eftir því sem líða tók á málið þá fór ég að sjá, að mér fannst, hvernig þessir karlar og kerlingar eru. En þar sem ég nenni ekki að tala um venjulega litla þingmenn eða ráðherra þá tala ég bara um formenn flokkanna.

Davíð Odssson: Dabbi digri, Bubbi kóngur og fleiri slík nöfn hæfa þeim frekjuhundi. Hann hefur ekki verið í stjórnarandstöðu síðan fyrir 1980 þegar vinstrimenn réðu borginni og öllu hefur hann ráðið á þingi síðan hann komst þangað inn. Hann virðist ekki þola að neitt sé gert á móti honum og læt oft ekki einu sinni svo lítið að vera á staðnum, sem varð einmitt til þess að gungur og druslur urðu ný viðurnefni á karlinum. Ég er á því að hann eigi bara að hætta þessu pólitíska brasi og setjast bara við skrifborðið sitt og skrifa eitthvað skemmtilegt fyrir okkur að lesa, enda er hann frábær í því.

Halldór Ásgrímsson: Dóri hefur löngum verið kallaður litlausasti og jafnvel leiðinlegasti stjórnmálamaður Íslands. Það er nú kannski aðallega vegna þess að andlit hans breytir svo ákaflega sjaldan um svip. Reyndar tókst einhvurri aulýsingastofunni að fá hann til að sitja fyrir á myndum, skjælbrosandi(!!!), en það var jú með hagsmuni floksins að leiðarljósi svo þá er auðvelt að skilja þetta. Ég hélt einu sinni að Halldór væri maður með bein í nefinu en nú sýnist mér hann vera hundur sem langar í bein að naga og fallega körfu að sitja í. Beinið er náttúrulega völin og karfan er forsætisráðherrastólinn. Mér hefur þótt afar leiðinlegt að sjá hverstu fylgisspakur Halldór er við Davíð og hversu fylgisspakir þingmenn Framsóknar eru við Halldór, en þeir sjá náttúrulega ráðherrastóla í hillingum (nema Kristinn H. sem virðist vera eini maðurinn í þingflokkum ríkisstjórnarinnar sem þorir að taka afstöðu á móti Dabba og Dóra). Reyndar verður að gefa framsókn það að þeir lúffuðu ekki í skattalækkunar málinu sem sjallarnir vildu keyra í gegn án þess að velta því mikið fyrir sér hvaða áhrif það hefði á fjársveltar ríkisstofnanir. Plús í kladdan þar hjá Frömmurum.

Össur Skarphéðinsson: Össur er gasprari, það er ljóst, og hann kjaftar stundum svo mikið og blaðrar út í loftið að ekki tekur nokkur maður mark á því sem hann segir. Eins skemmtilegur og karlinn getur verið, þá getur hann mjög auðveldlega orðið hundleiðinlegur. En burt séð frá persónuleika Össurar, þá held ég að hann sé næsta ómögulegur til þess að leiða stjórnmálaflokk. Hann er ágætur með en ekki fremstur. Samfylkingarþingmenn voru annars æði áberandi núna undir lokin, en þá mest og aðallega í því að gagnrýna málsmeðferðir og fundarstjórn forseta. Jú vissulega hefur málum verið barið í gegn með þvílíku offorsi og ofbeldi að það hálfa væri hellingur, og vissulega hefur Forseti þingsins sýnt og sannað að hann er vart hæfur til að stjórna hagyrðingakvöldi, hvað þá fundum alþingis, en það má líka ræða mál efnislega þó svo að allt í kringum þau sé vægast sagt afbrigðilegt. Ég held að Össur litli ætti að hætta að rífa kjaft á alþingi og snú sér frekar að hinu áhugamáli sínu, kynlífi urriðans í Þingvallavatni.

Steingrímur J. Sigfússon: Steingrímur býr við talsverða ólukku. Fyrst ber að nefna þá ólukku að hann hefur sterkar skoðanir sem eru flestar á öndverðum meiði við skoðanir ráðandi valdhafa. Þetta er ólukka sem gerir það að verkum að hann er alltaf á móti öllu. Önnur ólukka heitir Ögmundur Jónasson og er fólgin í því hversu svart og drimmt sá ágæti maður virðist sjá allt. Slíkt tal til lengdar hlýtur að draga fólk niður í bikasvart þunglyndi. Reyndar er það allt í lagi þar sem ráðamenn hafa predikað svo mikla sól að allir skyldu ganga um með sólgleraugu dags daglega, en það er líka til of mikið svartagallsraus. Hin þriðja ólukka Steingríms, og kannski sú stærsta heitir Kolbrún Halldórsdóttir. Ég veit ekki hver fékk þá hugmynd að það væri gæfuríkt að setja þessa konu á þing. Því öfgafyllri einstakling og meiri frekju hef ég vart vitað að væri til. Þar sem hana skorti góð rök, sem er nb. alls ekki alltaf, þá bætir hún upp með yfirgangi, gífuryrðum og hávaða. En greyið hann Steingrímur getur vart losað sig við þessa þriðju og mestu ólukku. Það væri a.m.k. mikil áhætta, því þá missir flokkurinn stuðning öfgafeminazista og annar slíks öfgafólks og alsendis óvíst hvort nægt fylgi kæmi í staðin frá minna öfgafullum einstaklingum. Vinstri-grænir þurfa, hvað sem þeir gera við þingmenn sína, að temja sér mun jákvæðari afstöðu og hætta að vera sífellt bara á móti. Hvernig væri t.d. að koma með nokkrar raunhæfar tillögur til úrbóta ekki bara riðja burtu öllu nýmóðins (allt framleitt eftir 1950) tækjarusli og lifa af sauðkyndinni og fjallagrösum.

Guðjón Arnar Kristjánsson: Þá er komið að flokknum sem er minstur. Frjálslyndir. Sá flokkur hefur alla burði til að verða mikill með tíð og tíma en þá þurfa þeir að gera á sjálfum sér talsverðar breytingar. Reyndar eru þær ekkert svo svakalegar breytingarnar sem þeir þurfa að gera, í raun bara ein og það er að hætta að tengja alla ógæfu íslensku þjóðarinnar við þá staðreynd að við búum við kvótakerfi! Hægri kratinn í sjálfum mér finnur sér mjög sterkan samhljóm meðal málefna frjálslyndra, en aðrir hlutar mínir fá grænar bólur í hvert sinn sem þingmenn floksins heyrast segja, "...já en kvótakerfið..." Addi Kidda Gau og félagar verða að fara og finna sér fleira að tala um en blessað kvótakerfið, þá er kannski kominn raunhæfur möguleiki á öðrum hægriflokk á Íslandi en Sjálfstæðisflokknum (og Framsókn eins og hann er núna).

Jæja þá held ég að allri minni pólitísku gremju hafi verið komið fyrir kattarnef og ég lofa lesendum mínum því að ég skal ekkert vera neitt að fjalla um þá örmu tík neitt í bráð.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-05-16T11:05:00.000Z

"...he ain't heavy, he's my brother..."

Við búum í ríki stóra bróður og það er aldrei að vita hver fylgist með. Ég hef mestar áhyggjur af því að hin skyndilega tilkomna auglýsingaherferð Securitas (ég dirfist ekki að setja tengil á síðuna þeirra) sé einvörðungu laumuleg aðferð til þess að safna upplýsingum um hagi landsmanna. Ég er þess fullviss að nýjasta örtölvutækni geri þeim kleift að njósna um okkur með örmyndavélum í gegnum sjónvarpsskjáinn. Svo nota þeir upplýsingarnar til að selja okkur fleiri myndavélar svo hægt sé að njósna enn meira um okkur... REPENT FOOLS!

Stóri bróðir vinnur líka á stærri skala og teigir anga sína víða. Ég þori t.d. ekki fyrir mitt litla líf að horfa á útsendingar af Alþingi. Ekki nóg með að stóri bróðir hafi yfir mun betri njósnatækni að ráða en áður var minnst á (hrollur) heldur þá er aðal meistari stóra bróður, krullhærður óálitlegur drumbur, reglulega þar. Reyndar virðist hann ekki fatta hversu áhrifamikill hann gæti verið ef hann væri alltaf í salnum, sem betur fer þá fer kraftur og viska ekki alltaf saman og þannig er það í þessu tilfelli. Aðal meistari Stóra bróðurs er nefnilega ekki mjög vitur, þó hann sé sterkur og það gæti orðið hans banamein.

En frá stóra bróður að þeim litla. Það er nefnilega svo að ég á lítin bróður, úr holdi og blóði, og stubburinn sá er eiginlega hættur að vera slíkur. T.d. þá fermist hann eftir 3 vikur og ef fram heldur sem horfir þá á stubburinn efitr að ná að leggja mig að velli í kraftakeppni (les. kitlukeppni) áður en langt um líður. Ég held að ég verði að fara að ráða mér einkaþjálfara. Kannski maður fari að láta sjá sig í skúrnum þar sem Mr. Jones, Ármennið og Geiradróttinn sveifla lóðum af ólympískri fimi. Það er líklega rétt að geta þess hér og nú að ég verð mættur aftur í höfuðborgina eftir tvær til þrjár vikur, því ég hefi nefnilega loksins fengið starf. Já ég hef verið ráðin sem lyftaramaður hjá Byggingafélagi Kópavogs í vöruhúsi þess við Kjalarvog og mun hefja þar störf upp úr mánaðamótunum, eða þegar ég hef lokið störfum í Loftorkunni góðu. Mikið verður nú gott að komst aftur heim, þó ég verði að segja að vistin í sveitinni hafi verið óskaplega endurnærandi og sálu minni holl og góð. Það sama verður ekki alveg sagt um líkaman, því eigi er mér örgrant um að á hann hafi bæst í sveitaverunni, ekki síst, en ekki einvörðungu, vegna hins góða matar sem ég hef notið hjá ömmu minni öll virk hádegi í 1 og hálfan mánuð. En aðalástæðan er ugglaust sú að ég hef eiginlega alveg hætt að hreifa mig sem nokkru nemur, ástand sem unnið verður á um leið og til Reykjavíkur kemur. Ég sé... ég sé... árskort í heilsurækt í náinni framtíð. Já og ég sé jafnvel líka náðu þrekprófi dómara næsta haust, vona ég...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-05-10T12:57:00.000Z

"...Þá stóð svínið upp og labbaði heim á leið"

Mér skilst að sumarið hafi mætt á svæðið í gær. Ég tók nú ekki eftir því persónulega, því ég var svo upptekinn við að baða mig í sólinni. Alveg magnað hversu blint fólk getur verið, sbr. að sjá ekki skóginn fyrir trjánum. Ég varð var við sumarið í gær, enda varla annað hægt, þar sem ég sat undir stýri á JCB Fasttrack "dráttarvél" með haugsugu aftaní og dreifði svínaskít á túnin að Borgum. Mér tókst að fara 7 og hálfa ferð en sú áttunda varð eiginlega hálf endaslept og tæknilega séð þá stendur hún enn yfir.

Þannig var nefnilega mál með vexti að á haugsugunni eru dekk, tvö stykki eða svo, og annað þeirra var orðið æði mikið lasið. Lesendum til dulítið meiri glöggvunar þá eru þessar dráttarvélar þeim kostum búnar að komast á allt að 80 kílómetra hraða á klukkustund. Sem hentaði mér ákaflega vel því skíturinn var saman kominn í þar til gerðum tank við svínahúsið á Stafholtsveggjum, en þaðan er drjúgur spölur, á hefðbundinni dráttarvél, út á túnin á Borgum. Nú eins og fyrr sagði þá hafði ég farið sjö ferðir um daginn, sem tóku hver um sig u.þ.b. þrjá fjórðu úr klukkustund sökum þess að hægt var að keyra vélina á rúmlega 60 km/klst hvort heldur sem sugan var full eða tóm. Allt hafði gengið að óskum og ég var nú rétt búinn að beygja niður á nes, sem kallað er, og var kominn u.þ.b. hálfa leið að túninu þegar mikill hvellur heyrist og vélin byrjar að nötra og skjálfa.

Ég nem staðar undir eins og vippa mér út. Blasir þá við mér sundurtætt dekk á haugsugunni og gúmmítæjur á víð og dreyf í kring. Það hefði ekki verið fallegt til þess að hugsa hvernig mál hefðu farið hefði ég verið úti á þjóðvegi nr. 50 á rúmlega 60 km hraða þegar dekkið sprakk, í stað þess að vera á tæplega 10 km/klst á troðningum niður á nes. Jæja en við svo mátti ekki búa, svo við feðgarnir brettum upp ermar og tókum fram tæki og tól og vippuðum dekkinu undan, skelltum því upp á kerru og brunuðum heim. Það verður svo verkefni dagsins að setja nýtt dekk á felguna og kvöldsins að koma því undir aftur svo hægt verði að klára áttundu ferðina og jafnvel fara 1-2 í viðbót.

Ég fór svo að hugsa það eftir á hversu mikill bjáni ég hefði verði að svínkeyra traktorinn og suguna, vitandi það að dekkið gat farið hvenær sem var. Það er ótrúlegt hversu blindur maður er stundum.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-05-06T20:26:00.000Z

"Það þarf að skipt' á bleyjum, á þessum litlu greyjum, og þvo þeim síðan upp úr ræstidufti og klór." Ég er maður gleyminn, það ættu ekki að vera fréttir fyrir nokkurn mann. En ég gerðist í síðasta pistli sekur um þvílíka gleymsku að vel má vera að ég mæli með afhausun á sjálfum mér. Þær gleðifregnir bárust um hálf tíuleitið á þriðjudag frá góðvini vorum Jóhanni Waage að hans ekta kvinna Gyða, hafi fætt af sér dóttur. 12 merkur og 49 cm voru mál hennar og faðirinn hefur ekki tvínónað við hlutina (hann er ekki vanur því) og hefur sett upp síðu til heiðurs erfingjanum. Hamingjuóskir hafa vitaskuld verið sendar, en rétt er að endurtaka þær hér og því ber að fagna að tveir menn sem ég kalla góða vini mína, hafi nú séð sér fært að fjölga mannkyninu og halda þar með (vonandi) við snilli sinni og fegurð.

Dagar víns og rósa eru framundan. Ég hygg í það minnsta að maður geri einhverjar rósir núna um helgina, ef ekki í raunheimum þá allavega í draumaheimum. Það verður s.s. spilamennska hjá Mr. Jones á morgun (annað kvöld) og þar gera menn ábyggilega rósir. Vínið er meira spurningarmerki, en þó er ekki útséð um að einn eða tveir öllarar leki niður kverkar vorar.

Ég var á akstri um daginn. Þá datt mér í hug góð æskuminning sem ég huggðist rita um mikin og góðan pistil á síðu þessa. En og þetta en er stórt, en mér tókst að steyngleima, ekki bara innihaldi pistilsins, heldur líka minningunni. Þetta minnisleysi er ekki einleikið með mig, ef ég teldi það ekki ómögulegt, þá væri ég þess fullviss að ég væri allavega 100 ára og farinn að kalka óhugnarlega. En ég er nú ekki nema 25 og ekki farinn að kalka neitt að ráði, sem er eiginlega ekki nógu hughreystandi, því það bendir til þess að ég þjáist af lélegu minni ( í besta falli) eða einhverjum heilasjúkdóm (í versta falli). Ég veit eigi gjörla hvað skal til bragðs taka, þigg ráð...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-05-04T21:22:00.000Z

"Nú er sumar, gleðjist gumar, gaman er í dag. Brosir veröld víða, veðurlagsins blýða, eikur yndishag, eikur yndishag" Halda mætti að alvarlega hefði slegið út í fyrir mér núna, allavega ef menn horfa til veðursins eins og það hefur verið undanfarna daga og setja það í samhengi við upphafssönglið. En ég er nú bara svo einfaldur að ég trúi því iðulega að veðrir sé gott þegar ég lýt út um gluggan og sé heiðan himininn og finn sólarhitan baka mig, þar sem ég sit í bílnum mínum á leið einhvurt. En svo kemst ég að því all rækilega að allt var þetta í plati, í raun þá sé hitastigið svo stutt fyrir ofan núllið að það teldist dvergur ef það væri mennskt og að það blási svo napurlega að norðan að halda mætti að nú væri janúar en ekki maí. Sem betur fer er spölurinn stuttur inn í hús þaðan sem ég get aftur gefið mig tálsýninni á vald.

Ég eyddi helginni að mestu á Selfossi. Stundaði þar þingstörf, ræddi við menn um málefni, greiddi atkvæði ýmist með eða á móti, hlustaði með andakt á ræður manna, spjallaði og drakk bjór og keyrði svo heim að kveldi. Í grófum dráttum er þetta þing KKÍ. Skemtanin var talsverð og fólgin í fleiru en bjórdrykkju og klámfengnum bröndurum. Hún var meðal annars falin í umræðum um málefni hreyfingarinnar, frá dómurum til drengjaflokks, frá könum til Keflvíkinga. En að öðrum atriðum ólöstuðum þá held ég að kveðjuatriði Guðjóns Þorsteinssonar, mikilmennis og körfuboltamógúls frá Ísafirði, til handa fráfarandi framkvæmdastjóra sambandsins, Pétri Hrafni Sigurðssyni, hafi slegið allt út. Það fór fram yfir galadiner á laugardagskvöldinu og fólst í mælsku Gaua og látbragði Péturs er þeyr lýstu "makeoveri" því sem Guðjón gerði á Pétri. Þingheimur vældi úr hlátri.

Atvinnuleyt gegngur heldur brösuglega þessa dagana. Þó er talsvert framboð eftir vinnuafli, en því miður fyrir mig, þá virðist eftirspurnin vera enn meiri. Ég gefst þó ekki upp, en er að mynda með mér plan B fyrir næsta vetur, ef eingin verður atvinnan. Skóli gæti komið þar við sögu, en slíkt fer þó eftir velvild Kaupfélagsbankaútibúi bæjarins. Fregnaði raunar að þangað hefði verið ráðinn nýr útibússtjóri, sá mun heita Gylfi, sá hinn sami og eitt sinn var uppnefndur Gróðinn í hinu raunverulega Kaupfélagi bæjarins, þá hann var þar fjármálastýrimaskína einhvurskonar. Eigi er mér örgrant um að sá gæti reynst svipaður haukur í horni og sá var er fyrrum gengdi stöðu hans í bankanum.

Nú hefi ég eigi frá fleiru að greina.

Fleira ekki gert, fundi slitið.

2004-04-25T20:54:00.000Z

"Bessi Jóns og Bósi Jóns og Bassi litli sæti, a skeramí sjúbbí dú skúbbí dú" Svo söng Gísli Rúnar Jónsson, kaffibrúsakarl og grínisti með meiru, í orðastað Páls Vilhjálmssonar en hann var orðheppinn dúkka í stundinni okkar í kringum 1980 og geta menn heyrt þennann söng í heild sinni á plötunni Agljör Sveppur.

Ég átti alveg prýðilega helgi en hún hófst á suðurferð strax að vinnu lokinni á föstudagskveldi. Með í för var góðvinur vor Ólafur Ágúst en hann hugðist vísitera bróður sinn Ragnar Finn sem stundar Byggingaverkfræðinám í Háskóla Íslands um þessar mundir. Eftir að hafa komið Ólafi í góðar hendur vestur í bæ þá brunaði ég heim á Tunguveg og tók mér sturtu en svo lá leið mín í Breiðholtið þar sem ég vissi um vaska sveit vænra manna sem beið mín svo spil gæti hafist í spili því sem nefnist á engilsaxneskri tungu Dungeons and Dragons. Slík spilamennska var stunduð fram eftir nóttu og sóttist mönnum spilið ágætlega.

Á laugardag stóð hugur manna til kvikmyndahúsaferðar og skyldi þar sjá myndi Quentin Tarantino, Kill Bill vol. 2. Ég verð að viðurkenna að ég varð hugfanginn við áhorf myndarinnar. Ekki endilega af efni hennar eða henni sjálfri, þó svo að efnið og myndin hafi verið mikil snild og langt er síðan ég hefi séð myndræna veislu sem þessa. En það, eða öllu heldur sú, sem náði huga mínum var leikkonan Uma Thurman. Ég mynnist þess ekki að hafa orðið vitna að jafn sterkri "presance" eða útgeislun frá leikara í bíómynd áður. Ég gjörsamlega sogaðist að henni og gat ekki annað en dáðst að því hvers "venjuleg" eða mannleg hún var í myndunum tveim og þetta segi ég hikstalaust þrátt fyrir að myndirnar hafi haft mjög svo yfirnáttúrulegt yfirbragð. Ég tók nefnilega eftir því hversu lítið var gert af því að sýna leikkonuna í fegurrra ljósi en raunveruleikinn bauð upp á, svokallaðar beuty shots, því maður sá greinilegar allar hefbundar hrukkur og önnur "lýti" sem á leikama hennar voru. Með lýtum á ég við slit og slíkt sem maður býst við að finna á hverri manneskju sem komin er yfir þrítugt en Hollywood hefur hingað til, alla vega æði oft, viljað hylja til að sem mest "fegurð" sjáist. Ég get nú ekki sagt annað en að ég hafi stundum "tunast út" fram myndinni sjálfri og gleymt mér í því að fylgjast með Umu og ég get fullyrt það hér og nú að fengi ég einhverju um það ráðið, þá fengi hún óskar, jón, pál, björn eða hvern þann sem hún vildi í viðurkenningarskyni fyrir framistöðuna í þessum myndum tveim.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-04-22T20:02:00.000Z

"You ain't seen nothing yet, babababababy, you just ain't seen nothing yet. There're some things you never gonna forget, babababababy you just ain't seen nothing yet!" Góðann daginn góðir hálsar og gleðilegt sumar. Í fyrsta sinn í manna minnum þá er bara þolanlegt veður (og jafnvel rúmlega það) á hinum íslenska fyrsta sumardegi. Ég hef reyndar aldrei skilið það hjá okkur (eins og margt annað) að halda upp á fyrsta dag sumars í lok apríl, þar sem veður hefur undantekningalítið boðið upp á ákaflega fáar sumarhugmyndir á þessum árstíma. Reyndar með hlýnandi loftslagi þá má segja að veðrið sé farið að aðlaga sig að þessari undarlegu dagssetningu, það hefur væntanlega gefist upp á því að sannfæra okkur með tíðum stormum um að færa þennan ágæta dag nær hinu raunverulega sumri.

Í öðrum fréttum af mér er það að segja að ég hefi verið kjörinn í stjórn körfuknattleiksdeildar ungmennafélagsins Skallagríms ásamt fleiri góðum mönnum. Jóhann Skalli Waage og Ragnar Risi Gunnarsson eru meðal hinna, ásamt Ólafi nokkrum Helgasyni og Helga öðrum Helgasyni og svo fulltrúa leikmanna, Ara Gunnarssyni. Nú er bara að kíla á málið og gera Skallagrím að því stórveldi sem við höfum löngum vitað að það væri!

Nú um helgina stendur hugur minn til Reykjavíkur þar sem ég hyggst leggjast í spil með góðvini mínum Mr. Jones, Meistara Maríusi og fleiri góðum mönnum. Svo er líka í bígerð að koma við í kvikmyndahúsi og sjá nýjasta meistarverkt Meistara Tarantions, Kill Bill vol. 2, sem einhver undarleg gúrka þýddi sem Bana Billa. Alveg fáránleg þýðing, ætti frekar að vera Drepa Billa eða Að Bana Billa, hitt situr æði undarlega á tungu vorri.

Annars snýst líf mitt þessa dagana um fjóra hluti, vinnu, mat, svefn og SMS en þó ekki endilega í þessari röð. En vitiði hvað gott fólk, ég kann því bara ágætlega og kem ábyggilega ekki til með að kvarta hátt þegar launaseðillinn kemur, vona ég a.m.k. Svo fer að lýða að þingi KKÍ, en það verður haldið eftir rúma viku á Selfossi, þangað stefni ég ótrauður og ég er á því að þar verði stuð.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-04-18T18:02:00.000Z

"I heard there was a secret chord, that David played and it pleased the lord. But you don't like music do you? It goes like this the forth the fifth, the minor fall and major lift. The baffled king composed Halelujah." Þetta er fyrsta erindið í laginu Halelujah eftir Leonard Cohen, mjög fallegt lag en ég er að brasast við það þessa daganna að semja við það íslenskan texta. Það gengur svona upp og ofan en mjakast þó. Ég hef varla gefið mér tíma til að vera til þessa vikuna, enda búinn að vinna æði mikið og er það vel, nóg af átökum og líkamlegu puði. Nú er bara að hefja hlaup og skera mör.

Ég tók mér reyndar frí á föstudaginn sl., en þá um kvöldið fór fram lokahóf KKÍ. Þar vorum við félagarnir, ég og Guðni og skemmtum okkur ágætlega í fámennum en góðmennum hópi dómara í fyrirpartý og svo með hreyfingunni allri í Súlnasalnum á Sögu. Ég gerði nú fleira á föstudaginn, m.a. þá fór ég starfsviðtal sem fyrrnefndur góðvinur Guðni kom á fyrir mig, segiði svo að það sé ekki hægt að nota sér pólitískt framapot þó maður taki ekki þátt í því sjálfur! En ég kann græna manninum miklar þakkir fyrir en það kemur í ljós í næstu viku hvort eitthvað verður úr þessu og þá mun ég væntanlega hefja störf í júní. Já það er til margs að hlakka í Júní!!

Laugardagskvöldið var líka déskoti skemmtilegt en þá fórum við Raggi á Búðarklett og hlýddum með andagt á snillinganna Hafþór og Gunnar sem saman mynda dúettinn Súkkat. Skemmtum við okkur konunglega í hópi fjölmargra annara skemmtilegra manna og kvenna. Reyndar hefði ég kosið að þeir hefðu byrjað fyrr, því það var komið full mikið af fólki sem var ekki þarna til að hlusta á þá heldur drekka og því var kliðurinn talsverður undir lok tónleikanna. En skemmtunin var áægt engu að síður. Læt hér staðar numið.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-04-11T20:45:00.000Z

"Það á afmæli í dag, það á afmæli í dag, það á afmæli bloggið, það á afmæli í dag:" Já góðir hálsar í dag er vefbók mín ársgömul og ég hef af því tilefni ákveðið að færa til hennar þessa færslu. Það var fyrir tilstuðlan Ragnars góðvinar míns að ég sýktist af þessari bakterýu að tjá mig um allt milli himins og jarðar á öldum veraldarvefsins. Eftir að hafa aðstoðað hann með þá nýhafna síðu hans þá varð ég bara að reyna mig við þetta. Umtalsefnin hafa verið mörg og pistlarnir misjafnir, bæði hvað varðar innihald og útbúnað. Sumir hafa fæðst á fljúgandi siglingu en á aðra hefur þurft að beita væpnum til að koma þeim frá. Sumir hafa haft gríðar mikið heimspekilegt innihald, en aðrir verið bévað froðusnakk sem vart voru tímans virði.

En hvað knýr fólk áfram í bloggi? Hvað veldur því að hið ólíklegasta fólk byrjar að gaspra um allt frá sínum innstu hjartans málum til ómerkilegrar hversdags pólitíkur? Ég veit um nokkrar týpur. Eitt blogg sem ég les reglulega er nær eingöngu til þess að leifa nánum vinum og ættingjum að lesa um daglegt líf þess sem það færir á meðan annað blogg sem ég les líka reglulega fjallar nær einvörðungu um vangaveltur höfundar til hinna ýmsustu hluta, án þess að minnast nokkuð á daglegt líf hans. Flestir, þar á meðal ég, virðast blanda þessu tvennu saman í einhverjum hlutföllum. Blandan er mjög misjöfn milli manna og menn æði misjafnir pennar og koma hugsunum sínum æði misjafnlega frá sér.

Ég sjálfur blogga mestmegnis vegna einhverjar athyglisþarfar í bland við þörf fyrir að koma hugsunum mínum á blað. En skrifin þurfa að hafa tilgang og bloggið gefur tilgang, þó hann sé kannski langsóttur, sem autt wordskjal gefur ekki. Svo bæta menn við kommentakerfum til að "bæta" síðun enn frekar og ég skal fúslega viðurkenna það, að ég hef mjög gaman að því að frá viðbrögð við því sem ég skrifa, þess vegna skrifa ég hér, en ekki í word. Reyndar fæ ég heilmikið út úr því að skrifa sögur og semja stökur líka og þau skrif eru ákaflega skemmtileg, en þau eru öðruvísi. Svona vangaveltur eins og ég hef framið hér í þessum pistili, þeim gæti ég seint komið fyrir í sögu svo vel yrði og aldrei í bundnu máli, og trúið mér, ég hef reynt hvortveggja! Að sama skapi þá eiga langar sögur ekki vel við hér, ég sá það þegar ég setti fram eina af sögunum mínum ekki alls fyrir löngu, en vísur geta átt vel við í bland, það fer að sjálfsögðu eftir efninu.

Eins og áður sagði þá blogga ég mest vegna athyglisþarfar og þarfar að koma hugsunum á blað. Ég gerir ráð fyrir að athyglisþörf sé meðfylgjandi flestum bloggurum, nema kannski þeim sem aldrei auglýsa sín skrif neinsstaðar og segja bara fáum frá. En við hinir "venjulegu" bloggarar eru án vafa með nett athyglisþörf. Ég hef líka tekið eftir því að fólk sýnir stundum annan persónuleika í bloggi en dags daglega. Sumir verða þá kannski kjaftfori töffarinn sem þeir voru/eru ekki og segja hluti sem þeir myndu aldrei segja við fólk í hinum venjulega heimi. Svoleiðis týpur sér maður reyndar oft fljótlega í gegnum, þær kunna ekki til verka sem hinn kjaftfori.

En hver sem ástæðan er þá er ég ákaflega ánægður með þau blogg sem ég les reglulega, þau hafa gert mína netveru mun skemmtilegri sem og þessi vefur hefur gefið mér mikla ánægju og fróun á ritþörf minni.
Til hamingju með daginn Konni B.(ullari)

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-04-09T14:47:00.000Z

"Nú er ég klæddur og kominn á ról, kristur jésú veri mitt skjól. Í guðsóttanum gefðu mér, að ganga í dag svo líki þér." Já ágætis ról í nýjustarfi á gömlum grunni. Ég er reyndar ekki að vinna í dag, því menn hér á landi leggja niður störf í minningu Jesús nokkurs Krists, en hann lést á krossi sínum á þessum degi fyrir tæpum 2000 árum, þ.e. ef nokkur maður tekur mark á þeirri sögu. Hafði velt því fyrir ykkur hvers vegna föstudagurinn langi er aldrei á sama degi, ég meina ef Jesú dó, segjum 9. apríl, ætti þá 9. apríl ekki alltaf að vera helgidagur, ekki bara einhver föstudagur skv. einhverju kerfi sem ekki nokkur maður skilur, nema örfáir spekingar hjá Almanaki HÍ! En það er náttúrulega svo að þessi saga er mest megnis táknrænn og dagurinn hluti af hátíð sem er orðin æði blöndum hinum ýmsu öðrum (svipað og Jólahátíðin sem kristinr menn "stálu" (fengu lánaða) hjá heiðnum sem hátíð ljóss (og friðar)), svo sem eins og vorhátíðum ýmiskonar o.s.frv. En páskahátíðin átti ekki að vera til umræðu hér.

Ég er mættur í sveitina, til karls og kerlingar og til nýs starfs í Orkuni Loftsins. Þar hef ég verið settur í nemastörf á steypustöð fyrirtækisins og hefur það tekist ágætlega, þó ég segi sjálfur frá. En það er greinilegt að ég hef ekki unnið mikið með líkama mínum, því þó að þetta starf útheimti ekki mikla líkamlega tilburði, þá fynn ég til á stöðum þar sem ég var búinn að gleyma að væru vöðvar. En mikið lifandi skelfingar ósköp er gott að vera farinn að gera eitthvað með viti og vera hættur að elta skugga, skottur og móra. Ég hafði uppi vonir um að fara að stafla hellum eða eitthvað álíka líkamlegt, en ég er feginn eftir á, að hafa byrjað í aðeins minna líkamlegu brasi, því minn stóri skrokkur hefði líklega ekki þolað slík ógnar viðbrigði sem það hefðu verið. Nóg hefur greyið kvartað nú þegar. En slíkum kvörtunum er ekki sinnt og flykkið pínt áfram, enda löngu kominn tími til að láta lýsið flæða og mörinn bráðna af. Þarf reyndar að skondrast suður til Reykjavíkur og sækja mér líkamsræktarútbúnað vorn, en í einhverju hugsunarleysi þá varð hann eftir að Tunguvegi númer 18.

Sviptingar hafa orðið í búsetuáætlunum okkar drengjanna. Eins og vitað var þá hyggst Þorvaldur fara að búa með sinni ekta kvinnu, henni Alrúnu og hljóðaði planið upp á að HjálMaríus tæki stöu hans, svo við gætum enn verið fjórir og nýtt okkur þá hagkvæmni sem því fylgir. En nú hefur Guðni tekið þá ákvörðun að fara að búa sóló, drengurinn ætlar að fara að standa á eigin fótum, loksins. Ég kem til með að fylgjast vel með þeirri tilraun hans, og verður fróðlegt að sjá hvernig hún gengur. Þannig að við erum bara 3 eftir, ég, Kári og Maríus, leit okkar stendur nú yfir, en af henni eru ekki enn komin nein týðindi. Ég stend einnig í atvinnuleit á höfðuborgarsvæðinu, þó að það sé ágætt að vera í nesinu góða, þá stendur hugur minn til búsetu í höfuðstaðnum enn um sinn. En sú leit hefur engann árangur borið enn, en maður er þó alltaf bjartsýnn.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-04-03T00:54:00.000Z

"Ég á afmæli í dag, ég á afmæli í dag, ég á afmæli sjálfur, ég á afmæli í dag." Jú lesendur góðir til sjávar og sveita, undirritaður hefur mikla ástæðu til að fagna í dag. Erste gang, þá á ég afmæli eins og glöggt má sjá og ýmsir ættu að muna. Hinns vegar þá er ég að vinna mína síðustu vakt sem öryggisgorkúla í Ameríku við Laufásveg!!! Sem er mjög gott. Það er nú reyndar svo að fátt er svo með öllu gott að ekki fylgi eitthvað slæmt og það er náttúrulega sú staðreynd að ég skil eftir mig dágóðan hóp skemmtilegra manna sem með mér hafa unnið og verða eftir þegar ég held á braut. Ég vona bara að á nýjum stað (hvar sem hann verður) verði jafn gott safn vinnufélaga. En þar sem ég hef ekki enn fengið vinnu hér í höfuðstaðnum þá ætla ég að ala manninn í Loftorkunni góðu þangað til.

Já góðir hálsar þó að ekki séu nema rúmar fjörtíu mínútur frá því að dagurinn góði, hinn 3. apríl gekk í garð, þá hef ég þegar fengið góðar afmæliskveðjur. Klukkan var ekki nema rétt rúma eina mínútu gengin í 1 þegar bjall hjá mér síminn og heilsað var frá Eysrasalti, nánar tiltekið Karis City í Suomi. Fékk sú ágæta stúlka heiðurinn af því að vera fyrst til að óska mér til hamingju eftir að dagurinn gekk í garð (ég hafði reyndar fengið tvær kveðjur áður, frá Kára og Dóru frænku) og var það ákaflega fallega gert af henni. Fast á hæla hennar komu þeir Geiri graði og Júlli, en sá síðarnefndi söng fyrir mig í gegnum talstöðina og hef ég sjaldan heyrt farið jafn fögrum raddböndum um afmælislagið.

Ég átti líka von á heimsókn frá ástkærum yfirmanni vorum, en hann hafði talað um að kíkja á okkur í kvöld vopnaður páskaeggjum. En staðan er nú sú, þegar klukkan er rétt að verða 1 að hvorki hefur sést til hans tangur né tetur og er það miður, því páskaegg þetta stefndi í að vera það eina sem ég fengi um komandi páska. Ég verð þá bara að leggja leið mína í Bónus og bjarga málinu, það þíðir ekki að vera páskaeggjalaus um páskanna!

Helgin verður æði busy, svo maður sletti aðeins. Á morgun, eftir ekki langan svefn, þá legg ég í hann upp í Borgarfjörð í foreldrahús, þar sem tekið verður á móti mér með kökum og tilheyrandi góðgæti og gúmmolaði. Einnig er von á frændum, frænkum, ömmum og afa í vísiteringu. Kvöldinu ætla ég svo að eiða með margnefndum heiðursmanni, Ólafi Ágústi og er jafnvel von til þess að Risavaxinn vinur vor Ragnar láti líka sjá sig. Þar verða drukknir nokkrir kaldir í tilefni dagsins og guð einn veit til hvers það leiðir. Nú á sunnudaginn þá verður mikil veisla að Tungu í Svínadal. En þar fagna þeir bræður Konráð Jóhann og Andri Björn Andréssynir fermingu sinni. Þangað mun ég halda og eta vel í boði foreldra þeirra, enda hefi ég sjaldan flotinu neitað. Nú svo er það bara mæting í orkuna á mánudag og taka til við að stafla hellum eða eitthvað annað slíkt. Sama er mér, svo fremi að ég fái að reyna á mig, orðinn býsna þreyttur á aðgerðarleisi í Laufásvegar Ameríku.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-03-30T21:57:00.000Z

Dark shadow. Something has drawn you into darkness
in the past, and you're now trying to get out
of it. The darkness is already inside you, and
getting it out will be hard, but if you try,
maybe one day you can be who you want to be
again. Don't give in!!!

Please rate ^^

What kind of dark person are you?
brought to you by Quizilla

Right, veit bara ekki hvað nú skal segja.

2004-03-30T21:52:00.000Z

Morpheus

?? Which Of The Greek Gods Are You ??
brought to you by Quizilla

hmmm þetta passar déskoti vel!

2004-03-30T21:40:00.000Z

You are Form 3, Unicorn: The Innocent.

"And The Unicorn knew she wasn't meant to
go into the Dark Wood. Disregarding the advice
given to her by the spirits, Unicorn went
inside and bled silver blood.. For her
misdeed, the world knew evil."

Some examples of the Unicorn Form are Eve
(Christian) and Pandora (Greek).
The Unicorn is associated with the concept of
innocence, the number 3, and the element of
water.
Her sign is the twilight sun.

As a member of Form 3, you are a curious
individual. You are drawn to new things and
become fascinated with ideas you've never come
in contact with before. Some people may say
you are too nosey, but it's only because you
like getting to the bottom of things and
solving them. Unicorns are the best friends to
have because they are inquisitive.

Which Mythological Form Are You?
brought to you by Quizilla

Alveg spurning...

2004-03-29T13:10:00.000Z

Nightmare Before Christmas!

What movie Do you Belong in?(many different outcomes!)
brought to you by Quizilla

Segir sig sjálft....er það ekki?

2004-03-23T22:55:00.000Z

"What's love got to do, got to do with it. What's love but a seccond hand emotion?" Ágæt vinkona mín bað mig að taka þátt í könnun sem mamma hennar á að gera í Kennó. Ok ekkert mál sagði ég svo komu spurningarnar. "Hvað persónueiginleika villt þú að framtíðar maki þinn beri?" og "Hvað er Ást?" Já bara tvær litlar spurningar, ekkert mál. Jæja ég fékk þó dálítin umhugsunarfrest, og þarf ekki að svara fyrr en seinnipartinn á morgun.

Það vill reyndar svo til að ég hef velt þessu mjög fyrir mér, sérstaklega hvað ást sé eiginlega. Harsoðið þá er niðurstaða mín þessi: "Ást er sú tilfinning sem tvær manneskjur bera hvor til annarar og gerir það að verkum að hvor um sig er tilbúin að gera næstum hvað sem er (línan er breytileg eftir fólki) til þess að tryggja hamingju og velferð hinnar." Og í framhaldi af þessu þá skylgreindi ég líka að vera ástfanginn og að elska. "Að vera Ástfanginn er að óska þess að einhver ákveðin manneskja, sem þú elskar, elski þig." "Að elska er framkvæmd ástar, eða viljinn til að framkvæma ást." Þessar setningar eru þó "bara" heimspekilegar skilgreiningar mínar á ástinni og tengdum hugtökum, en ástin er náttúrulega ástand sem hver manneskja hlýtur að vilja komast í, því hún veitir svo mikin unað og vellíðan, en lykilinn að baka eigin vellíðan er vellíðan þess sem stendur þér næst. Best að hætta hér áður en út í ógöngur er komið.

En hvaða persónueiginleika vil ég að sá maki sem mun e.t.v. eignast, búi yfir. Það er ansi langur listi, og mest af honum eru hlutir sem manni dettur ekki í hug, fyrr en þá vantar. En ef ég reyni að búa til smá útgáfu af mínum lista hér þá gæti hann litið svona út:

Gott skopskyn og léttlyndi
Ákveðni
Lífsskoðanir sem svipa til minna (þurfa ekki að vera eins en t.d. votti og satanisti gætu aldrei fúnkerað saman)
Blíða og umburðarlyndi
Hæfileikinn til að gera grín að sjálfum sér
Gott gáfnafar (þá er ég ekki að tala um 10 í skóla(þó það sé ekki slæmt), heldur frekar góða almenna skynsemi)
Hæfileikinn til að hafa skoðun
Hæfileikinn til að mynda sér sjálfstæða skoðun og standa á henni og rökræða hana
Einhver sameiginleg áhugamál með mér
Heiðarleiki og gagnkvæmt traust
Hæfileikinn að kúra
og síðast en ekki síst þá þarf viðkomandi að vera ástfangin af mér og ég af henni.

Það eru alveg ábyggilega fleiri persónueinkenni sem ég vil hafa á tilvonandi framtíðarmaka, en mér dettur ekkert fleira í hug í bili. Svo er það náttúrulega spurningin stóra, er einhver til þarna úti sem uppfyllir skilyrðin? Ég held það...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-03-22T12:51:00.000Z

"Ástin er yndisleg, ég geri það sem ég vil. Skildi maður verða leiður á því lengdar að vera til?" Ég held ekki, lífið er allt of skemmtilegt til þess að maður verði leiður á því, thja nema kannski ef maður lendir í því að verða ódauðlegur, en ég held að það sé vel hægt að jazza það upp, eins og Jones segir svo skemmtilega.

Ég heyrði í mútter í gær, alltaf gaman að spjalla við þá fínu frú (glott, glott). Hún var að segja mér af fundahaldatörn sem hrjáir hana um þessar mundir. Jæja hrjáir hana kannski ekki en gerir það allavega að verkum að sólarhringurinn mætti alveg innihlada fleiri klukkutíma, svo hægt sé að koma öllu fyrir í honum sem þarf að gera. Ofurkvendið móðir mín kann nú samt gott ráð við því. Bara að sofa minna og finna sér hómópata til að gefa sér undralyf svo maður haldist í gangi. Planið reyndar klikkaði aðeins þegar hómópatinn sagði henni að sofa meira, en það gerir ekkert til, mútta reddar þessu einhvernveginn, gerir það venjulega.

Ef allt gengur skv. þeim áætlunum sem ég hef gert, þá gæti vel farið svo að ég kíki í Borgarfjörðin einhverntíman í þessari viku. Allavega til að smella kossi á Binni litla frænda minn, sem verður fjögurra ára (!!!!) á fimmtudaginn. "Tíminn flýgur áfram og hann teymir mig á eftir sér, og litlu fæ ég um það ráðið hvert hann fer" Ef svo fer að mér takist að komast uppeftir, þá eru náttúrulega fleiri sem eiga inni vísiteringu. Arndís náttúrulega (nei það er ekki duld ásktona) og svo hann Óli Ágúst stórvinur minn. Enn sem komið er get ég þó ekki staðfest þetta, fer svolítið eftir bóngæðum núverandi (og bráðum fyrrverandi) vinnuveitenda.

Já það er s.s. staðfest, að ég mun í síðasta sinn yfirgefa minn vinnustað að morgni laugardagsins 3. apríl(!!!) eftir nákvæmlega (og upp á dag) 19 mánaða starf. Spurningin er bara hvort ég verði fyrir þann tíma búinn að fá annað að starfa við. Hef reyndar ágæta hauka í horni, sem eru þeir feðgar, afi minn og móðurbróðir, sem stýra Loftorku í Borgarnesi, en ég er búinn að fá vilyrði fyrir því að fá þar sitthvað við að vera á meðan á leit stendur, sem er mjög gott.

Svo það má segja að ég standi á krossgötum, spurningin er bara hvert haldið skal og hvort sú leið sé sú rétta. Fyrri spurningunni kem ég til með að svara fljótlega, en svar hinnar verður bara að koma í ljós. Er lífið ekki frábært!?!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-03-20T08:29:00.000Z

You are Tank, from "The Matrix." Loyal
till the end, you spare no expense in ensuring
the well-being of others.

What Matrix Persona Are You?
brought to you by Quizilla

Well hmmm....

2004-03-19T21:39:00.000Z

"Happy feet, I've got those happy feet, give them a low down beat and the begin dancing. 'Cause I've got hap hap happy feet!" Menn hafa verið að væna mig um nöldur og væl í síðasta pistli. Nú þá er best að svara þeirri gagnrýni með gleðiveislu. Ég var að horfa á feikilega skemmtilegan körfuboltaleik áðan. Þar áttust við Snæfell og Njarðvík í fyrstu viðureign sinni í undanúrslitum Intersportdeildarinnar. Leikurinn var harður og gríðarleg barátta frá fyrstu mínútu og eftir smá sveiflur þá kláraði Snæfell leikinn í fjórða leikhluta, þrátt fyrir að Brenton Birmingham, leikmaður Njarðvíkur, hafi skorað rúm 30 stig bara í seinni hálfleik(!!!!) hvernig sem það er hægt. En eins og áður sagði þá kláruðu Hólmarar leikinn með 10 stiga sigri, 97-87, en í liði heimamann fór Grundfirðingurinn Hlynur Elías Bæringsson stórum, skoraði 15 stig og tók 24(!!!!!!!!) fráköst. Gríðarleg skemmtun, það er spurning að komast á eins og einn leik í seríunni.

Var að horfa á þátt á Sýn sem heitir Alltaf í boltanum og þar var verið að ræða við tvo Bandaríkjamenn sem spila með liði Fullham. Ég hjó sérstaklega eftir einu, þeir hafa rosalega lítið smitast af breskum knattspyrnutalanda, tala t.d. ennþá um 'soccer' í stað 'football'. En það sem mér fannst einnþá undarlegra/skemmtilegra var að á meðan heimamenn tala um úrvalsdeildina Bresku sem 'the Premiership' þá töluðu kanarnir um 'EPL' (English Premier League, en hún heitir það víst formlega), trúir sínu þeir Amerísku, en eins og allir vita þá heita flestar (ef ekki hreinlega allar) íþróttadeildir einhverjum skamstöfunum í henni Amríku. (NBA, NHL, NFL, MLB, MLS, NCAA, WNBA, CBA o.s.frv.) Mér fannst þetta nokkuð sniðugt og merkilegt að sjá svona svart á hvítu, hversu ólíkt sama tungumálið getur verið, allt eftir því hvar það þróast og spurning hvort að lokum verði þessar mállýskur að tveim ólíkum málum, eins og hefur orðið með norðurlandamálin, sem öll hófust á sama/svipuðum stað.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-03-18T11:20:00.000Z

"Who are you, who who who who. Who are you?" Maður þjáist af ýmsum sökum, ég t.d. þjáist alla jafna af leti og öðrum slíkum kvillum, þjáist m.a. núna af magaverk. En ég þjáist líka vegna annars sem ekki hrjáir mig líkamlega. Ég finn t.d. gríðarleg oft til með þjáðu fólki, fólki sem er í aðstæðum sem fátt verður gert í, jú og líka hinum sem hafa grafið sér sína eigin gröf en hafa ekki komist upp. En eitt er það öðru hærra sem plagar mig núna undanfarið og það er fólk sem gert hefur sig heimakomið á tengslalista mínum á MSN. Ekki svo að skilja að einhverjir óprútinir hafi hakkað sig þangað inn, nei nei, ég hef persónulega samþykt hvern einn og einasta af þeim sem þar er. En nú í tvígang hef ég lennt í því að fólk, sem ég hef ekki þekt/vitað hver er, hafa óskað þess að fá hýsingu á mínu MSNi. Ég hef samþykt það í bæði skiptin, mest megnis og aðallega vegna ólæknandi forvitni (eitt enn sem hrjáir mig á stundum). Nú svo hef ég hafði spjall við viðkomandi og komið fram með þá réttlátu kröfu, að mér finnst, að fólkið geri grein fyrir sér, því ég sé ekki með það alveg á hreinu hvert það sé. Þessari kröfu hefur yfirleitt verið svarað með nokkuð jákvæðum hætti og ég fengið fornöfn viðkomandi en í bæði skiptin þá hafa þau ekki sagt mér neitt um það hver manneskjan er. Svo ég hef viljað fá að vita meira og þá einna helst hvernig stendur á því að þau hafi fengið emailinn minn og bætt honum á MSNið sitt. Við þessu hef ég aftur á mót ekki fengið eitt einasta svar heldur bara einhverja útúrsnúninga og undrunaróp þegar fólkið tók eftir hvaða mynd ég væri með uppi (sem er mynd af mér, so bring on the shots people!) og í annað skiptið þá fékk ég heillanga ræðu um elli mína, þegar ég kvaðst vera 25 ára gamall, en í það skiptið var um að ræða 14 ára stúlkubarn sem þó ég vera kominn full nálægt grafarbakkanum.

Þá kem ég eiginlega að punktinum, hvaðan fékk þetta (alveg ábyggilega) ágæta fólk addressuna mína (ég hef reyndar svar við því sem ég kem að síðar) og hvaðan fékk það þá hugmynd að ég væri sniðugur aðili til að tala við, svona bara upp úr þurru! Sko ég hef ekki verið feimin við að gefa upp tölvupóstfang mitt, það er m.a. að finna hér á þessari síðu (klikkiði bara á undirskriftina undir þessum pistili, þar sem stendur "Konráð J.") og á Egótrippinu mínu, sem og þá læt ég hana oft fylgja með á þeim spjallsíðum sem ég stunda, enda skrifa ég þar allt undir mínu eigin rétta nafni! Svo það að fólk þekki adressuna mína er kannski ekki svo undarlegt. En hvað fær e-ð bláókunnugt fólk til að halda að ég sé sniðugur spjallari. Ég er það að vísu (kalt mat) og yfirleitt alls ekki neitt dónalegur eða fráhrindandi en ég verð á fá að vita vissa hluti áður en ég helli mér út í gott spjall við fólk, sérstaklega þegar ég hef það ekki fyrir augunum. Ég hef lúmskan grun um að einhver sé að spila með mig og/eða fólkið sem villist inn til mín, það hefur gerst áður þegar Stórskallinn lét símanúmerið mitt í té ungri konu með rómantískan þankagang. Það var reyndar í góðu lagi, því sú stúlka lét greiðlega allar upplýsingar í té og við áttum nokkrar góðar samræður.

Ég vil því benda fólki á, að villist það inn á MSNið mitt að þá skuli það vera tilbúið að gera nokkra grein fyrir sér, annars nenni ég lítt við það að tala og fleygi því jafnvel öfugu út!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-03-14T21:23:00.000Z

"Fram í heiðanna ró, fann ég bólstað og bjó, þar sem birkið og fjalldrapinn grær." Nú er komið að sögustund frá heimsókn tveggja ungra manna til Ameríkuhrepps. Þeir ungu menn eru gjanan nefndir Ragnar Risi og Bóbó Konráðs.

Ferðin hófst fimmtudaginn 4. mars á því að Risinn mæti til heimils vors að Tunguvegi 18. Eftir duliltlar útréttingar, snæðing á matsölustaðnum Uno við Skeiðavog, þá var ekið af stað á rauðri Mözdu, sem er í minni eigu, áleiðis til Keflavíkurflugvallar. Með í för var Viðarsson Kári en hann hugðist koma faratækinu aftur til Reykjavíkur og einnig hafði verið samið við hann um hívertingu þegar við kæmum til baka. Eftir tilheyrandi vesen við inn tékk og passa tékk og svoleiðis nokk, þá sátum við glaðir og kátir á barnum í Leifsstöð (sem skylda er þegar farið er til útlanda) og kneifuðum öl. Svo fór að lokum að við vorum kallaðir til flugvélar og tókumst á loft áleiðis til Minneapolis borgar í Minnesota fylki. Vegna hagstæðs gengis á tímanum (þó ekki þeim sem kendur var við Framsókn hér í denn) þá tók flugið ekki nema rúma klukkutíma. Við fórum af stað frá Íslandi rétt um fimm og vorum lenntir í Amríku rétt um sex, ekki slæmt það! Nú þegar við höfðum lent og komist frá borði þá tó á móti okkur prósessinn sá að komast löglega inn í landið. Við Raggi, verandi mjög krimmalegir, vorum teknir afsíðis af íturvöxnum lögreglumanni, sem vildi allt um okkar hagi vita. Við sluppum nú við latexhanskan þar en mikið var ég smeikur um að þurfa að afklæðast og láta leita á mér. Nú svo þegar því viðtali var lokið þá þurfti ég að láta athuga betur með mig því eitthvað sá tollvörðurinn athugavert við mig í tölvunni sinni (sem er geðveikt spúkí, þ.e.a.s. að það standi e-ð um mig í tölvum stjórnvalda í Ameríku) en við nánari grenslan kom í ljós að skv. kerfinu þá hafði ég ekki farið úr Ameríku eftir að ég fór inn þar síðast, sem var 1997 þegar ég millilenti þar á leið minni til Kanada eftir jól á Íslandi. Þessi máli var öllu reddað af tollverðinum C. Jones mjög almennilegum manni og ég komst heill í gegn um nálarauga Amerískra yfirvalda. Nú eftir smá rútuferð í Yellow School Bus frá vellinum að Millenium Hotel (downtown Minneapolis), um 7 eða 8 að staðartíma, þá leist okkur bakkabræðrum svo á best væri að fá sér snæðing. Vorum ekki í stuði til að takast á við mikla leit svo hugsuðum okkur bara að snæða á hótelinu. Nú við töltum okkur í matsalinn þar sem okkur er vísað til sætis og afhentir matseðlar. Svo þegar við rennum augunum yfir það sem í boði var þá fóru nú heldur að síga á okkur kjálkarnir, því að á matseðlinum var fátt sem okkur fannst sniðugt að snæða. Átti mataseðillinn helst heima á Borginni eða Holtinu og við ekki alveg að gera okkur í slíkum mat, nýlentir. Nú þegar þjóninn kemur svo þá tilkynnum við honum að við séum all snarlega hættir við að snæða og þegar hann ynnir eftir ástæðum þá segjum við honum bara að maturinn sé allt of "fínn" og ekki alveg það sem við höfðum hugsað okkur. Hann segjist skilja okkur mjög vel og bendir okkur á ófáa staði í nágreninu sem eru venjulegri. Við endum á pubb rétt hjá hótelinu sem heitir Brit's og er að breskri fyrirmynd. Þar snæðum við ágætis ostborgara og drekkum Stellu Artois af krana, eitthvað sem ég bjóst alls ekki við að finna í henni Ameríku. (Stella er Belgískur bjór) Okkur leist svo déskoti vel á staðinn að við ákváðum að borað þarna oft og iðulega, sem við og gerðum, 4-6 sinnum í það heila í ferðinni og oft bara til að fá okkur bjór Eftir þessa ágætu máltíð þá töltum við heim á hótel og ætluðum að glápa á eins og einn körfuboltaleik í imbanum, en það voru ekki liðnar nema 10 mínútur af leiknum þegar við vorum báðir sofnaðir!

Svo vöknuðum við báðir um 3 um morguninn, og töldum okkur vera orðna nokkuð út sofna, en náðum þó að treyna okkur svefnin fram til 7. Þá risum við upp við dogg og sáum að vetur konunugur hafði tekið völdin. Heilir 10 cm af jafnföllnum snjó. Okkur þótti þetta nú æði kómsíkt, hafandi verið í 9 stiga hita á Íslandi við brottför en kátínan átti eftir að verða enn meiri. Við kveiktum á imbanum og gláptum á morgunsjónvarp. Þar voru menn óðir og uppvægir yfir "snjóstorminum" sem geysað hafði og voru menn búnir að loka skólum vill vekk, hér og hvar í nágreninu vegna gífurlegs snjómagns. Við Íslendingarnir gátum nú ekki annað en hlegið að allri vitleysunni og fannst okkur þetta alveg prýðis dæmi um hversu vitgrannir Ameríkanar í raun eru. Svo eftir kjarngóðan morgunmat, sem samanstóð af steiktu ekki og beikoni og/eða pylsum (maður verður að prufa svona allavega einu sinni ) þá var haldið af stað í Mall of America. Þar röltum við um í góða 3 tíma og spanderuðum hægri vinstri. Við fjárfestum í stórglæsilegum leðurjökkum sem áttu að kosta $320 (22.400 kr.) en voru á gríðarlegri útsölu og kostuðu okkur $144 (10.080 kr.) Lambaskinnsleður, rosalega mjúkt og gott. Eftir þrjá tíma (og tvær hæðir af fjórum) þá vorum við gengnir upp til agna svo við héldum heim á hótel í leigara (en strætóbílstjórar voru í verkfalli í Minneapolis svo við urðum að fara allt með taxa) og gaufuðum fram á kvöld, en þá fór fyrsti leikurinn fram.

Leikurinn var náttúrulega upplifun út af fyrir sig. Þetta er rosalegt show hjá kananum, enda má engum leiðast sem í húsinu er. Fáklæddar klappstýrur spranga um sali og gólf (gullfallegar hver og ein og ákaflega efnislitlar ), lukkudýrið, sem hjá Minneasota Timberwolfs er úlfur sem heitir Crunch, sprangar um allt og gerir stormandi lukku. Menn að selja hnetur og bjór út um allt og endalaust af básum hér og þar, seljandi allt milli himins og jarðar. Við gátum brugðið okkur fyrir leik niður að gólfi og tekið myndir, sem við nýttum okkur í gríð og erg. Vorum reyndar gestameginn en það kom ekki að sök því að í liði Houston Rockets (sem var gestaliðið þetta kvöld) er kínverji sem heitir Yao Ming og er hann 7 fet og 5 tommur (226 cm) og var hann alveg prýðilegt myndefni. Þetta vissi maður svo sem alveg, en á sjá manninn standandi á sama gólfi og maður sjálfur er svolítið annað en að sjá hann í sjónvarpi eða ofan úr sal. Og við vorum á ferð með Pétri Guðmunds, manni sem er 218 cm að hæð en Yao þessi er höfðinu hærri, næstum því, en Pétur!!! Eftir leik var farið heim og drukknir nokkrir öl áður en haldið var til hvílu, tiltölulega snemma enda menn enn að jafna sig á tímamismun.

Nú á laugardaginn þá héldum við Ragnar af stað í verslun sem heitir Best Buy og er samskonar apparat og BT, held reyndar að BT sé eftiröpun af Best Buy. Þar keypti Ragnar 2 digital myndavélar (þó ekki báðar fyrir sig, heldur aðra handa systur sinni) og ég verlsaði eitthvað smávægilegt dótarí. Svo fór dagurinn bara í dútl og labbitúra um miðbæ Minneapolis og svona. En um kvöldið þá fór hópurinn í tveim limmóum(!!!) á leik í háskólaboltanum, þar sem mættust Universtiy of Minneasota (Golden Gophers) og PennState (eða Pennsilvanya State University). Þar var töluvert önnur stemming, mynnti um margt á körfuboltaleik á íslandi, ef frá er talin lúðrasveitinn sem lék allan tíman og sú staðreynd að það voru 14.000 manns í höllinni!!! En til samanburðar má geta að Target Center þar sem T.wolfs spila tekur rúmlega 19000 manns. Komst líka að því að þessi höll sem háskólinn á er byggð 1928 og er meðal 5 elstu íþróttaleikvanga Ameríku! Leikurinn var þó ekki mikið fyrir augað en fín uplifun enga síður. Svo var það náttúrulega bjór sem réði ríkjum um kvöldið og fór það svo að lokum að við enduðum 4 saman á hótelbarnum, ég, Raggi, Baldur og Snorri (tveir prýðisdrengir sem við kynntumst í ferðinni) sötrandi öl þar til barnum lokaði, sem var reyndar um tvöleitið, en ágætis fyllerí samt!

Sunnudagurinn var ágætur, rólegheit fram til 2 en þá fórum við í skoðunarferð um Target Center. Það var mjög athyglisvert og gaman. Eftir ferðina þá eyddum við tímanum saman 4 sötrandi öl fram að leik á Brit's. Seinni leikurinn var ekki síðri upplifun, en mun leiðinlegri körfubolti, enda tapaði Minnesota (já reyndar líka gegn Houston á föstudeginum). Eftir leik þá var ég orðinn svo ótrúlega orkulaus að ég meikaði ekki nema 1 öl og fór svo bara að sofa. Strákarnir djúsuðu eitthvað lengur frameftir. Nú á mánudeginum þá ætlum við Raggi að skella okkur aftur í Best Buy þar sem ég ætlaði að kaupa fermingargjöf handa Eiríki bróður. Við drifum okkur þangað strax klukkan 9 (Raggi þurfti svo í Mallið áður en við færum heim á hótel en rútan á flugvöllinn átti að fara klukkan 3) og ég keypti fína gjöf handa stráknum á góðu verði. Svo ætluðum við bara að hringja á leigara og drífa okkur í Mallið. Þá hafði náttúrulega snjóað á meðan við vorum þarna inni, við kiptum okkur nú ekkert upp við það og hringdum á leigubíl. Til að gera langa sögu stutta þá fengum við bíl eftir 1 og hálfan tíma og eftir að hafa labbað að hóteli sem var rétt hjá og fengið starfsfólk þar til að hringja eftir bíl fyrir okkur! Við vorum ekki mjög kátir svo vægt sé til orða tekið. En jæja drifum í okkur smá snæðing og Raggi keypti tvær NBA treyjur handa litlu systursonum sínum og svo heim á hótel í bíl sem beið fyrir utan, sem betur fer! Við vorum á góðum tíma, vorum vel tilbúnir þegar rútan kom og vorum í engu stressi á flugvellinum. Röltum um höfðum það næs. Flugið tafðist reyndar um klukkutíma vegna þess að einn af ferðafélögum okkar fékk einhvert kast í flugvélinni og því var hætt við flugtak og snúið aftur að flugstöðinni, en svo jafnaði hann sig og allt gekk vel fyrir sig eftir það.

Flugið heim tók nú dulítið lengri tíma, komumst af stað um 7 leitið á mánudagskvöld en vorum ekki lenntir í Keflavík fyrr en um 8 á þriðjudagsmorgun! Þannig að flugið tók 13 tíma skv. þeim útreikningum. Á vellinum beið vinur vor Kári eftir okkur, þreyttur eftir að hafa setið þar í rúman klukkutíma. Þannig fór um sjóferð þá og ég get ekki annað en tekið undir með Ragnari að svona ferð þarf maður að fara aftur. Bendi áhugasömum á síðu Ragga fyrir aðra útgáfu af sögunni.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-03-04T12:15:00.000Z

"I want to be in America, I want to be in America!" Já góðir hálsar nær og fjær, til sjávar og sveita. Nú eru ekki nema 5 tímar þar til undirritaður verður sestur upp í flugvél á leið til Ameríku ásamt um 30 öðrum körfuknattleiksþyrstum íslendingum. Ég um Mig frá Mér til Mín hlakkar öllum til og mega menn bara velja hvaða persónufornafn þeir vilja hafa þarna fyrir framan. En þar sem ég á ekki von á því að komast í nettengda tölvu, (ég veit að það eru til netkaffihús, en á ekki endilega von á að ramba á eitt slíkt) þá verður lítið um ritanir hér. Nú svo virkar háttvirtur sími vor ekki í landi Sáms frænda, nema þeim hluta sem er á Laufásveginum (og þangað er ég ekki að fara, enda þar ekkert merkilegt að sjá sem ég hef ekki séð áður), þannig að ég verði líka utan símasambands. Því bendi ég þeim sem þurfa að ná í mig að gera það núna (þ.e.a.s. fyrir klukkan 4 í dag) eða þá eftir klukkan 4 (16:00) á þriðjudag (ég lendi að vísu klukkan 07:00 en þar sem ég ætla að sofa mikið þá verður síminn væntanlega enn í þögn til fjögur). Ef það er eitthvað nauðsynlegt sem einhver þarf að koma af brjósti sínu, þá má skylja eftir tölvupóst (sjá nafn mitt hér að neðan) eða lesa inn skilaboð á mitt sívinsæla talhólf. Annað hef ég ekki að segja, jú reynar, ef ég á að versla eitthvað fyrir einhvurn þá er bankareikningurinn: 0326-26-3456 og kennitalan mín: 030479-4839 og svo má bara leggja inn, en ég verð nátúrulega að fá að vita hvað ég á að kaupa fyrir 4 í dag!

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-03-02T17:10:00.000Z

"Við sáum UFO upp á heið' í gær, og út úr honum stigu verur tvær. Þær spurðu hvort við ættum nokkuð eld, að kveikja upp í kveld." Ég er latur! Þetta ætti ekki að koma nokkrum manni sem hingað hefur vanið komur sínar, á óvart, en bara til þess að árétta það, ÉG ER LATUR!

Ok þá er komið að venjubundinni afsökunarbeiðni... AFSAKIÐ!

Getum við þá haldið áfram? ok gott!

Lífið tekur stundum upp á því að þvælast með mann í undarlega króka. Mitt eigið líf hefur gengið æði hástemmt undanfarið og er það gott, en eins og allir vita, þá kemur það niður sem fer upp. Þannig er nú með skap mitt og geð, að það tók að síga á seinni hliðina með lægðarsvæðinu sem nú tröllríður öllu veðri hér á suðvesturhorninu og hefur staðið fyrir roki og rigningu í dag, mér og fleirum til mikillar óánægju. En tilveran er nú ekki svo ægilega svört sem ég vil vera láta, því nú næstkomandi fimmtudag þá höldum við Ragnar í sveitina til Gorgs Runna í Ameríkuhreppi, nánar tiltekið til Tvíburaborganna Minneapolis og St. Paul en þær eru í Minnesotafylki hreppsins. Þar verðum við á ferð fram yfir helgi með körfuknattleiksþyrstu fólki sem hyggst fá að berja nokkur NBA goð augum og jafnvel klappa þeim soldið ef svo ber undir. Er skemmst frá því að segja að mig er farið að hlakka ákaflega mikið til ferðar þessarar.

Brá undir mig betri fóbinum og fór í atvinnuviðtal í dag. Það var ákaflega athyglisvert og fræðandi, en spurning um hvort mér verði boðinn starfinn, og hvort ég þyggi hann fari svo að boðið komi. Veit ekki alveg, en sjáum til.

ÉG ER ÞREYTTUR! nefni þetta einungis vegna þess að ég þarf að hlaupa þrekpróf eftir tæpa tvo tíma, get ekki sagt að ég nenni því en skal nú samt! Þarf líka að bregða mér upp í Borgarnes að sækja farseðla og ferðatösku, svo að ég og fötin mín komumst nú alla leið á leiðarenda. Nenni því ekki heldur, en verð. Það eina sem ég nenni í kvöld, verður að fara á MSN með öl í hönd og eiga þar skemmtilegar samræður. Verð þar upp úr 9 ef einhver hefur hug.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-24T22:19:00.000Z

"Saltkjöt og baunir, túkall!" Í dag er Sprengidagur, ef ske kynni að þú vissir það ekki. Hef reyndar aldrei skilið þetta með baunirnar, eða baunasúpuna öllu heldur. Það fyrirfinnst vart verri matur, fer hiklaust í flokk með kjötsúpu, lýsi og súkkati. Ef ég fengi að ráða þá væri saltkjötið líka hangið og baunirnar grænar og ekki soðnar í súpu (eða bara yfir höfuð og nei ég læt ekki baunir á höfuðið á mér!), en ég ræð víst ekki.

Merkilegt að ég skuli hefja þennan pistil á matarumræðu, því það eru liðnar 15 mínútur af föstunni minni. Jú þú ert ekkert að mislesa, ég þarf að fasta næstu tólf tímana, eða þar til eftir að úr mér verða fjarlægðir 80 ml af blóði í rannsóknarskini. En blóðið á að skoða eitthvað í tengslum við kólestról og slíkt en mér var boðin þáttaka í slíkri könnun eftir að móðir mín benti á mig. Þetta er að öllu leiti hið besta mál, því í minni föðurætt er einmitt blóðfituvandamál og ég hef lengi ætlað í mælingu, en fæ hana nú frítt, sem er mjööög gott!

Jæja ég held ég láti þetta nægja í bili, hef frá frekar litlu að segja í bili, en þessi ritstífla hlýtur að fara að bresta.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-23T16:23:00.000Z

"Á skíðum skemmti ég mér tralalalala, tralalalalallalala, niður brekkur fer, tralalala lalala." Jæja hér í mínum heimi hefur ýmislegt gerst. Í fyrsta lagi þá höfum við Ragnar tekið þá ákvörðun að skella okkur til nýja heimsins, nánar tiltekið til Minneapolis í Minnesotafylki Bandaríkja Norður Ameríku. Munum við ferðast með Flugleiðum, sem einhverja hluta vegna vilja kalla sig Icelandair, í svokallaða NBA hópferð undir leiðsögn Péturs nokkurs Guðmundssonar, fyrrum NBA kappa. Þar munum við sjá í það minnsta einn leik með Minnesota Timberwolves og annan hjá University of Minnesota. Þetta verður gríðar gaman og já ferðin er 4. til 8. mars.

Svo er af mér aðrar fréttir. Ég hef sagt upp störfum hjá mínum núverandi vinnuveitanda og hyggst halda á annan vetvang. Ekkert er nú fast í hendi með nýtt starf, en leitin er farin af stað og nú þegar hef ég skilað inn nokkrum umsóknum. Þriðju stórtíðindin eru þau að í kvöld fæ ég (ef ekkert breytist) að dæma minn fyrsta leik með Helga Bragasyni, sem hefur verið einn okkar besti dómari um langt árabil. Hlakkar gríðarlega til þess. Fleira hef ég nú ekki að segja í bili.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-21T21:23:00.000Z

"Í putta mínum pína er,
pikkið er að hrjá'ann.
Í sálu minni sýn af þér,
smella kossi á'ann."

Orti þetta fyrir nokrum árum, á ágætlega við í dag. Hef litlu frá að segja, enda hefur svo sem ekki mikið gerst. Vinna (SMS), éta (SMS), sofa (SMS). Ágætis rúntur en vart efni í heila vefbókarfærslu, eða hvað? Já og ekki má gleyma letinni, hún hefur ráðið ríkjum alla vikuna, ekki nema ein hreyfing, og það var leikurinn á Mánudaginn, ég á ekki orð bara. Stefni á upprif úr leti í næstu viku, lofa því!

Ég, Maríus og Guðni brugðum okkur á nýopnaðan Burger King veitingastað í Smáralind á fimmtudagskveld. Þar voru hesthúsaðir alvöru amurískir hamborgarar, stórir og miklir og alveg sérstaklega bragðgóðir. Guðni tuðaði reyndar ansi mikið um "yfirburði" McDonald's í bragði og gæðum, en við Maríus vorum duglegir að benda honum á það að kjöt pakkað í svamp væri ekki rétt aðferð til að framreiða hamborgara. Ég verð nú reyndar að viðurkenna að ég get vel sporðrent einum eða tvemur Mikkum en ég held að Kóngurinn verði mun vinsælli í mínum munni og maga í framtíðinni.

Ég lauk við lestur á æðislegustu teiknimyndasögu (e. comic, hljómar e-n betur) sem ég hef bara komist í. Hún heitir Preacher og kemur með æði skemmtilega (og ótrúlega auðvitað enda fjarstæðuskáldskapur af bestu sort) sýn á guð almáttugan og alla kredduna sem rýkir í sambandi við kristna trú. Ég mæli eindregið með þessari sögu en hún telur ca. 50 stök blöð, eða 9 bækur sem hver inniheldur nokkur blöð. En nú er kominn svefntími hjá mér.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-18T17:51:00.000Z

"Með vottorð í leikfimi skoða ég bæinn minn." Ég hef setið heima nú í tvo daga að hjúkra snúnum ökla. Ég varð nefnilega fyrir því óláni að misstíga mig við þá saklausu athöfn að stíga út úr bílnum mínum. Þar sem ég stend upp á endan mestallan daginn í vinnuni, þá þótti mér ráðlegast að vera heima og hvíla öklagreyið. Nú er ég hins vegar allur að koma til og mun mæta gallvarskur til vinnu á morgun.

Ég hef nú lítið aðhafst þessa tvo daga, bara tekið því rólega og glápt á sitthvað af því sjónvarpsefni sem mér hefur áskotnast undanfarið. Fara þar fremstir í flokki þættir sem nefnast Quantum Leap, þar sem þeir Scott Bakula og Dean Stockwell leika þá Sam, vísindamann sem finnur upp tímavél sem gerir honum kleift að laga sitthvað sem farið hefur úrskeiðis í sögunni (þó ekki neina stóratburði, heldur persónulegar tragedíur) og Al sem er tengiliður Sam við verkefnið og tölvuna Ziggy sem heldur utan um öll gögn tilraunarinnar. Þessir þættir voru á sínum tíma sýndir á Stöð 2 og ég fylgdist með miklum áhuga með, en ég man ekki betur en að ég hafi átt í töluverðu stríði við foreldra mína, vegna þess að þættirnir voru sýndir svo seint á kvöldin.

Átti ansi hreint skemmtilegar umræður við góðvin minn Viðarsson Kára í gærkveldi. Þar vorum við m.a. að ræða um áföll og hvernig fólk bregst við þeim. En þær umræður spunnust út frá umræðu okkar um Dave nokkurn Pelzer, mannin sem skrifaði "Hann var kallaður þetta" og tvær bækur í framhaldi af því. Mér datt í hug að áföll væru um margt lík líkamlegum áverkum. S.s. ef áverkinn er nógu mikill, þá dofnar maður yfirleitt upp og finnur mun minni sársauka en þegar um litla áverka er að ræða. T.d. fótbrot vs. tognun. Þegar maður fótbrotnar, þá dofnar maður all snarlega upp og finnur vart fyrir brotinu, en við tognun þá er ekki um neina dofnun að ræða svo þá finnur maður alltaf fyrir óþægindunum. Þannig vildi ég útskýra hvernig mönnum eins og Pelzer og manninum sem skrifaði bókina "Ég lifi", en hann lennti í því að missa fjöslkyldu sína tvisvar (þ.e.a.s. tvö sett af eiginkonu og börnum, ásamt öllum veraldlegum eigum) í bruna, ef ég man rétt, tekst að komast ótrúlega heilir frá stóráföllum, á meðan fólk tekur eigið líf, eða það leggst í rúst vegna mun minni áfalla. Reyndar vorum við Kári sammála um það að mörg hina minni áfalla væru aldrei gerð upp, "læknuð", og væru því að vefja upp á sig og héldu sársaukanum og sárindunum stöðugum þar til viðkomandi fær nóg og brotnar. En burt sé frá öllum þessum pælingum, þá er mér fyrirmunað að skilja hvers vegna hægt er að lifa af margt af því sem fólk hefur lifað af, eins og einhver sagði, "það er ótrúlegt hvað maðurinn getur lifað af"...

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-16T14:18:00.000Z

"Ég sparka í dós sem er ljósastaur, loftið er hlaðið ramfmagni." Jæja ágætu lesendur, ég hef vaknað til lífs á ný eftir nær vikulanga þögn. Ég veit nú varla svo gjörla hvort það er nokkuð eitt sem hefur orsakað þessa þögn, en væntanlega er hér um að ræða góða hræru af leti og tímaskorti. Nú stendur til að bæta úr þessu.

Vinnuvikan nýhafin og ég á dagvakt aftur, að beiðni Mr. Jones, kann ég honum bestu þakkir fyrir, því sannlega segi ég yður, þá nennti ég einganveginn að snúa sólahringnum við. Það hefði þó verið ágætt að fá dulítin meiri svefn í morgun, en það verður ekki á allt kosið. Frívikan var aldeilis ekki uppfull af rólegheitum og afslappelsi, þó svo að slíkt hafi verið stundað ákaft í hvert sinn sem tækifæri til þess gafst. Ég var á miklum ferðalögum alla vikuna, vegna dómgæslu. Á miðvikudag fór ég norður til Akureyrar með Eggert nokkrum Aðalsteinssyni, verlsunarstjóra Adam's í Smáralindinni. Þar gistum við um nótina, því leikurinn var settur svo seint á (20:50) að ekki var flogið að honum loknum. Fimmtudeginum eyddi ég í hópi 12 hormónaböggla sem saman voru komnir til að samfagna bróður mínum með 14 ára afmælið. Á föstudagskvöld var ég við dómgæslu í Sandgerði og á laugardag á Flúðum, sem var ágætt því þangað hef ég ekki komið, mér að vitandi, áður. Á sunnudag voru svo tveir leikir dæmdir í Hagaskóla.

Á laugardagskvöld þá fékk ég vísiteringu frá meistara Ragnari Risa og var stefnan sett á dulítið sumbl. Við sátum fram undir miðnáttu heima á Tunguveginum og sötruðum öl á meðan við sporðrendum heitri flatböku frá Domino's og gláptum á imban. Stefnan var síðan sett á miborgina, þar sem við vísiteruðum nokkur öldurhús og sporðrendum nokkrum öllurum til viðbótar. Svo var haldið heim á leið þegar líða fór á morgun og ég naut þess að sofa frá mér allt vit, en eymingja Ragnar var neyddur á lappir löngu áður en slíkt þykir kristilegt, eða um 9 leitið.

Já, vikan var s.s. ágætlega aktíf, eins og sagt er á slæmri íslensku. Svo er bara að sjá hvað næstu vikur færa manni. Það er nú reyndar svo merkilegt að síðastliðnar 4 vikur hafa flogið hjá, í einhverri alsherjar sælu. Hvað skildi valda?

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-10T23:56:00.000Z

"I know I stand in line until you think you have the time to spend an evening with me, and if we go someplace to dance I know that there's a chance you won't be leaving with me." Er ekki kominn tími fyrir nýjan pistil, ég held það. Nennti alveg hreint ómögulega að skrifa í gær. Dæmdi leik sem hófst klukkan 21:00 (hvaða leiktími er það, ég bara spyr!!??!!) og var því ekki kominn heim fyrr en að ganga ellefu (23:00) og nennti þá ómögulega að skrifa nokkurn hlut, ég vona að mér verði fyrirgefin sú yfirsjón, lesendur góðir.

Ég hef verið "dulítið" á trúarlegum nótum undanfarið, sem er ágætt í sjálfu sér. Og ég er meira að segja kominn með drög að næsta trúarpistli mínum. En ég held að ég geymi hann aðeins, mér er farið að líða eins og ég sé að skrifa mig í svarta hempu og hvítan kraga, og ég er nú ekki alveg viss um að ég vilji fara þangað. Reyndar sagði Palli heitinn afi minn í Haukatungu mér oft að ég ætti nú að verða prestur. Ég hef nú hingað til hlegið að þeirri hugmynd, sér í lagi vegna þess að ég er æði undarlega trúaður, eins og glöggt má sjá af skrifum mínum. Og ég yrði held ég, alveg örugglega að taka þjóðkirkjuna í sátt áður en að ég fer að starfa innan hennar. Áðurnefndur pistill er einmitt um það hvað mér finnst um þjóðkirkjuna, en eins og áður sagði, þá hyggst ég geyma hann aðeins.

Það stefnir í æði mikil ferðalög hjá mér þessa vikuna. Vegna dómarastarfa, þá mun ég drepa fæti niður á Akureyri á morgun, Sandgerði á föstudag og á Flúðum á laugardag. Svo eru þrír leikir í henni Reykjavík, en einn af þeim er yfirstaðinn eins og ég minntist á hér áðan. Annar merkilegur atburður gerðist í gær, en þá voru liðin 14, segi og skrifa FJÓRTÁN!!!!! ár síðan að örverpið Eiríkur Ágúst, elskulegur litli bróðir leit dagsins ljós í fyrsta sinn. Ég er svei mér þá farinn að trúa því að ég sé farinn að eldast á all ógurlegum hraða, því það var bara í gær (sú er tilfinningin a.m.k.) sem ég var að gefa honum Action Man kalla í afmælis- og jólagjafir og hann gat enn horft á Stundina Okkar. Nú eru það PlayStation 2 tölvuleikir og geisladiskar með Eminem og Metallica (sem er reyndar mjög gott, drengurinn má ekki gerast skoppari, þá skömm myndi ég seint geta lifað af) sem eru efst á óskalista drengsins. Þetta er ekki aldeilis allt, heldur stendur til að ferma barnið nú í sumar. Ég held ég fari að tala við Krumpudýrasafnsnefndina og niðurholunarkarlanna hjá Krikjunni til að panta pláss hjá þeim báðum, þó ekki í einu.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-08T11:29:00.000Z

"Það fossar blóð í frelsarans slóð, en faðir það er vel meint." Síðasti pistill minn hefur vakið töluverðar umræður hjá okkur félögunum, eins og sjá má ef menn nenna (*hóst*kiddi*hóst*) að lesa þessar langlokur. Í framhaldi af því þá langar mig aðeins að koma inn á mál sem kemur upp reglulega í umræðunni. Aðskilnaður ríkis og kirkju?

Góðvinur minn Mr. Jules nefndi í einu kommenti sínu ýmisar hörmungar sem framkvæmdar hafa verið í nafni trúar. Krossferðirnar, ástandið á Norður-Írlandi eða milli Ísraela og Palestínuaraba. Það eru til fjölmörg fleiri dæmi, skoðið til dæmis fylkingarnar í Júgóslavíustríðinu eða ýmsa hriðjuverkahópa. Öll þessi dæmi eiga það sameiginlegt að þarna eru menn að blanda saman trúarbrögðum og stjórnmálum, eitthvað sem ég tel vera mestu heimsku sem nokkrum manni gat dottið í hug! Misskildar trúarkreddur, byggðar á fleirihundruð ára gömlum bókum, sem ekki nokkur leið er að vita hver var hugsunin á bakvið, hafa tröllriðið öllum hinum vestræna heimi (og ábyggilega hinum austræna líka, án þess að ég viti það svo gjörla) og gefið heimskum leiðtogum og stríðsherrum allar þær átyllur sem þeir hugsanlega þurfa til þess að æsa til ófriðs, sjálfum sér til hagnaðs. Ég veit ekki um nokkurt stríð þar sem hinn óbreytti hermaður, tala nú ekki um borgarana, hagnaðist á gjörningnum á nokkurn hátt. Ég hugsa að það yrði uppi fótur og fit ef við íslendingar færum nú að æsa okkur til stríðs við Breta eða Íra, vegna þess að í Íslendingasögunum stendur að þar hafi íslenskar hetjur riðið um héröð og gert þau að skattlöndum sínum og því skuldi Bretar okkur vangoldna skatta síðan fyrir 1000!¨

Trú er hverjum manni nauðsyn, ef það er ekki trú á einhvurt yfirnáttúrulegt afl (Guð, Allah, Óðinn, tilviljun lífsins, forlög) þá á nærtækari og veraldlegri hluti, eins og eigið sjálfstæði, Wall Street (samnefnari yfir leiðir til að græða peninga), Tölvur eða eitthvað því um líkt. Ekki svo að skilja að nokkur maður tali um að hann trúi á verðbréfamarkaðinn, en margir telja sig geta tryggt sér hamingju fyrir lífstíð og lengur jafnvel með góðu gengi hlutabréfa sinna. Hljómar ekki ósvipað og loforð ýmissa "viðurkendra" guða fyrir eylífri hamingju í guðasölum gegn því að menn hagi lífi sínu á ákveðinn hátt. En þetta var nú smá útúrdúr. Málið er að valdhafar hafa í gegnum tíðina misnotað sér þessa þörf mannsins fyrir æðra afl, og von, sérstaklega þá hinna efnaminni, um betri hag á næsta tilverustigi (sbr. loforð til sjálfsmorðssprengjumanna um 43 hreinar meyjar í paradís til handa hverjum píslavotti sem sprengir sig í loft upp) til eigin hagsmuna. Tilgangur þessarar misnotkunar hefur fyrst og fremst verið að tryggja sér völd og veraldlegan auð. Nærtækasta dæmið sem við höfum er saga vatikansins, en þó að menn þekki ekki nema brot þess þá er augljós sú hrikalega misnotkun sem það hefur staðið fyrir í aldafjöld. Og ef við lítum okkur enn nær, þá er hægt að skoða þá aðsöðu sem biskupsstólarnir hér á landi komu sér í og allar þær eignir sem þeir áttu fyrir ekki svo löngu.

Þau eru nú orðin, vel flest, þessi dæmi æði gömul og spurning hvort menn hafi nú ekki lært eitthvað af þessu öllu. Það virðist ekki vera, við getum litið til Norður-Írlands, þar sem aðstæður eru reyndar aðeins flóknari, en þar berast á samt á banaspjótum mótmælendur og kaþólikkar, menn sem trúa á sama guðinn og sama frelsarann, greynir bara dulítið á um leiðirnar sem fara á að þeim feðgum! Nú eða þá bara til ástands í Palestínu, sem auðvelt er að viðhafa fjölmörg ljót orð um. Öll þessi dæmi eru borðleggjandi og ættu að vera allri heimsbyggðinni hvatning til þess að losa öll tengsl milli stjórnunar lands og trúar.

Ég er á þeirri skoðun að trú manna sé að mestu leiti þeirra einkamál en sé þó alls ekkert að því að fólk sem trúir á sama guð með sömu formerkjum hópist saman til að njóta samvista hvort við annað. En mér finnst að fólk eigi ekki að blanda saman daglegu lífi og trú sinni, að öðru leiti en því að lifa eins og það getur í samræmi við trú sína. Og fólk má ekki gleyma því að reglur samfélagsins eru trúarreglum æðri! Öfgakennt dæmi er um einhvern sem notar mannfórnir við trúarathafnir, það sjá allir að slíkt gengur ekki í samfélagi. Eins fer ákaflega í pirrurnar á mér fólk sem ber trúnna utan á sér, þ.e.a.s. getur vart stunið upp orði án þess að setja eitt halelúja strax á eftir. Reyndar er ég þannig að öfgar fara nú yfirleitt í taugar mínar, sama hverjir þeir eru.

Það er skemmtilega staðreynd að flest trúarbrögð hafa ákveðnar grunnreglur (boðorð) sem flestar hverjar lúta að því að fólk geti lifað saman í samfélagi. Flestar þessara reglna eru undirstaða hina ýmissu lagaákvæða sem gilda í flestum löndum, sem dæmi má nefna að einhver útgáfa flestra boðorðanna tíu í kristni, eru föst í lagabókstöfum hérlendis. Og það er náttúrulega vegna þess að þessar reglur eru grundvöllur fyrir því að samfélag manna gangi upp, ekki vegna þess að Móses kleif Sínai fjall og meitlaði þau í stein, eða að Múhameð fékk einhverja vitrun og flutti til Mekka (eða frá, kann þá sögu ekki gjörla). Því er skiljanlegt að fléttist saman trú og dagleg stjórn, þar sem trúarlög voru oft fyrstu samfélagslögin. En nú eru lagabálkar samfélaga mun ítarlegri og fjölbreytilegri og engin þörf á aðkomu einhverrar trúar þar að, nóg er víst til af lögfræðingum. Ég hef nú nettan grun um að þessi texti minn sé orðinn alveg nægilega langur og ábyggilega æði ruglingslegur, svo ég held að ég láti hér staðar numið í bili.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-07T11:33:00.000Z

"Litla sæta ljúfan góða, með ljósa hárið, fyrir hana hjartað brann, hún er er allra besta stúlka, sem ég ann."

Gef oss í dag vort daglegt tuð:

1. Svangur: já
2. Rækt: Nei hvorki í gær, né dag
3: Þreyttur: Já, fór frekar seint að sofa

Allt í lagi, þá er þessu komið frá í bili.

Heyrði af þvi ávinning fyrir stuttu að flestir frambjóðendur til forsetaframboðstilnefningar Demókrataflokksins Bandaríska, væru sammála Gorgi Runna um að ekki ætti að heimila giftingar samkynhneigðra. Reyndar vill Gorgur binda það í stjórnarskrá, eftir að Hæstiréttur í Massachusetts (ef ég man rétt) komst að þeirri niðurstöðu að hjónabönd samkynhneigðra væru ekki andstæð stjórnarskránni. Ég vil byrja á því að taka það fram að ég sé nákvæmlega ekkert að því að samkynhneigðir gangi í hjónabönd, hvar og hvenær sem er, svo fremi að einhver fáist til að framkvæma verknaðinn lögum samkvæmt. Ég hnaut um dálítið í þessum lestri mínum, af hverju eru stjórnmálamenn að skipta sér af því sem ætti að vera í verkahring trúfélaga að ákveða?

Mér finnst það nefnilega skjóta skökku við að löggjafinn geti (og geri) ákveðið hvern trúfélög megi gifta. Vissulega þarf löggjafinn að koma því svo fyrir að staðfest sambúð tveggja einstaklinga af sama kyni sé lögleg og að slík pör njóti sömu lagastöðu og pör einstaklinga af gagnstæðu kyni, t.d. hvað varðar skattalög, barnabætur og slíkt. En að mínu viti þá ætti það algerlega að vera undir viðkomandi trúfélagi komið hvort það kjósi að gefa saman slík pör. Reyndar erum við, sem búum við ríkisrekna kirkju, í snúnari stöðu, þar sem hún þarf að uppfylla ákveðnar skyldur sem opinber stofnun. En ef við gefum okkur að um sé að til sé samfélag þar sem ríkið komi ekki að trúmálum að öðru leiti en því að koma "tíund" fólks til þess trúfélags sem það er skráð í og þar sem lög og réttindi um samkynhneigð pör eru þau sömu og þau um hin "hefðbundnu" pör. Í slíku samfélagi finnst mér ekkert að því að trúfélög heimili eða hafni því að gifta samkynhneigð pör, ef að innan trúarinnar er viðtekið að slíkt samrímist ekki boðum hennar. (Það er þá að sjálfsögðu líka gefið að hægt sé að leita til veraldslegs valds, s.s. sýslumanna eða dómara, til að fá "borgarlega giftingu") Því að gifting (eins og flestir skilgreyna hugtakið) er trúarleg athöfn og ef menn vilja "bara" fá staðfestingu á sambúð þá má sem best leita til áðurnefnds veraldlega valds, sem hefur fullt vald til þess að gifta.

En snúum okkur nú að Íslandi samtímans. Ég veit ekki betur en að staðfest sambúð samkynhneigðra sé heimil samkvæmt íslenskum lögum (leiðréttið mig þá endilega) og ég veit heldur ekki betur en að þjóðkirkjan ráði því hvort hún heimili sameiningarathafnir (í daglegu tali nefndar giftingar) samkynhneigðra. Nú getur fólk fengið svokallaða blessun á staðfesta sambúð, en eiginleg gifting eins og hún er framkvæmd samkvæmt helgisiðareglum Lúthersku kirkjunar, hefur ekki enn verið leifð. Mér skilst að síðan blessunin var leifð árið 1997, þá hafi þjóðkirkjan í raun þagað algerlega um málið vegna m.a. ótta um klofningu, sambærilega þeirri sem virðist hafa orðið innan Bresku Biskupakirkjunnar í Bandaríkjunum þegar samkynhneigður maður var þar vígður til biskups. Ég verð að játa að ég skil ekki alveg þennan ótta, ég hélt (og held) að íslendingar væru nógu víðsýnir til að geta orðið foristuþjóð í orðum og gjörðum sem snerta sambúðir samkynhneigðra, þá bæði með að jafna stöðu slíkra para gagnvart hinu hefðbundna formi hjúskapar í lagalegum skilningi og líka (og sérstaklega) í hinum trúarlega verandi með þjóðkirkju sem í eru um 90% þjóðarinnar ef mig misminnir ekki.

Ég verð að viðurkenna að ég veit ekki hvernig þessu er háttað hjá öðrum trúfélögum, þ.e.a.s. þeim sem hafa innan sinna raða einstaklinga með heimild til hjónavígslu skv. lögum. Það er þá Alsherjargoðinn hjá Ásatrúarmönnum, forstöðumenn í söfnuðum eins og Krossinum, Veginum, Philadelfíu og hjá Vottum Jehóva. Kannski ég kynni mér það, veit reyndar (er 99,9% öruggur) að hjá þeim fjórum síðastnefndu er slíkt algerlega útilokað og ýmsir forstöðumenn (sbr. Gunnar í Krossinum) hafa meira að segja gerst æði kjaftforir og orðljótir í garð samkynhneigðra einstaklinga, raun svo mjög að mig undrar að ekki hafi ennþá einhver höfðað meiðyrðamál á hendur þeim, já eða þá sambærilegt mál og höfðað var gegn varaformanni Þjóðernissinnana út af orðum hans í DV.

En hvað sem slíku líður, þá sé ég ekki nauðsyn þess að vera eins stífur og afturhaldssamur eins og allt of margir eru gagnvart hugmyndinni um hjónaband fólks af sama kyni. Það er vissulega tiltölulega ný hugmynd, en höfum við íslendingar ekki alltaf verið nýungagjarnari en góðu hófi gegnir? Eins og múkarlinn segir, "pæling!"

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-05T17:23:00.000Z

"Táp og fjör og frískir menn, finnast hér á landi enn. Þéttir á velli og þéttir í lund, þrautgóðir á raunarstund." Ég fékk ábendingu frá dyggum lesanda ekki alls fyrir löngu þess efnis að ég talaði gjarnan um sömu hlutina sí og æ. Eftir nokkur mótmæli og dulítin þankagang, þá komst ég að því að honum var ekki alls varnað í gagnrýni sinni. Svo til þess að standa undir nafni, og vegna þess að ég veit að lesendur mínir eru gríðarlega vanafastir, þá er best að koma þessu situði mínu frá.

1. Ég er nokkuð svangur, en þó ekki svo að ég lifi það ekki af.
2. Ég var duglegur í gær og fór í ræktina, mun bæta um betur í dag og fara aftur í ræktina, bíst þar af leiðandi við þreytu í kvöld.
3. Er orðinn frekar framlár og er mjög feginn að ekki er nema einn "áreitisdagur" eftir af vikunni.

Svona þá er daglega tuðið komið fram og ég get því snúið mér að öðru.

Ummm... ehhh... þetta er ekki alveg nógu gott, ég hef ekki nokkra sniðuga hugmynd um hvað þessi pistill ætti að fjalla. Ég hef nefnilega, aldrei þessu vant, staðið í stöðugu spjalli í allan dag og þar sem yfirleitt er slökt á heilanum í vinnunni (sem er nauðsyn svo maður fái nú ekki heilablæðingu af leiðindum) þá er hann ekki vanur slíku áreiti og er orðinn þurr. En á meðan ég hefi párað þetta, þá hefur mér flogið í hug umræðuefni.

Eins og þeir vita sem fylgjast með fréttum, þá var ástkærum útibússtjóra Kaupfélagsbankans í Borgarnesi, sagt upp störfum í vikunni. Ég fékk nú hálfgert sjokk þegar ég fékk fregnirnar, og það hefur lítið skánað eftir því sem ég hef fengið fleiri fréttir af málinu. Ein útgáfan mun vera sú að Kristján bankastjóri (en sá er umræddur útibússtjóri) hafi einn manna innan KB-Banka, staðið á móti þeirri stefnu bankans að hirða vörumerki Kaupfélags Borgfirðinga, "KB", af félaginu án þess að taka nokkuð tillit til þess að félagið hefur notast við einkennið í 100 ár. Eitthvað mun þessi útgáfa vera fabúleruð og mun hið sanna vera að aðeins æðstu yfirmenn bankans viti hið sanna og hafi ekki einu sinni haft fyrir því að tilkynna Kristjáni það.

Yfir þessu öllu er ég mjög leiður. Ég hef átt í mjög góðum viðskiptum við útibúið í Borgarnesi, síðan ég sleit öll bönd við Sparisjóðinn fyrir nokkrum árum. Aðal ástæða ánægju minnar með KB Banka í Borgarnesi, er sú frábæra þjónusta sem þar er veitt. Ég vona að hún haldi áfram, því ef ekki, þá veit ég að fáir viðskiptavinir eru jafn heillandi fyrir aðra banka en þeir sem fara í fússi frá öðrum og ekki spillir fyrir að ég skulda svolítið en er jafnframt ákaflega skilvís. Spurning um að selja sig bara hæstbjóðanda. Allavega er ég ekki á eitt sáttur með þessa meðferð bankans á Kristjáni og ég vona að þeir sem á henni bera ábyrgð, skammist sín. Ekki svo að skilja að menn sem ætluðu að skammta sér triljarða í laun hafi einhverja samvisku, en maður má vona.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-04T18:41:00.000Z

"Nú er hann orðinn kótilettukarl, nú er hann orðinn kótilettukarl, nú er hann orðinn meiriháttar kótilettukarl." Já menn kvarta yfir leti minni svo ekki er seinna vænna en að drífa sig í einhver skrif. Ég þjáðist af nettu þunglyndi í gær enda var þriðjudagur og þá daga ætti hreinlega að afnema úr dagatalinu og leggja blátt bann við þeim. Var svo svakalega andlega þreyttur í gærkveldi að ég hefði ekki getað hóstað upp einni setningu, hvað þá heilum pistli, þó hann hefði verið líkur þeim sem kom á mánudag. S.s. dagurinn var slæmur, en kvöldi var skínandi gott, við félagarnir fengum okkur 'laugara' (það er norðlenska og þýðir hvítlaukspizza) og ég átti í löngu og skemmtilegu spjalli langt fram yfir háttatíma, og reyndar hef ég átt samtal við þá sömu manneskju í allan dag, enda hefur dagurinn gjörsamlega horfið og er það alveg frábært!

Ég ritaði einhverntíman um daginn um naglasnyrtingu mína í vinnunni. Og það er enn svo að ég fæ ekki frið með lethermaninn og menn slást um að sjóta á mig ýmsum skotum, væna mig um samkynhneigð og tepruskap, svo ekki sé minnst á hversu snargeðveikan menn telja mig almennt vera. Ekki veit ég hvað þeir segja þá um það sem kemur hér á eftir. Var nefnilega að velta því fyrir mér að fara að ráðast á táneglurnar, enda ekki vanþörf á. Kunnugir segja að þær líkist helst klóm þeim sem sagðar eru prýða stórfót (e. Bigfoot). Ég er ekki frá því að það sé bara nokkuð til í því, það kemur allavega nokkuð oft fyrir mig að ég klóri mig og rispi upp alla leggi á nótunni og þar sem ég veit ekki til þess að nokkur kvikindi önnur en ég vermi ból mitt, þá tel ég líklegast að klónum sé um að kenna. Reyndar man ég ekki betur en þær stúlkur sem deilt hafa mínu bóli (ekki nema von að ég muni það ekki alveg, svo langt síðan það gerðist) hafi kvartað hástöfum og skipað mér í naglaskurð hið snarasta.

Það er þó ekki svo gott að nú hafi ég fengið þá hvatningu, þ.e.a.s. frá kvennkyns rekkjunaut, en þegar ég er farinn að blóðga sjálfan mig þá held ég að mál sé að linni.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-02T22:57:00.000Z

"Ég er hér staddur á algerum bömmer, sé ekki úr augunum út. Allt er í steik ef þú ert ekki með mér, hleypur í kekki og kút."

Ég þreyttur.

Ég í World Class áðan með Maríusi.

Ég sofa núna, skrifa meira morgun, ef ekki of þreyttur þá lí...zzzzzzzzz

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-02-01T20:35:00.000Z

"Nú er frost á fróni, frís í æðum blóð, kveður kuldaljóð, kár' í jötunmóð." Ég er nú komin til míns heima eftir all svakalega skemmtilegt kveld með sveitungum mínum. Þorra var blótað sem aldrei fyrr og fló mjöður úr ótal ílátum sem og matur úr kerjum. Súrtmeti var boðið sem og reykmeti og stórsteikur ásamt hertum fisk og smjeri. Ég lét næga að fá mér einu sinni á diskinn, en læt þess þó getið svo menn ekki gapi í forundran yfir þessum fréttum, að diskurinn var vel kúgaður, svo að ekki hefði verið pláss fyrir eitt snitti meir.

Þar var æði margt um mann og frá Borgum fórum við saman átta manns. Voru þar á ferð foreldrar mínir, Margrét systir og Gísli hennar heittelskaði, Vignir tölvusérfræðingur móður minnar og hans fjöruga frú Guðbjörg svo og góð vinkona foreldra minna, hún Ninna og síðast en ekki síst, undirritaður. Eins og ofar var frá greint, þá var maturinn herramanns, sem ætíð áður en skemmtiatriðin vor síst verri. Þó var haft á orði að ekki hefðu punktarnir verið margir sem nefndin gaf þeim að vinna úr. Jæja svo ég geri nú langa sögu stutta, þá flutti Þórhildur Þorsteinsdóttir frá Brekku, núverandi húsfrú í Klettstíu innansveitar kroniku. Fast á hæla henni kom svo meistari Bjartmar og flutti hann níð... *hóst* ég meina gamanvísur um ýmislegt sem gerst hafði í sveitinni. Man ég í svipinn eftir sögu um lögreglumannin Ámunda sem huggðist grípa rjúpnaskyttu en fann bara Sigga á Litla-Skarði á heilsubótargöngu með broddstaf um öxl. Nú augljóst var að þetta var enginn rjúpnaskitta svo það lá að ætla að þar væri þá kominn nautgripaþjófur sem útskýrt gæti horfna gripi Dýrastaðabænda.

Aðrar vísur söng hann Bjartmar líka, en þær festust ekki í minni, nema sú sem hann sögn um foreldranna. Þannig var mál með vexti að mútta sá eitt sinn til einhvurra túrhesta sem reyst höfðu sér tjaldborg í slægjunni niðri á Sigmundarnesi. Þetta líkaði kellu heldur illa og rauk til og smalaði fólkinu hið snarasta á brott. Bjartmar færði þetta að sjálfsögði í stílinn og ég hló svo mikið þegar hann söng um kellu (sem nýbúinn var að rasskella túrhesta með hrísvendi skv. textanum), á leið til baka þar sem hún fann karlinn (pabba) fótvana utan við veg og snaraði honum bara á öxlina og bar heim í bæ, að ég hélt hreinlega að ég myndi missa bæði í buxurnar sitthvað sem betur á heima í postulínsskál. Það eina sem mér datt í hug, eftir að söngnum lauk og hláturinn var rénaður, var textabrot sem hljóðar svo: "Hún Ranka var rausna kerling og rak sitt hænsna bú"

Þetta tókst sem sagt í alla staði vel og undu menn sér við spjall, dans og söng langt fram eftir nóttu. Ég var nú samt það hress nú í morgunsárið, að ég hélt af stað suður aftur með mág minn Gísla, en hann þurfti að vera mættur í e-ð skólatengt klukkan eitt, sem er náttúrulega sérdeilis ókristilegur tími til að gera nokkuð annað en sofa, eftir að hafa skemmt sér svo sem fólk gerði almennt í gær. En nú á ég fyrir höndum kvöld afslappelsis og orkusöfnunar fyrir vinnuviku sem hefur sinn gang í fyrramálið, svo ég læt staðar numið hér í bili.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-30T21:14:00.000Z

"I keep a close watch on this heart of mine, I keep my eyes wide open all the time, I keep the ends out for the ties that bind, because you're mine, I walk the line." gaular Johnny heitin Cash í bakgrunni. Ég er mættur aftur suður eftir stutta dvöl í sveitinni. Það stóð til að halda vinnuteiti í kvöld, eeeen því var frestað um hálfan mánuð vegna einhvurra tæknilegra ástæðna, ekki gott. En þorrablót tungnamanna er enn á dagskrá á morgun og þangað hyggst ég skunda glaður í bragði með góða matarlyst.

Talandi um mat, þá vorum við félagarnir Valdi, Guðni, Kári og ég, ásamt Gunni, ektaspúsu hans Kára að koma af American Style. Alltaf gott að droppa við á Stælnum, hefur ekki brugðist ennþá.

Ég tók eftir því ekki alls fyrir löngu að um mig fer vaxtarkippur. Ekki svo að skilja að ég sé að verða eitthvað hærri (og nei ekki heldur breiðari) heldur þá virðist vera í gangi landvinningastefna hjá líkamshárum mínum. Ég stóð alsaklaus að þurka mér eftir góða törn í ræktinni og átti ekki nokkurs ills von. Svo varð mér litið í spegilinn, pýrði augun eylítið, rak svo upp stór augu og leit leiftursnöggt niður á brjóstkassann minn. Við það urðu augun enn stærri og var ég farinn að minna á hundana í ævintýrinu um eldfærin. Það var ekki um að villast, þéttir brúskar af hárum höfðu numið land á sitthvoru brjósti mínu. Ég hefði sjálfsagt þurft á áfallahjálp að halda ef ekki væri fyrir staðfastar fullyrðingar um að konum þyki bringuhár kynþokkafull. En í framhaldi af þessari uppgötvun þá fór ég að velta fyrir mér framtíðinni og hvar þessi skyndilegi hárvaxtakippur myndi enda. Fljótlega sá ég fyrir mér górillu með mannshöfuð og kendi ég þar sjálfan mig, þakinn frá hvirfli til ilja af þéttum svörtum hárvexti. Við þessa tilhugsun þá gerðist ég svo þunglindur að ég íhugaði alvarlega að bruna beint heim og raka brúskanna af, en mundi, sem betur fer, á leiðinni að hárvöxtur eikst aðeins við rakstur, svo ég ákvað bara að vona að vöxturinn myndi ekki teigja sig mikið upp (og aftur) fyrir axlir.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-29T01:09:00.000Z

"Ég er fegurðardrottning og brosi gegnum tárin, ég er fegurðardrottning og græt af gleði, óóó, ó ég er svo happý" Jæja ég heilsa ykkur háttvirtu lesendur úr sveitasælunni. Er búinn að eiga ágætan rúman sólarhring hér, sem hefur þó nýst nokkuð. M.a. þá framkvæmdi ég nauðsynlegt viðhald á sjálfrennireið vorri, skipti út notaðri smurolíu, síum og slíku fyrir nýtt. S.s. okkur heilsast ágætlega, bæði mér og bílnum.

Ég lennti í því í gærkvöldi (fyrrakvöld, skv. dagsetningu pistils) að sjá annan þátt af "uppáhalds" sjónvarpsefninu mínu, leitinni að næsta súpermódeli Ameríku. Ég er enn hneykslaður, sjokkeraður og guð-má-vita-hvaðeraður en núna ætla ég að gefa þessum "ágæta" þætti smá prik. Í lok þáttarins þá var ein stúlkan send heim, svo þær komu, ein og ein, í viðtal til dómnefndarinnar. Eftir að hafa svarað nokkrum spurningum þá settist dómnefndin á rökstóla. Og hér kemur prikið. Þau hnakkrifust um ákvörðunina, og ég hélt nú reyndar aldrei að ég myndi segja neitt svona, en ég klappaði Tyru Banks (stjórnandanum) lof í lófa fyrir að hundskamma einn samdómarasinn fyrir að segja eina stúlkuna vera of feita. Orðrétt sagði hún: "You're the reason that hundreds of girls are bending over the toilett bowl many times a day" Amen og skál systir AMEN og skál. Það er alveg skelfilegt til þess að hugsa að ungar stúlkur spilli andlegri og líkamlegri heilsu sinni og jafnvel týni lífinu, vegna þess eins að þær telja sig ekki búa yfir "réttu" útliti. Þar ber týskubransinn mesta, stærsta og þyngsta ábyrgð. Því ég trúi því (og hef reynt á eiginn skinni) að kröfur samfélagsins eru oft æði frábrugðnar því sem fólki almennt finnst. Ég þekki eingan sem fynnst nokkuð aðlaðandi við beinagrindur og þó að fólki hafi vissulega misjafna skoðun á því hversu "mjúkt" annað fólk á að vera þá virðist "útlitsbransinn" almennt vera þónokkuð undir því. Kannski er kominn fram ný ráðandi stefna núna, stefna sem vill meiri mýkt, ég vona það svo að við hættum að senda fólki þau skilaboð að beinagrindur séu fallegar.

Fleira ekki gjört í bili, fundi slitið.

2004-01-27T01:38:00.000Z

"Nice work if you can get it, and you can get it if you try!" George Gershwin ómar undir pistlaskrifum mínum í kveld. Sótti mér nokkur laga hans um daginn og er fyrst núna að prufukeyra þau, svona er að hafa mikið að gera. Ég hefði getað sparkað fast í sjálfan mig í dag. Eftir vakt, þá ákvað ég að leggja mig dulítið, vitandi að vinur vor Kári ætlaði að íta við mér því ég huggðist keyra hann til tannsmiðs. Jú og það stóð allt heima, ég "sprett" á fætur og við Viðarsson brunum af stað suður í Kópavog. Finnum loks Hlíðarsmára 17 og skilja þar leiðir. Svo þegar heim er komið þá er minns nú enn talsvert framlár, svo ég ákveð að leggja mig aðeins í viðbót. Það vill ekki betur til en svo að þetta aðeins urðu að um 6 klukkutímum, því ég vakna ekki fyrr en um fimmleitið! Dagurinn allur farinn til spillis. En ekki þýðir að gráta Björn bónda heldur safna liði, sem ég gerði og tók með mér Böttarann suður til Keflavíkur þar sem við dæmdum einn leik.

En þetta þýðir að sjálfsögðu að ég fer ekki alveg strax að sofa, svo góður hluti morgundagsins (dagsins í dag skv. dagsetningu pistilsins) fer einnig til spillis, en samt ekki um of, því ég hyggst taka mér sveitareisu fyrir hendur og ef ég þekki múttu rétt þá fæ ég ekki að sofa lengi frameftir, sérstaklega þar sem Margrét systir ætlar að fá far með mér.

Annars er mig farið að klæja í matargatið og sopaholuna, já það skal sko troðið í þau bæði nú um helgina, vinnufélagarnir á föstudagskvöldið og sveitungarnir á laugardag. Ég hef sett það á stefnuskránna fyrir þorrablótið (sveitungarnir) að smakka hval ef slíkt verður í boði. Ég vona reyndar að hann verði ekki bara súr, því ég er ekki fyrir súrmeti, heldur miklu frekar sem stórsteik, get alveg ímyndað mér að slíkt sé lossdæti. Annars treysti ég alveg á brasið hjá Kristjáni Fredriksen, meistarakokki okkar Tungnamanna (ég er farinn að hljóma eins og mamma!), því ég hef ekki enn farið óánægður frá borðum þar sem hann hefur séð um matseld. Svo má ekki gleyma meistara Bjartmari Hannessyni (það er sá sem samdi Hæ hó jibbý jey það er kominn 17. júní) en hann sér um að kitla hláturtaugar og stinga á félagslegu kýlunum að hætti íslenskra sveitamanna (s.s. í gamanvísnaformi, snilld sem sjaldan bregst). Jæja verð að hætta þessu, mig er farið að hlakka svo mikið til að ég sofna bara ekki neitt ef ég ekki stoppa.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-26T00:32:00.000Z

"En það er margt um manninn á svona stað, og meðal gestanna er sífelldur þys og læti." Ég var að blaða í gegnum sunnudagsblað Fréttablaðsins og rakst á afar athyglisverða frétt. Þar greindi frá fjölskyldu einni í Þýskalandi sem var að sameinast í fyrsta sinn í 7 ár. Gleðilegt, vissulega, en það sem vakti athygli mína var það að til þess að þessi fjölskylda fengi að sameinast þurfti dóm frá mannréttindadómstól Evrópu. Málið var nefnilega þannig vaxið að einhver félagsmálafulltrúi kom einhvert sinn á bóndabýla fjölskyldunar, þessari blessuðu konu ofbauð svo sérviska fólksins að hún hóf að róa að því öllum árum að koma dætrum hjónanna burt úr þessi vitlausrahúsi. Helstu rök hennar voru þau að foreldrarnir væru of heimskir til barnauppeldis. En s.s. 7 árum síðar þá sameinaðist fjölskyldan loks aftur, eftir réttarhöld og læti.

Þó mér þætti fréttin vera spaugileg, þá vaknaði með mér ansi alvarleg spurning við lestur hennar. Hvenær hefur samfélagið gengið of langt í viðleitni sinni að vermda börn? Persónulega finnst mér að samfélagið eigi að bregðast við þegar um ofbeldi er að ræða (andlegt, líkamlegt, kynferðislegt) og hvers konar misnotkun. En ég set spurningarmerki við það þegar samfélög eru farin að bera fyrir sig gáfnafari foreldra. Út frá þessu má svo spinna ýmislegt, eins og hvort eitthvað skuli gera þegar foreldrarnir eru andlega þroskaheftir og annað í þeim dúr. Ég þekki ekki línuna.

Ég var einu sinni sem oftar á ferð um tenglasíður netsins og rakst þar á tengil sem vísaði í umræðu á erlendum vef þjóðræknissinna. Þar hafði varaformaður Þjóðernissinnasamtaka Íslands (man nú ekki nákvæmlega hvað samtökin heita) skrifað pistil um ástandið á íslandi. (Þetta er sá hinn sami og var dæmdur fyrir ummæli sín í DV og ég fjallaði um e-n í desember) Hann vildi meina að gyðingasambandið, en svo nefndi hann ESB, hefði nú komið áru sinni vel fyrir borð á íslandi, með því að koma gyðingi, af þekktri harðlínufjölskyldu, í bólið hjá forseta vorum. Ég gat nú ekki annað en hlegið að þeirri vitleysunni, enda alveg ljóst að þessi "ágæti" maður hefur ekki lesið viðtalið umdeilda (eða kosið að minnast ekki á það) í Ísraelska dagblaðinu Haredz (með fyrirvara um rétta stafsetningu) þar sem frúin fróma, Dorrit Mussajef, gagnrýndi þarlend yfirvöld harðlega og sagðist jafnfram skammast sín fyrir að vera gyðingur, þegar slík voðaverk væru framin í nafni trúarinnar. Þetta er skoðun sem við Dorit deilum, því ég dauðskammast mín fyrir allan þann viðbjóð sem gerður hefur verið í nafni Guðs.

Eftir að hafa lesið meira af þessu spjallþræði, þá fór ólga að gera vart við sig í iðrum mínum. Ég skil ekki að nokkur maður geti fellt slíka dóma, sem þarna voru, um nokkurn einstakling/hóp einvörðungu út frá litarhætti eða hvort þeir telji þessa bókin helgari en hina. Ég get ekki annað sagt en að þvílíkur viðbjóður ætti ekki að lýðast, og það liggur við að ég vilji kvetja til útrímingar slíku fólki sem þarna ritaði, en þar sem þá færi ég niður á þeirra stall, þá læt ég mér nægja að segja, lýti hver sér nær og athugi sinn hug til þessara efna og sé fólk sammála þessum mönnum, þá guð (hvaða nafni sem hann nefnist og í hvaða mynd sem hann byrtist) veri sálu þess náðugur.

Svona í lokin, þá vil ég benda á sniðugan pistil sem systir mín ritar, um andleg málefni. Ég er henni nokkuð sammála bara, aldrei þessu vant. Svo er rétt að minnast aðeins á nýlegar uppgötvanir. Ég hefi nefnilega komist að því að ég á mér sálufélaga (reyndar tvo en aðeins annar er hér til umræðu) í snillingnum mikla Sansjó Pansa. Fyrir þá sem ekki vita, þá er hann skjaldsveinn farandriddarans mikla don Kíkóta frá Mancha. Það sem við meistari Sansjó eigum helst sameiginlegt er gífurleg þörf fyrir að skreyta mál okkar með orðatiltækjum og málsháttum, ég vil nú reyndar ekki meina að ég sé jafn svakalegur málsháttaböðull og vinur vor Sansjó, en nálægur þó.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-25T01:56:00.000Z

"Arí dúarí dúra dei, arí dúari dáa, sem kóngur ríkti hann með sóma og sann, eitt sumar á landinu bláa." Við félagarnir, Ármennið, Kiddi og ég höfum dundað okkur við það í kveld að kanna uppruna okkar. Ekki svo að skilja að við vitum ekki nokkurnvegin hverjir við séum, heldur höfum við verið í leit að undarlegum og spaugilegum nöfnum forferða okkar. Til þess arna brúkum við íslendingabók sem þeir félagar Kári Stef. og Friðrik Skúla. útbjuggu okkur öllum til handa.

Í þessari leit okkar þá hafa dúkkað upp æði skemtileg nöfn. Gestný, Frugit, Brunda-Bjálfi, Ljótun, Krákur, Rafarta svo einhver séu nefnd. Í þessari leit okkar þá komumst við að því að Ármennið ógurlega er af norskri konungaætt, en Hjaldur Vatnarrsson konungur í Noregi (um 700) er einn af ættfeðrum hans. Einnig komumst við að því að Kiddi er af Enskum konungum kominn, og þegar þeir fóru að metast, drengirnir, þá bennti ég þeim á það að Englandskonungar hefðu nú verið skattland norðurlanda í eina tíð. Gellur þá í Ármenninu, "Uss þú ert bara diet-kóngur".

Þeir bakkabræður hafa svo verið að rífast um það í allt kvöld hvor sé nú af betri og æðri ættstofni, en ég skemmti mér að þessu öllu saman, þar sem allt eru þetta forfeður mínir, kóngar jafnt sem húskarlar og írskir þrælar (sem þó voru flestir af konungakyni, en hún Rafarta var dóttir Kjarvals írakonungs).

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-24T03:54:00.000Z

"Marga góða sögu amma sagði mér, sögu af því er hún og afi byggðu hér." Mér varð hugsað til hennar ömmu minnar nú fyrr í kvöld. Ég átti þess kost að sitja í rólegheitum í smá stund og notaði tækifærið til þess að snyrta aðeins á mér neglurnar. Þar sem ég er sannur karlmaður, þá notaði ég vitaskuld letherman hníf minn til starfans. En sem sagt, þegar ég var við þessa iðju þá rifjaðist upp fyrir mér hversu fljótt og örugglega amma fer með naglaþjölina um neglurnar og hversu jafnar og fallegar þær koma ætíð undan þjölinni. Sjálfum tekst mér nær aldrei að fá eina einustu nögl til að lúta nokkrum lögmálum fegurðar þó að vissulega lýti þær yfirlett mun betur út eftir aðfarirnar en fyrir. Já en aftur að ömmu. Það hefur margoft komið fyrir, þegar við amma höfum átt spjall saman að hún sé að nostra eitthvað við neglurnar á meðan. Og það hefur komið marg oft fyrir að ég sitji á meðan hún talar, heyri ekki orð af því sem hún segir, og stari dáleiddur á þjölina fljúga um neglurnar og gera óaðfinnanlegar neglur enn betri, eins fáránlegt og það nú hljómar.

Nú huggsa ábyggilega einhverjir með sér að ég sé nú endanlega búinn að tapa glórunni, að ræða hér á opinverum vetvangi um naglasnyrtingu. Það getur sem best verið að ég sé snardinglaður en mér finnst þó skárra að ræða um naglasnyrtingu en ausa mér yfir einhvern fyrir litlar sakir eða taka út reiði mína hér á almannavettvangi. Þar á ég að sjálfsögðu við Internetið í heild sinni, ekki bara vefbókarsíðu mína, ég ætla henni ekki að vera almannavettvangur, þó hún sé það að vissu marki.

En aftur að nöglunum. Ástæðan fyrir því að ég er tekinn til við naglasnyrtingar er sú að fyrir þó nokkru síðan þá hætti ég því sem næst alfarið að naga neglur vorar. Það var ekki meðvituð ákvörðun á neinn hátt, bara rankaði við mér einn daginn með neglur sem stóðu vel framfyrir fingurgóma. Þá voru góð ráð dýr, hvað skyldi gera með klærnar? Nú lengi vel þá brúkaði ég tennurnar bara áfram og stytti neglurnar þannig. En það var ekki alveg nógu hentugt, þá urðu þær skörðóttar og voru alltaf að rekast í hitt og þetta. En málið leysist þegar mér áskotnaðist svokallaður Letherman vasahnífur sem búinn er hágæða naglaþjöl. Svo nú stend ég í því reglulega að snurfusast við neglurnar á mér og kann því bara vel. Reyndar er ég einn þeirra sem ekki má taka hendurnar undan vatninu, þá er strax komin sorgarrönd undir neglurnar, en það þíðir bara að ég hef nóg að gera við að hreinsa, sem er líka ágætt.

Já svo má ekki gleyma því að ég hef bætt nýjum viðkomustað við listan hjá mér. Múkallinn Diddi Viðarss. er mættur. Svo hef ég bætt við tengli á æði skemmtilegan leik, en þar far fram svokallað dvergakast.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-23T21:54:00.000Z

"I come from the land of ice and snow, with the midnight sun where the hot springs flow." Er að hlusta á æði skemmtilegan þátt á rás 1 um Tolkien. Æði skemmtilegt, en eins og margir sem mig þekkja vita, þá er ég gríðarlegur aðdáandi verka hans.

Að öðru leiti er allt gott af mér að frétta, tók mér reyndar frí frá sprikli í gær og hafði svokallaðan "indulgence day" eða "dag eftirlátssemi" og át ég þá óhollustu sem aldrei fyrr. Tók mér svo reyndar tak fyrir vinnu í dag og skellti mér af fullum krafti í heimsklassann og spretti úr spori á þar til gerðu apparati. Ég hef nú reyndar ekki mikið að segja, aldrei þessu vant svo ég held barasta að ég láti staðar numið í bili.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-22T02:30:00.000Z

Ég þjáist af geðveiki, ég veit, en mér datt í hug að henda þessu hér inn, í þeirri veiku von að ég fái nú einhver skemmtileg viðbrögð. Þau ykkar sem ekki eruð almennilega lesandi á ensku (*hóst*kári*hóst*) verðið bara að afsaka, en megið náttúrulega líta á þetta sem gullið tækifæri til æfinga.

It has been remarked by many a wise man, and some not so wise, that history is a most volatile substance. Many who “explore” the possibilities of time travel, often end up as their own fathers, grandfathers, teachers or in extreme cases as their own mothers. Those same “explorers” also have the means to prevent many historically important events from ever happening, and of course, to influence those that would not have happened. But fortunately we do not have the ability to travel through time or change the past in any physical sense, but are free to do so within the realms of our imaginations and in our stories. We have used this freedom on numerous occasions, creating many stories where changing of history is a major factor. Starting with H.G. Wells’ Time Machine, published sometimes in the mid 1800’s and we are still going strong. A widely used form of storytelling in this respect, is the ‘what if…’ motif. What if Hitler had been accepted into that Art school in Austria, what if Brutus had been a better son to Caesar, what if Alexander’s (the great) mother had gotten smallpox? What effect would these relatively small changes have on history in whole?

Many would say none. That history would play out in a similar fashion. Hitler is an unknown Austrian artist, but the evil Ditmar Spitzpots came to power in post WWI Germany and slaughters millions of Jews. Brutus loves his adopted father, but a loyal servant by the name of Claudius inspires the famous quote, “Et tu Claudi?” A woman in Greece has a miscarriage due to smallpox but has a daughter two years later, who grows up to become Helena the unbeatable, the queen of the great Greek empire.

Others on the other hand would readily point out that logically if Hitler got into Art school then WWII would never have happened. The Holocaust would not happen and Israel wouldn’t have been founded and no struggle would occur between Jews and Palestinians. Yasser Arafat wouldn’t become a PLO member, since it never would have been founded, and the Icelandic Country singer Hallbjörn Hjartarsson wouldn’t write a song called Vinsæll og veit af því about an Icelandic politician who went to Palestine to meet Arafat.

If we agree that indeed history can be changed if we change something in the past, then it is also agreed upon that the further back we go to change something, the more affect it will have presently. You see how much can be changed if we “prevent” WWII, imagine what would change if say, Columbus hadn’t found America. That could have a dramatic effect indeed. But lets take it a little further.

Most well educated people know that it wasn’t Christopher Columbus that found America originally. About 500 years before him, around 990 AD, a young Icelandic Viking by the name of Leifur Eiríksson, embarked upon a mission to find lands seen by his uncle, south and west of Greenland. He sailed west from Greenland and soon found a land, a land of barren flat rock, which he named Helluland. He was rather disappointed and sailed off again. He saw land again a few days later. The land was grassy and slightly hilly. He named it Markland. Again he sailed off, because he hadn’t found a land that matched the description given by his uncle. He found land again that looked like the land his uncle had seen. He went ashore and became the first known European to step on the continent of North America. After he and his men had stayed for a few days, one of them found Vines close to their site. Leifur then aptly named the land Vínland.* He settled in America for a while, his cousin came and replaced him and had a child there, which of course is the first American of European decent. But the Viking settlement didn’t last. The natives were one reason and unfamiliar lands and atmosphere another. Anyway, the Vikings left America and forgot all about America, well not forgot since the story of Leifur and his father Eiríkur was written down in Iceland around 1300, but they didn’t go back there. And in 1492 a Portuguese man by the name of Christopher Columbus sailed on his ship St. Maria from Spain to find a shorter way to India, a search that led him to America and to the rather inaccurate naming of its natives as Indians. The rest as they say, is history.

Here comes the familiar motif. What if Leifur Eiríksson and his crew had not left but stayed and started their own colony. Then more people would have arrived, proud Vikings that were getting thrown out of Scandinavia or Iceland. They would sail to Vineland and claim land there as their own. They would, because the Vikings were great seamen (and women), sail further south the coast and discover the vastness of the continent. They would both wage war upon and trade with the natives. The proud nation of Vineland would become strong and mighty. The land is rich, especially of timber, which makes Vinelanders powerful very quickly. And lets say, for sake of argument, that they would discover South America before the Spanish, which is rather likely due to the aforementioned seafaring abilities of the Vikings. Lets say that they would have discovered a way to cross Central America. They would not be able to sail across Central America, but it is likely that the natives would tell them (like they told Columbus in 1502) that another sea lay but a few days march south. Now weather they would try to cross the land and build a ship on the other side is hard to say, but I assume that along with the previously mentioned piece of information would also follow information about the “big land” to the south and east (the continent of South America) and that would inspire the Vikings to trek across Panama to the Pacific and explore the west coast of Vineland. These explorations would undoubtedly lead them up to Alaska. And if we let the narrative have its way, then they obviously would sail far enough north so that they would stumble upon Russia and from there, the way is not long to Japan (if they wouldn’t get lost in the sea of Okhotsk), and the wonders of the far East. From which they could bring back pasta, making it a Vinelandic delicacy (in stead of Italian), gunpowder, which would give them tremendous firepower and ensures them a monopoly position on the seas. Along with some mapmaking and astronomy from Europe and voila, you have a major power in America around 1350 AD.

What consequences would that have on the progress of Europe? Firstly, hardly any colonies in the new world. More competitive business in the Far East and last but not least, a strong culture of Vikings in Scandinavia, Iceland, Greenland and Vineland. Each nation independent but with strong intertwining ties of joint origin. Also the idea of democracy that Icelanders discovered would spread to Vineland and Scandinavia. The kings that had established a foothold in Scandinavia would inevitably have to bow their heads to democracy because of the strong Vineland influences.

Now why wouldn’t there be very many European colonies in the new world (North-, Central- and South-America)? The Vikings that settled Iceland were fiercely independent people. They left Norway because they did not fancy being ruled by a king. When they had settled in Iceland they saw the need for common law, but because they wanted to be independent, they thought up something called Þing. In the year 930 AD the first national parlament (i. Alþingi) was established in Iceland at a place aptly named Þingvellir (parlament fields). We are assuming that Leifur discovered Vineland around 990 so already his nation has had 60 years experience of democracy. Because of all this they wouldn’t hold very well to other people getting to close and would therefore fight any that would try to take their land. (We are assuming that Europeans don’t have the means of traveling that far by sea until around 1300) Of course we are assuming quite a lot here but I believe that that this historical storyline is quite plausible, just as about any other option of history that we can create in our heads.

What about the natives of the continents? What would their position be? Well the Vikings were in many aspects barbaric people. They were in many cases pirates and men of violence who attacked coastal towns of neighboring countries. But they were also men of diplomacy and trading, admittedly they often traded stolen goods, but also things they had either made (hunted) or otherwise legally acquired. So it is likely that they would have coexisted relatively peacefully alongside the North-America natives. Firstly because the Indians didn’t have very many permanent settlements, especially along coastlines. Secondly because of the often business like thinking patterns of the Vikings, they would see (and indeed saw) the benefits of trading with the Indians.

The natives of Central- and South-America are another matter altogether. They are far enough away to be convenient targets and they did indeed have permanent settlements. It is very likely that there would have been some skirmishes between Vikings and the natives of Central- and South-America. According to the timeline of the Aztecs, they didn’t come into power until around 1300 AD, that is about 200 years after the Vikings would first have discovered Central-America, and it is not unlikely that the Vikings would have settled as far south as the southern coast of the Gulf of Mexico by the year 1300 AD. The Aztecs were fierce warriors and as proud as the Vikings and would probably not have tolerated to much foreign interference, but it is very likely that the oriental inventions (such as gunpowder) would have reached the Central-American natives, by trade between them and the North-American natives (who in turn had gotten them from the Vikings), and would therefore have helped them to defend against the Vikings and of course the Spanish (another reason why the Spanish wouldn’t have much success in settling in the Americas). It is therefore plausible to say that most of Central-America would be in the hands of the natives of the area, and in time be ruled by the Aztecs. The Incas start their uprising about one hundred years before the Aztecs, in the year 1200 AD (or there around). The center of their power is in Peru and they also ruled the lands that now are known as Bolivia, Ecuador as well as parts of Chile and Argentina. The distance from their empire to that of the Aztecs isn’t very great, so it is very likely that they would have known of each other. So if we add the Vikings and their potential oriental influence into the equation, then the Spaniards would not be facing “Indians” with spears and shields but possibly with guns and bombs there for it is very unlikely that the Spaniards would have gotten a foothold in the lands of the Incas. So I think it can be assumed that the Incas would rule most of South-America. The rest would be in the hands of the Spanish and possibly the Aztecs.

Lets return our attention to the northern part of the continent. Vikings like other Europeans were very big on borders. Defining ownership of land and objects. On the other hand, the tribes of North America were roaming people that coexisted with the land but were not its owners. But they were fierce warriors that protected their interests’ vigorously and of course have a few hundred years head start on the Vikings to get to know the land and its behavior and of course the best way to fight on its terrain. When all of this is kept in mind along with the fact that the Vikings traded with them, it is safe to assume that the Indians would keep a good part of the land to themselves. Most likely the west coast and much of the mountain regions and middle parts of both Canada and US. The Vikings would colonize the east coast where they originally landed and most of the costal region all the way down to the Gulf of Mexico.
Having stated this what then about the Inuit* people? They inhabit the northern most regions of the continent, most of Greenland and all the islands in the Artic sea. They are nomadic people like the Indians but quite capable of defending themselves. It is doubtful that the Vikings would go far into the north, even though they are used to cold weather I doubt they would bother with the Artic lands. The same goes for the Indians. So the Eskimos are left alone with the Frostlands.

So the Americas are mapped out. Around the year 1400, good 100 years before the Spaniards were even thinking about sailing west, we have 5 thriving nations occupying the continent. Lets assume that history is relatively the same with the findings of Australia and the East Indies and the islands in the South Pacific so basically the world is the same, as we know it today with the exception of the Americas. Well there are of course some details to be worked out concerning certain world wars (I & II) but that is a matter for later times.

2004-01-22T00:59:00.000Z

"Að skynja hvað er handan, við heimsins gluggatjöld" Ég átti einu sinni sem oftar erindi í WorldClass, þ.e. eitt af útibúum þess ágæta fyrirtækis. Nánar tiltekið er það útibúið nýopnaða í Laugardalnum hér í Reykjavík. Ég fór þangað þeirra erinda að skekja mitt skvap, sem ég og gerði í góðan hálftíma. Þetta væri svo sem eigi í frásögur færandi nema sökum þess að ég náði persónulegu met í léttleika, komst í fyrsta sinn í óramörg ár undir 104 kílógrömmin og mældist nákvæmlega 103,5 kg. Nú er ég mikið stolltur af stráknum mér.

Annars er ég eitthvað svo undarlega andlaus núna, að hætta er á því að spjall þetta verði hálf eitthvað endaslept og jafnvel leiðinlegt á köflum, en hvað um það, ég hefi nú haldið uppi það góðri skemmtun að mér ætti nú að fyrirgefast einn og einn leiðinlegur pistill.

Kláraði loks að lesa eina af jólabókunum frá því í fyrra. Don Kíkóti, riddarinn sjónumhryggi frá Mancha var aðalsöguhetja þeirrar ágætu bókar. En mér til mikillar armæðu, þá gleymdi ég seinna bindi sögunnar heima svo lítið verður lesið meir um ótrúlega heimskupör þeirra bakkabræðra Don Kíkóta og Sanjsó Pansa. Þau voru ófá skiptin við lestur fyrra bindisins, þar sem ég rak upp hláturroku, en því miður voru líka langir leiðindakaflar inn á milli. Ég skil nú ekki alveg allt lofið sem á þessa bók hefur verið hlaðið, en þar sem ég á seinna bindið eftir þá ætla ég að spara mér alla dóma þar til lestri þess er lokið. Eitt það skemmtilegasta við þá útgáfu sem mér hlotnaðist að gjöf, er þýðing Guðbergs Bergssonar, en hún er alveg stórkostleg og er mjög langt síðan ég hef notið jafn skemmtilegra meðfara á tungu vorri. Svei mér ef síðasta listaþýðing sem ég las hafi ekki verið hin margrómaða Hringadróttinssaga.

Má til með að minnast aðeins á hið mikla blað (allavega í anda) DV. Í tölublaði dagsins í dag er fjallað um "vafasama" landkynningu meðlima hljómsveitarinnar Mínus í nýlegu viðtali við þá pilta í erlendu blaði. Þar tala þeir fjálglega um djammsenuna í Reykjavík og segja frá því að allar "posh" og ríku gellurnar séu meira en lítið tilkippilegar í smá typpatott inni á kló fyrir eins og eina nasafylli af gömlu magameðali. Þessa frétt hafði ég heyrt áður og rak því upp stór eyru þegar ég heyrði viðtal við þessa dáðadrengi í útvarsþættinum Rokkland á Rás 2 í gær. Þar var söngvari hljómsveitarinnar, Krummi Bó-son (Hrafn Björgvinsson) spurður út í þetta og aðrar sögur af meintu gjálífi sveitarmeðlima. Vildi hinn geðþekki drengur ekki kannast við að svona væru málin og viðurkenndi að þeir brúkuðu þá taktík að ýkja talsvert um eigið "rokklíf" í þeim tilgangi að fá meiri umfjöllun. Ekki svo vitlaust, en spurning hversu þakklátar "posh" og ríku stelpurnar (séð og heyrt gengið) verður þeim piltum fyrir þessar sögudreifingu?

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-21T02:31:00.000Z

"Damm damm damm damm damm damm damm damm damm damm "(dánarfregnir og jarðafarir) Nú er ég klæddur og kominn á ról, en þó langar mig barasta bara beint í bólið, enda ætti ég að vera sofandi skv. lífsklukkunni. En þar sem vinnuklukkan er ekki alveg á sama máli, þá verð ég víst bara að sætta mig við það.

Ég fékk um það ábendingu að sniðugt gæti verið að lesa vefbókarsíðu Shuttleworthy nokkurs. Ég gerði það og sá að þar fengu ýmsir aðilar sem ég þekki að kenna á því. Sitthvað hafi maðurinn út á fyrrum vinkonu mína að setja og eins þótti honum sem vefur kveikjaramannsins, alvaran.com væri ekki alveg eins og best væri á kosið. Þarna er greinilega á ferðinni einstaklingur með ákveðnar skoðannir og ákaflega takmarkaða hræðslu við að tjá þær. Ég vil þó ekki bera á einstakling þennan lof þess vegna, sökum þess að hann tjáir sig ekki undir eigin nafni, en slíkt fynnst mér að menn ættu að gera, ætli þeir sér að vera þáttatendur í umræðu um nafngreinda einstaklinga, það nefnilega setur smá bremsu á fólk og heldur skrifum innan velsæmismarka.

Rakst á annan undarlegan vef, netlöggan en þar er á ferðinni "man on a mission" ef svo má að orði komast. En stjórnandi þess vefs loggar IRC samtöl þar sem hann þykist vera táningsstelpa og þar sem eldri (að sögn) karlmenn eru með kynferðislega tilburði til hans. Ég hef ekkert nema gott um þetta framtak að segja, en má þó til með að benda á smá nuance. Í lýsingu á vefnum er eftirfarandi klausa: "Netlöggan fellir enga dóma. Netlöggan birtir bara samtölin eins og þau koma fyrir og leyfir lesendum að túlka að vild." Sem er mjög ágætt markmið og á allan hátt hið besta mál en í einu samtalana sem á vefnum eru byrt, þá segir stjórnandinn undir nafninu Krissa91:

[01:01] [joi4] hvað lángar þig að gera við mig?
[01:02] [krissa91] Sparka í fokking punginn á þér fyrir að vera að klæmast við 13 ára stelpu á netinu, helvítis pervertinn þinn!
[01:02] [krissa91] Hefurðu ENGA siðferðiskennd?!?!!?
[01:04] [krissa91] Ertu flúinn, ógeðið þitt?

Engir dómar felldir þarna, eða hvað?

Ég veit (eins og flestir ættu að vita) að barnaníðingar nýta sér internetið mjög mikið í leit sinni að fórnarlömbum og efni sem svala fýsnum þeirra. En ég hef líka vissu fyrir því að í fjölmörgum tilfellum eru þetta mun yngir drengir að villa á sér heimildir til þess eins að koma einhverjum stelpum af stað í jucy leik. Ég vona að það sé málið í öllum tilfellum, en því miður veit ég að það er rangt. Skelfilegur stundum þessi heimur sem við lifum í.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-20T21:36:00.000Z

"Hún á afmæli í dag, hún á afmæli í dag, hún á afmæli hún mamma, hún á afmæli í dag" Já góðir hálsar, nær og fjær, til sjávar og sveita. Móðir mín Birna Guðrún Konráðsdóttir, á afmæli í dag. En það var fyrir réttum 46 árum að hún kom argandi og gargandi inn í þennan heim, og segja þeir sem til þekkja að hún hafi lítið róast síðan.

Innilega til hamingju mamma mín.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-20T05:26:00.000Z

"Then I saw her face, now I'm a beliver" Ég fann assgoti skemmtilegan þátt á DC ekki alls fyrir löngu. Þátturinn sá arna heitir Inside the Actors studio þar sem gestir eru frægir leikarar. Í þessum tiltekna þætti þá voru gestirnir sex, þeir sex einstaklingar sem ljá raddir sínar persónunum í þáttunum um Simpson fjölskylduna. Það var einkar áhugavert að sjá þetta fólk, því ég vissi ekkert um þau að ráði. Nema ég hafði séð Hank Azaria bregða fyrir í ýmsum myndum og ég hafði séð Julie Kavner í einni mynd sem ég man ekki hvað heitir. Það var sérstaklega furðulegt að sjá nokkuð laglega miðaldra konu og heyra rödd Bart Simpson, en þar er á ferðini Nancy Cartwright , en hún talar líka fyrir Svarta Pétur í þáttunum um Guffa (e. Goof Troop). En það var jafnvel enn furðulegra að sjá Hávaxin horaðan karl, sem ekki virðist eiga til nokkurn húmor mæla fram með röddu Hómer J. Simpson það var bara spooky. En fyrir þá sem ekki vita þá var þarna á ferðinni Dan Castellaneta, sá hinn sami og tók við Andanum í Aladdin myndunum af Robin Williams og maðurinn sem ljær Earthworm Jim (ísl. Jói maðkur) rödd í samnefndum teiknimyndum. Þessi þáttur var í alla stað hinn ánægjulegasti áhorfs, enda óneitanlega svolítið skrýtið að vita til þess að þetta fólk hefur "leikið" aðalhlutverkin í einum vinsælasta sjónvarpsþættinum síðastliðin 15 ár en getur samt farið (flest) óáreitt út í búð.

Eftir að hafa horft á þáttinn, þá rifjaði ég upp viðtal sem ég las einhverntíman við Nancy Cartwright en þar sagði hún mjög skemmtilega sögu. Hún var eitt sinn stödd í búð og var að versla sér eitthvað. Hún var þá nýkomin úr upptöku og hafði ekki talað við neinn síðan henni lauk. Svo kom hún að kassanum og stúlkan sem þar vann bauð góðan dag. En stúlkan sú rak upp stór augu þegar kúnninn svarði með lýtarlausri röddu Barts, "Eat my shorts". En þá hafði verið mjög svipað atriði í þættinum og Nancy hafði fests í karakter eins og það er kallað. Hún roðnaði og blánaði og var næstum köfnuð úr hlátri, en náði þó að stynja upp afsökunarbeiðni milli hlátursroka. Á undan henni í röðinni var kona með ungan dreng, sem samstundist þekkti þar átrúnaðargoð sitt og þegar hann hafði yfirheirt Nancy og komist að hinu sanna í málinu, þá tók hann ekki annað í mál en að fá að spyrja Bart nokkurra spurninga sem brunnið höfðu á honum um langan tíma. Þá einna helst hvort honum væri ekki alltaf illt í hálsinum (sbr. kyrkingartak Hómers). Nancy sagðist hafa haft mjög gaman að þessu og að hún hefði síðan gert þetta nokkrum sinnum við krakka, sér og þeim til ómældrar ánægju, en tók þó fram að margir þeirra væru ekki tilbúnir að gleypa það hrátt að einhver kerling væri í raun Bartholemew Jojo Simpson.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.

2004-01-19T03:35:00.000Z

"Left a good job in the city. Working for the man every night and day" Þá er þessu fríi lokið og ég á leið til vinnu enn á ný. Nú er það nóttin sem ræður og mun Bulluvampýran flögra um í myrkum skotum netsins og ráðast á fáklæddar, saklausar meyjar hvar sem þær finnast. Úr þeim verður sogað allt bull svo eftir standa þurrar og leiðinlegar gellur, sem allar stefna að því að læra bókasafnsfræði og hvernig á að setja upp hár í hnút. (Með afsökun til allra skemmtilegra bókasafnsfræðinga)

Ég brá mér í vísiteringu nú um kvöldmatarleitið. Ferð minni var heitið að Kalastaðakoti en þar búa þau skötuhjú Siggi og Benný ásamt syni sínum Helga. Einn húskarl mun þar einnig hafa aðsetur, en hann er þurfalingur sem fátt er vitað um. Önundur mun hann þó heita og tréfótur vera kallaður eða Snati ef sá gállinn er á húsbóndanum. Við Sigurður bóndi ræddum margt, sem okkur er von og vísa, m.a. komu fram hugmyndir um blót eitt mikið er húsbóndi hyggst halda áður en langt um líður. Verður þar veitt gnótt matar og drukkið óhemja af sterkum miðið ættuðum frá Azteckum, ásamt flestu því öðru sem niður vill fara og inniheldur snefil áfengis. Um mig liðast hrollur, en upptök hans eru eigi ljós, sæla og tilhlökkun ellegar kvíði og óværð.

Vetur konungur hefur tekið upp á þeim óskunda að minna okkur íslendinga rækilega á það hvar á heimskúlunni við erum staðsett. Linnulítið síðan 29. desember hefur hann hrist skegg sitt og strá yfir okkur flösu þeirri er þar býr og við nefnum í daglegu tali snjó. Einhverjar uppstyttur hafa komið á þessu tímabili, en þær eru bæði fáar og aumar svo vart er orði á þær eyðandi. Ég tel að það sé ekki að ósekju að karlinn konungur vilji minna á sig reglulega, ef miðað er við undrun fólks í hvert sinn er jörð litast grá. Einhverjir kunna að hvá við og neita allri undrun yfir ís og snjó, en þeir hinir sömu hafa þá lítið séð til landans við akstur í vetrarfærð. Nær undantekningalaust þá kemur veturinn ökumönnum, sérstaklega hér á höfuðborgarsvæðinu, svo gjörsamlega í opna skjöldu að þeir stöðva bíla sína á miðjum götum og vafra í burt frá þeim, starandi á hið hvíta undur. Slík er okkur hinum sem ekki erum tekin eins í bólinu af vetri kóngsa, ákaflega bagalegt, því allir þessir bílar út um allt skapa leiðinlegar tregður og svo er hætt við skaflamyndun ef vind hreyfir og það fer að skafa. Svo ekki sé nú minnst á blessaða snjóruðningskarlanna (og konurnar nú á þessum jafnréttistímum). Allir þessir bíla hist og her valda, svo eigi sé fastar að orði kveðið, gífurlegum vandkvæðum við mokstur akbrauta. En það virðist vera ákaflega vandasamt verk og þrælskipulagt í alla staði. Ég varð var við það að gata sú er ég bý við og nefnist Tunguvegur var rudd nú á laugardag. Var sá ruðningur framkvæmdur venju samkvæmt, sneitt framhjá öllum illa lögðum bílum hér og hvar og rutt fyrir allar innkeyrslur. Nú slíkt skilst mér að sé alsiða hér í sveit, það sé nefnilega á ábyrgð hvers og eins að moka út sínar innkeyrslur. Ég man nú þá tíð, þegar ég bjó í Borgarnesinu að slíkt var gert fyrir menn ef snjór var mikill, en þar sem innkeyrslur eru dulítið fleiri hér en þar, þá er svo sem ekki margt við þetta kerfi að athuga.

Svo ég tek fram skófluna og hef mokstur. Á góðum hálftíma tekst mér að gera innkeyrsluna vel fólksbílafæra og stuttu síðar sanna ég það með því að aka á braut á bílnum mínum. Ekkert af þessu er í sjálfu sér í frásögur færandi, nema hvað að þegar ég sný aftur heim, þá hefur þar til gert ruðningstæki komið og skrapað af gangstéttinni og við þá iðju mokað vel og vendilega fyrir innkeyrsluna mína aftur. Mér þótti það ákaflega miður og varð frekar súr í bragði en gat þó fátt annað gert en að gera innkeyrsluna aftur ökufæra, sem ég og gerði. En eftir á að hyggja, þá finnst mér þetta ákaflega bjánalegt verklag hjá ruðningsmönnum. Og að þurfa að moka innkeyrsluna tvisvar sama daginn, eingöngu vegna sauðsháttár mokstursmanna er full mikið af því góða. Mér fyndist eðlilegt að þegar gangstéttargrafan fer hjá, og stjórnandi hennar sér að búið er að moka færa braut út úr innkeyrslunni að þá muni hann ekki mikið um það að skafa þessar tvær rendur sem hann setur fyrir, aftur á brott, það er í mesta lagi tveggja mínútna aukaverk fyrir hann. Réttilega má benda á að tvær mínútur á hverja innkeyrslu sé nú bara þónokkuð langur tími þegar allar innkeyrslur sé lagðar saman. Það er vissulega alveg hárrétt, en hér erum við ekki að tala um allar innkeyrslur, heldur bara þær sem þegar var búið að moka alveg frá. Það er nú reyndar borin von að hugsa sér að svona nokkuð komist á sem almenn regla, en það má alltaf vona.

Fleira ekki gjört, fundi slitið.